What do you think?
Rate this book
Η Κουζίνα του Συγγραφέα
Με λένε Λέξη
Όλα τα σπίτια της παιδικής ηλικίας θα έπρεπε να ανοίγουν στη μνήμη σαν τριαντάφυλλα... όμως εκείνο το σπίτι έρχεται προς το μέρος μου, αφήνοντας μέσα σε μια λεπτή ομίχλη τους αρμούς του, έτοιμο ν' ανοίξει σαν ματωμένο τριαντάφυλλο όταν σκύβω άλλη μια φορά πάνω από το μυστικό του.
Το σπίτι, πλησιάζοντάς με, μικραίνει. Και το ίδιο και το ανθρώπινο περιεχόμενό του μπαίνουν μπροστά στα μάτια μου σε μια διαδικασία σμίκρυνσης. Σε λίγο, σε πολύ λίγο, μου φτάνει μέχρι τα γόνατα. Δεν χρειάζεται όπως την πρώτη, την πραγματική φορά, να σηκωθώ στις μύτες των ποδιών, για να διακρίνω μέσα τρεις ανθρώπους. Τώρα σκύβω από πάνω και τους βλέπω, σε μια μοιραία, μυστική και τελεσίδικη χορογραφία. Ελάχιστα τα χρώματα, λίγο κίτρινο, από μια μικρή λάμπα για τη νύχτα, τρυπάει και αραιώνει το πηχτό γκρίζο.
Οι δυο άνθρωποι πιο φανεροί, ο τρίτος κρυφός, να μπαίνει κρυφά, να έχει στο σώμα κάτι από τσακισμένο αιλουροειδές. Κι αυτό που με ξυπνάει είναι οι πιτσιλιές στο πρόσωπό μου που μυρίζουν αίμα.
Το σπίτι, πλησιάζοντάς με, μικραίνει. Και το ίδιο και το ανθρώπινο περιεχόμενό του μπαίνουν μπροστά στα μάτια μου σε μια διαδικασία σμίκρυνσης. Σε λίγο, σε πολύ λίγο, μου φτάνει μέχρι τα γόνατα. Δεν χρειάζεται όπως την πρώτη, την πραγματική φορά, να σηκωθώ στις μύτες των ποδιών, για να διακρίνω μέσα τρεις ανθρώπους. Τώρα σκύβω από πάνω και τους βλέπω, σε μια μοιραία, μυστική και τελεσίδικη χορογραφία. Ελάχιστα τα χρώματα, λίγο κίτρινο, από μια μικρή λάμπα για τη νύχτα, τρυπάει και αραιώνει το πηχτό γκρίζο.
Οι δυο άνθρωποι πιο φανεροί, ο τρίτος κρυφός, να μπαίνει κρυφά, να έχει στο σώμα κάτι από τσακισμένο αιλουροειδές. Κι αυτό που με ξυπνάει είναι οι πιτσιλιές στο πρόσωπό μου που μυρίζουν αίμα.
228 pages, Paperback
First published January 1, 2008
1 person is currently reading
29 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
March 21, 2022
«Η διαδρομή μας είναι ανεπανάληπτη, ποτέ δε θα γυρίσουμε πίσω. Χείμαρροι μας κόβουν το δρόμο, όλες οι γέφυρες είναι τόσο φθαρμένες από τα βήματα άλλων ταξιδιωτών, που είναι επικίνδυνες. Αυτά τα παθαίνουν όσοι δε θέλουν να είναι υπάλληλοι της πραγματικότητας. Εκείνοι πεθαίνουν χωρίς να έχουν αναρωτηθεί για τίποτα, εκείνοι έχουν μόνο ανάγκες, ενώ εμείς εστιάζουμε στην επιθυμία. Πρώτα απ όλα στην επιθυμία να μην είμαστε όλοι ίδιοι, αλλά και να μην πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό, σε μια σταγόνα ιδρώτα. Επιθυμούμε την απουσία της θλίψης ενώ βυθιζόμαστε σε αυτή και πιάνουμε πάτο στην απουσία του Θεού. Ίσως η απουσία της θλίψης να μπορούσε να νοηθεί μόνο μηδενίζοντας την απόσταση από το Θεό. Αλλά σε ποιον Θεό να πιστέψουμε, που μας έκανε τον ένα καθ΄ομοίωση του άλλου; Καλύτερα να μπορούσαμε να πιστέψουμε σε μια ενέργεια, που την περιέχουμε και είμαστε όλοι ένθεοι. Έλα που δεν είμαστε. Τα χρόνια μας ξεγέλασαν, μια ελαφράδα της νιότης, και τώρα μας φαίνεται μακρύς ο δρόμος που χρειάζεται να διανύσουμε για να συναντήσουμε κάτι δικό μας στο διαφορετικό. Η αναπνοή μας έχει λιγοστέψει και δεν είμαστε ούτε κόκκος σινάπεως, σ’ αυτό το βιβλίο της σκόνης μας. Κατοικούμε εδώ, στη γειτονιά των κλονισμένων, στα μπάζα, τα πρώην ρέματα, στις οικοδομές που καταρρέουν, σε ό,τι αρχίζει να γίνει ακαθόριστο, αλλά δεν καταφέρνει , ούτε με κόπο να εξαφανιστεί. Και όσο και αν ανεμίζει ακόμα από το εργαστήριο παραγωγής μας, που μας όρισε ελαττωματικούς, ποτέ δεν φτάνουμε, δεν ολοκληρωνόμαστε, από ευχή ή κατάρα, και στο τέλος καταλήγουμε ένα σκουπίδι στο μάτι του περαστικού, που, αν δακρύσει, σκοντάφτει και πέφτει, ενώ εμείς γελάμε με ό,τι αμυδρά αντιλαμβανόμαστε».
Αν και θεωρώ τον εαυτό μου γνώστη της ελληνικής λογοτεχνίας τελικά πάντα θα υπάρχουν συγγραφείς που δεν γνωρίζω με πλούσιο έργο και κυρίως άξιο να γίνει γνωστό σε ακόμα περισσότερους. Τη Μαρία Μήτσορα δεν την γνώριζα. Δε θυμάμαι να είχα ακούσει ποτέ ξανά το όνομα της για την ακρίβεια. Την έμαθα τώρα πρόσφατα χάρη στη βιβλιοφιλική κοινότητα στο instagram και για κάποιο λόγο που δε μπορώ να εξηγήσω ένιωσα ότι θα μου ταιριάξει και πρέπει άμεσα να γνωρίσω το έργο της. Δεν έκανα λάθος. Νομίζω η συγγραφέας θα γίνει το φετινό μου λογοτεχνικό κρας. Την αγάπησα. Είναι από κείνες τις πένες που σε κερδίζουν με την πρώτη ατάκα, που έχεις μόνιμα ένα μολύβι για να σημειώνεις τα πιο σημαντικά και καταλήγεις στο τέλος να έχεις σημειώσει το μισό βιβλίο.
Με ένα μοναδικό στυλ γραφής, σχεδόν αντισυμβατικό, η συγγραφέας στήνει μαεστρικά μια μυθιστορηματική αυτοβιογραφία και το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον σαγηνευτικό. Θέματα όπως ο έρωτας, ο φόβος, η απώλεια βρίσκονται στην ατζέντα της Μήτσορα. Πραγματικά με εντυπωσίασε η ευχέρεια με την οποία χειρίζεται τις λέξεις στο κείμενο της. Ξεκινώντας την ανάγνωση δεν περίμενα ποτέ ότι θα με παρασύρει σε τέτοιο βαθμό στον κόσμο της. Μου άρεσε πολύ και θ αφήσω εκείνη να μιλήσει με τα λόγια της. Δώστε μια ευκαιρία, αξίζει.
«Στον έρωτα δίνουμε και παίρνουμε αυτό που δεν έχουμε. Έτσι είναι, στον έρωτα χαρίζουμε αυτό που μας λείπει, ελπίζοντας πως το ίδιο θα κάνει και ο άλλος. Πως θα μας χαρίσει αυτό που η έλλειψη του είναι τόσο βασανιστική, κι αν δεν το κάνει, υποθέτουμε ότι δε μας ερωτεύτηκε αρκετά. Ένα πλεόνασμα έλλειψης μαγικά κλειδώνει, σε κάτι σαν- δυο ελλείψεις κλειδώνουν σε μία κατάφαση, σε μία κατάσταση, όπου, της φαντασίας υπερέχουσας, πλανάται η μοναδική ευκαιρία για πληρότητα. Στον έρωτα, όταν δεν είναι άγιος, τίποτα δε μας ενώνει, αντίθετα, μας χωρίζει, αλλά και μας κρατά καθηλωμένους, το μέγεθος της έλξης. Επειδή τα αντίθετα έλκονται, κάθε μεγάλη έλξη μας διαφοροποιεί».
«Σ ένα παγκάκι ένας ηλικιωμένος κύριος, προσπαθεί, λύνοντας σταυρόλεξο, να βρει στα ελληνικά μια λέξη από πέντε γράμματα που αρχίζει από φ. Τι κοιμάται κάτω από το κρεβάτι μας; Κι ακόμα και στον ύπνο μας ροκανίζει τη ζωή; Ο φόβος, καμιά φορά κρυμμένος κάτω από το κρεβάτι μας, ψιθυρίζει το όνομα μας. Τα χειρότερα είδη φόβου είναι ο φόβος για την ελευθερία και τη ζωή. Κι όμως, υπάρχει μια Δεύτερη Παρουσία που έχουνε τα πράγματα, λίγο πριν ή λίγο μετά τον ύπνο, λίγο λοξά από τη ζωή μας, που συνεχίζει να πλέκεται με την δική μας, αναιρώντας τις απώλειες που σημειώνονται την Πρώτη παρουσία».
« Όσοι όμως εξασκούνται στη γοητεία δυσκολεύονται να μεγαλώσουν. Δυσκολεύονται καμιά φορά να ζήσουν, αφού η ζωή περιέχει και απογοήτευση. Επτά φορές πάνω και έξι φορές κάτω είναι η ζωή, όπως λένε οι βουδιστές. Η ζωή… που ψιθυρίζει… η ζωή που… ουρλιάζει. Θέλω να καταλάβω πότε τραγουδάει; Στον έρωτα τραγουδάει για λίγο, και μετά λαχανιάζει, μουρμουρίζει και σβήνει. Η ζωή ερωτεύεται πάλι και πάλι τις πιο αρχαίες πληγές της, για να τις σβήσει σβήνοντας».
Αν και θεωρώ τον εαυτό μου γνώστη της ελληνικής λογοτεχνίας τελικά πάντα θα υπάρχουν συγγραφείς που δεν γνωρίζω με πλούσιο έργο και κυρίως άξιο να γίνει γνωστό σε ακόμα περισσότερους. Τη Μαρία Μήτσορα δεν την γνώριζα. Δε θυμάμαι να είχα ακούσει ποτέ ξανά το όνομα της για την ακρίβεια. Την έμαθα τώρα πρόσφατα χάρη στη βιβλιοφιλική κοινότητα στο instagram και για κάποιο λόγο που δε μπορώ να εξηγήσω ένιωσα ότι θα μου ταιριάξει και πρέπει άμεσα να γνωρίσω το έργο της. Δεν έκανα λάθος. Νομίζω η συγγραφέας θα γίνει το φετινό μου λογοτεχνικό κρας. Την αγάπησα. Είναι από κείνες τις πένες που σε κερδίζουν με την πρώτη ατάκα, που έχεις μόνιμα ένα μολύβι για να σημειώνεις τα πιο σημαντικά και καταλήγεις στο τέλος να έχεις σημειώσει το μισό βιβλίο.
Με ένα μοναδικό στυλ γραφής, σχεδόν αντισυμβατικό, η συγγραφέας στήνει μαεστρικά μια μυθιστορηματική αυτοβιογραφία και το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον σαγηνευτικό. Θέματα όπως ο έρωτας, ο φόβος, η απώλεια βρίσκονται στην ατζέντα της Μήτσορα. Πραγματικά με εντυπωσίασε η ευχέρεια με την οποία χειρίζεται τις λέξεις στο κείμενο της. Ξεκινώντας την ανάγνωση δεν περίμενα ποτέ ότι θα με παρασύρει σε τέτοιο βαθμό στον κόσμο της. Μου άρεσε πολύ και θ αφήσω εκείνη να μιλήσει με τα λόγια της. Δώστε μια ευκαιρία, αξίζει.
«Στον έρωτα δίνουμε και παίρνουμε αυτό που δεν έχουμε. Έτσι είναι, στον έρωτα χαρίζουμε αυτό που μας λείπει, ελπίζοντας πως το ίδιο θα κάνει και ο άλλος. Πως θα μας χαρίσει αυτό που η έλλειψη του είναι τόσο βασανιστική, κι αν δεν το κάνει, υποθέτουμε ότι δε μας ερωτεύτηκε αρκετά. Ένα πλεόνασμα έλλειψης μαγικά κλειδώνει, σε κάτι σαν- δυο ελλείψεις κλειδώνουν σε μία κατάφαση, σε μία κατάσταση, όπου, της φαντασίας υπερέχουσας, πλανάται η μοναδική ευκαιρία για πληρότητα. Στον έρωτα, όταν δεν είναι άγιος, τίποτα δε μας ενώνει, αντίθετα, μας χωρίζει, αλλά και μας κρατά καθηλωμένους, το μέγεθος της έλξης. Επειδή τα αντίθετα έλκονται, κάθε μεγάλη έλξη μας διαφοροποιεί».
«Σ ένα παγκάκι ένας ηλικιωμένος κύριος, προσπαθεί, λύνοντας σταυρόλεξο, να βρει στα ελληνικά μια λέξη από πέντε γράμματα που αρχίζει από φ. Τι κοιμάται κάτω από το κρεβάτι μας; Κι ακόμα και στον ύπνο μας ροκανίζει τη ζωή; Ο φόβος, καμιά φορά κρυμμένος κάτω από το κρεβάτι μας, ψιθυρίζει το όνομα μας. Τα χειρότερα είδη φόβου είναι ο φόβος για την ελευθερία και τη ζωή. Κι όμως, υπάρχει μια Δεύτερη Παρουσία που έχουνε τα πράγματα, λίγο πριν ή λίγο μετά τον ύπνο, λίγο λοξά από τη ζωή μας, που συνεχίζει να πλέκεται με την δική μας, αναιρώντας τις απώλειες που σημειώνονται την Πρώτη παρουσία».
« Όσοι όμως εξασκούνται στη γοητεία δυσκολεύονται να μεγαλώσουν. Δυσκολεύονται καμιά φορά να ζήσουν, αφού η ζωή περιέχει και απογοήτευση. Επτά φορές πάνω και έξι φορές κάτω είναι η ζωή, όπως λένε οι βουδιστές. Η ζωή… που ψιθυρίζει… η ζωή που… ουρλιάζει. Θέλω να καταλάβω πότε τραγουδάει; Στον έρωτα τραγουδάει για λίγο, και μετά λαχανιάζει, μουρμουρίζει και σβήνει. Η ζωή ερωτεύεται πάλι και πάλι τις πιο αρχαίες πληγές της, για να τις σβήσει σβήνοντας».
December 29, 2022
Θέλω οι λέξεις που στάζουν κι από τις άκρες των δακτύλων μου να πήξουν σε ιστορίες, από τις οποίες αναδύομαι, ρευστή.
η μαμά Μήτσορα τα έχει πει πάντοτε όλα
η μαμά Μήτσορα τα έχει πει πάντοτε όλα
December 15, 2015
Μόνο για την φράση "Όλα τα σπίτια της παιδικής ηλικίας θα έπρεπε να ανοίγουν στη μνήμη σαν τριαντάφυλλα"αξίζει κανείς για να το αγαπήσει.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews