Dwaalspoor

by Alex de Jong (Editor)

Paperback

First published November 1, 2012

About the author

Alex de Jong werd geboren als oudste zoon in een gezin dat uiteindelijk vier kinderen zou bevatten. Hij groeide op in het Friese Kollum. Vanaf het moment dat hij een pen vast kon houden, 'schreef' hij al. Zelfs toen het abc voor hem nog een onverklaarbaar wonder was, krabbelde hij er als een lieve lust op los. Schrijven is dan ook even onlosmakelijk met hem verbonden als ademen en eten en drinken om in leven te blijven.

Dat hij, met zijn schrijfaspiraties, schrijver zou worden, wist hij al vanaf zijn zesde levensjaar. Schoolonderzoeken waren aan hem niet besteed. Hij wilde verhalen schrijven. Thrillerachtige korte verhalen, westerns, SF en detectives, hij schreef het allemaal. Zijn Nederlandse boekenlijst besloot hij zelfs principieel niet te gaan lezen omdat hij het oneens was met de regel dat er slechts literatuur op voor mocht komen. Een klasgenoot besloot zelfs zijn korte verhalenbundel ‘De dood is levend’ op zijn boekenlijst te plaatsen. Het leverde huize De Jong een telefoontje op van de docent die, toen hij moeder te spreken kreeg, zich afvroeg waar hij de verhalenbundel van haar zoon kon vinden. ‘In de bibliotheek, wellicht?’ zo vroeg de docent zich af. ‘Ik denk eerder in zijn kast’, was het laconieke antwoord van zijn moeder.

Ondanks weinig hoopgevende afwijzingen van uitgevers in zijn tienerjaren (met zinsneden als ‘uw stijl past niet in ons fonds’ en ‘probeert u het op een later stadium nog maar eens’), wist Alex dat hij schrijvend zijn brood wilde verdienen. De stap naar de journalistiek leek een logische keuze. Een en ander werd hem overigens pas zonneklaar toen hij op de achterflap van een thrilleromnibus las dat de desbetreffende auteur via diverse journalistieke loopbanen, uiteindelijk schrijver was geworden. ‘Blijkbaar moet ik eerst de journalistiek in voordat ik een goed schrijver kan worden’, zo redeneerde hij.

Van 1989 tot en met 1999 werkte Alex als freelance journalist voor diverse kranten, opinie, vakbladen, sponsored magazines en het bedrijfsleven. Toen hij ‘vanwege de rust en het vaste inkomen’ een baan als vakredacteur aanvaardde, kon er op ATV-dagen, avonden en weekenden eindelijk naar hartelust creatief worden geschreven. Het resultaat is de aanzet tot een omvangrijke wereld Santorian: De Santoriaanse Kronieken, waarvan ‘De raad van zeven’, het eerste deel is. Inmiddels werkt Alex, getrouwd met Eva en vader van twee zonen (Daniël en Bas), al volop vanuit zijn ‘kasteel’ in Kampen aan het vervolg van ‘De Raad van Zeven’, dat als titel ‘De Monniken des Doods’ heeft meegekregen.

Daarnaast is hij begonnen aan een reeks op zichzelf staande verhalen over Sylvestre Curare, een detective in fantasysetting, en schrijft hij korte fantasyverhalen die onder de naam ‘Santoriaanse Vertellingen’ in boekvorm zullen verschijnen.

Reviews

[Johan Haneveld · Rating 3 out of 5]

Bijna 3,5 sterren. De meeste verhalen in deze bundel zijn heel aardig, maar niet verrassend. Soms een vertrouwde fantasysfeer, niet al te complexe hoofdpersonen en een bij het verhaal passend einde. Soms wat wrang, maar niet echt iets dat heel erg bleef hangen. Toen mijn vrouw me vroeg wat ik de beste verhalen vond die ik had gelezen, had ik moeite om ze weer in herinnering te brengen. Voor mij onderstreept het mijn mening dat fantasy baat heeft bij flinke boeken, tweeluiken, of trilogieën, waarin een hele wereld kan worden uitgewerkt en karakters met gelaagde motivaties kunnen worden uitgebouwd. In mijn nederige opinie slaagt SF vaker in korte vorm, en dat vond ik in deze bundel ook. Ik genoot bijvoorbeeld van het verhaal van Terrence Lauerhohn, die vertelt over een ruimteschip dat landt op een bijzondere planeet. Niet te lang, precies goed opgebouwd. Het rustige verhaal van Marco Knauff over een gast in een hotel, die spijt krijgt van zijn reservering werkte voor mij ook heel goed - met een onverwachte bittere noot aan het einde. Goed opgebouwd! Checkhov's gun werkte in dit verhaal prima. En natuurlijk genoot ik het verhaal van een van mijn favoriete schrijvers, Alastair Reynolds. Hard SF in zuivere vorm. Verder vond ik de dystopische sfeer in het verhaal van Cocky van Dijk heel goed neergezet. Huiveringwekkend. Helaas zag ik zelf het einde al aankomen. Tegenvallers vond ik Messermanns tranen - daar had ik meer van verwacht, het ging voor mij als een nachtkaars uit. Waarom de tranen? - en 'De kunstenaar' - choquerend om het choqueren. Maar niet werkelijk betekenisvol. Net als de kunstwerken in het verhaal. Een geslaagd symbolisch fantasyverhaal vond ik 'De trol in de schemering', al lag de boodschap er misschien net te dik bovenop. De rest van de verhalen was zeker vermakelijk, en met de schrijfstijl ervan was niks mis, maar had niet dat beetje extra dat me verrast. Aan de andere kant: wie zich een avond of twee ontspannen wil vermaken en wil proeven aan Nederlands talent, heeft aan deze bundel een goede.