Becoming Sexual: A Critical Appraisal of the Sexualization of Girls

by R. Danielle Egan

The sexualization of girls has captured the attention of the media, advocacy groups and politicians in recent years. This prolific discourse sets alarm bells sexualization is said to lead to depression, promiscuity and compassion deficit disorder, and rob young girls of their childhood. However, measuring such claims against a wide range of data sources reveals a far more complicated picture. Becoming Sexual begins with a simple why does this discourse feel so natural? Analyzing potent cultural and historical assumptions, and subjecting them to measured investigation, R. Danielle Egan illuminates the implications of dominant thinking on sexualization. The sexualized girl functions as a metaphor for cultural decay and as a common enemy through which adult rage, discontent and anxiety regarding class, gender, sexuality, race and the future can be expressed. Egan argues that, ultimately, the popular literature on sexualization is more reflective of adult disquiet than it is about the lives and practices of girls. Becoming Sexual will be a welcome intervention into these fraught polemics for anyone interested in engaging with a high-profile contemporary debate, and will be particularly useful for students of sociology, cultural studies, childhood studies, gender studies and media studies.

Genres: Sexuality

200 pages, Hardcover

First published January 1, 2013

Reviews

[Katerina Charisi · Rating 3 out of 5]

Η υπερσεξουαλικοποίηση των παιδιών είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα με τρομακτικές διαστάσεις. Τα παιδάκια από τη νηπιακή ακόμα ηλικία ντύνονται σαν έφηβοι και μαθαίνουν να θέλουν να συμπεριφέρονται σαν έφηβοι, παραλείποντας το ενδιάμεσο στάδιο του παιδιού. Τα κορίτσια δείχνουν βυζί και κώλο πριν καν αποκτήσουν. Πρέπει να είναι και χυμώδεις αλλά και να χωράνε στο XS. Μια απόλυτα κερδοφόρα μπίζνα επωφελείται από όλο αυτό (με έσοδα 150 δισεκατομμυρίων δολαρίων το χρόνο μόνο στις ΗΠΑ), με ρούχα, εσώρουχα και αξεσουάρ που παραπέμπουν σε πορνοστάρ για ηλικίες κάτω των 10 (κρατήστε το αυτό και θυμηθείτε το στις εκπτώσεις και τις επόμενες απόκριες) κι ένα πρότυπο που καταστρέφει ανεπανόρθωτα.

Η προκλητικότητα δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη σεξουαλικοποίηση. Η εικόνα των σημερινών κοριτσιών εξελίχθηκε βίαια από απλώς προκλητική σε σεξουαλική. Οι γονείς βρίσκουν φυσιολογική μια τέτοια εμφάνιση για το 10χρονο παιδί τους -μπουστάκι, μίνι φούστα, ανοιχτή πλάτη, δαντέλα, μακιγιάζ (!), στρινγκ (!), σουτιέν με ενίσχυση (!)- και είναι φυσιολογική σε έναν κόσμο που η τεχνολογία (δε φταίει περ σε, αλλά), και η βιομηχανία του κέρδους (φταίει) την επιβάλλουν ως φυσιολογική.

Τα παιδιά έχουν πλήρη πρόσβαση σε πορνογραφικό υλικό από πολύ νωρίς αν το προσπαθήσουν λιγάκι - είναι σα να βάζεις το κουτί με τα μπισκότα ένα ράφι πιο ψηλά, κλάιν μάιν, δε φτάνει το παρένταλ κοντρόλ στη συσκευή στο σπίτι, χρειάζεται σοβαρή εκπαίδευση από νηπιακή ηλικία, ενσωμάτωση αυτής της εκπαίδευσης στα σχολεία υποχρεωτικά ως βασικό μάθημα μαζί με τη σεξουαλική αγωγή - κι εκεί που η θέαση πορνογραφικών βίντεο θα ήταν λογική και προβλεπόμενη φαντάζομαι ως ένα βαθμό σε 16χρονα, στις μέρες μας ξεκινάει από τα 10. Τετάρτη δημοτικού. Παιδιά που δεν ξέρουν ακόμη την προπαίδεια, αλλά ξέρουν πάρα πολύ καλά το πρωκτικό σεξ -και πολλά άλλα που δεν ξέρω αν θέλω να τα ξέρω.

Από πόσο νωρίς ξεκινάει αυτή η πλύση εγκεφάλου; Από πολύ νωρίς, τόσο που δεν φαντάζεστε (Το μονοπώλιο στις ...πριγκίπισσες το κατέχει η Ντίσνει, με δεκαετίες εμπειρίας πριγκιπισσών στην πλάτη). Ναι, είναι απολύτως φυσιολογική συμπεριφορά το τρίχρονο που φοράει τα τακούνια της μαμάς και το κολιέ της και παίζει την πριγκίπισσα, αυτό κάνουν σε αυτές τις ηλικίες, όμως δεν είναι φυσιολογικό να παίζει την πριγκίπισσα για 4-5-6 χρόνια κι όχι μόνο όσο είναι τριών, με σκοπό να είναι η ομορφότερη από όλες. Χαριτωμένο φαίνεται. Καλό δεν είναι. Πολύ σύντομα από την πιο όμορφη, όλα τα κοριτσάκια θέλουν να είναι η πιο σέξι.

Επόμενο στάδιο μια ορδή νεαρών κορασίδων που από τις πάνες τους ακόμα έχουν διδαχθεί ως το μεδούλι πως το παν σ’ αυτή τη ζωή είναι η εξωτερική εμφάνιση και η ομορφιά και δεν πα να χτυπιέστε όσο θέλετε και να μου λέτε εμείς στο σπίτι μας αυτό κι εκείνο και το άλλο και το τέτοιο, όταν στέλνεις το εφτάχρονο για μάθημα μπέλι ντανς και ντύνεις το οχτάχρονο σαν την Ντόλι Πάρτον στο πάρτι στον παιδότοπο και αφήνεις το εννιάχρονο με ένα κινητό να βλέπει και να ακούει ανεξέλεγκτα (τα smartphone είναι συσκευές σχεδιασμένες για χρήση από ενήλικες, το ξέρουμε αυτό; Μπα), ενώ το δεκάχρονο στο δωμάτιό του έχει όλη τη συλλογή από τις μινιατούρες ανορεξικές πορνοστάρ με τα τσιμπουκόχειλα Μπρατς και Μόνστερ Χάι επειδή ε, όλα έτσι κάνουν, ΜΗ ΜΟΥ ΛΕΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ Η ΥΠΕΡΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΠΟΙΗΣΗ.

Πάρτε το χαμπάρι πως τα παιδιά είναι το μπουλς άι του μάρκετινγκ, όλες τις ώρες, όλες τις μέρες.

Οι “αθώες” διαφημίσεις της τηλεόρασης, οι “χαριτωμένοι” (και πετυχημένοι και φραγκάτοι πλέον) γιουτούμπερς/ινφλουένσερς, οι ποπ παιδικές σειρές, οι παιδικές ιστοσελίδες όπου λες οκ, ασφαλέστατο είναι (ΝΟΤ), ας το αφήσω μόνο του να χαζέψει, είναι στυγνό μάρκετινγκ που θέλει απλώς να πουλήσει κι έχει καταφέρει να παρακάμψει απόλυτα και θρασύτατα τους γονείς. Τα παιδιά είναι το δυνατότερο πελατολόγιο - πόσο μάλλον όταν γκρινιάζουν ασταμάτητα στο γονιό για τη σούπερ μαλακία που πρέπει οπωσδήποτε να αγοράσουν - κι εσύ λες, έλα μωρέ, όλα έτσι κάνουν, ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΟΥ ΕΡΧΕΣΑΙ.

Τα σεξουαλικοποιημένα παιχνίδια και η υπερσεξουαλικοποίηση των παιδιών μέσω αυτών και των υπολοίπων ερεθισμάτων μελετώνται χρόνια τώρα από τους ψυχολόγους και τους παιδοψυχολόγους και τα πορίσματα είναι απείρως τρομακτικά. Η ζημιά στα παιδιά φαίνεται μόλις μπουν στην εφηβεία κι όχι απλώς φαίνεται, αλλά γιγαντώνεται και μεταφράζεται σε ψυχολογικά προβλήματα, νευρική ανορεξία, κατάθλιψη, χαμηλή αυτοεκτίμηση, αυξημένη λήψη περιττού κι επικίνδυνου ρίσκου (ρωτήστε αν η χρήση προφυλακτικού αυξάνεται ή μειώνεται σ’ αυτές τις ηλικίες;).

Η ηλιθιότητα πλασάρεται ως σέξι με κάτι εμετικά σλόγκαν τύπου

Who needs the brains when got the looks?

No guts, No glory.

Smart has brains, stupid has balls.

Smart has plans, stupid has stories to tell.

The stupid have all the interesting questions.

(Τα παραπάνω κοσμούσαν γιγαντοαφίσες της Diesel)

Συντηρητικούρα σας τη βγήκα σήμερα; Μπα. Αλλά μετρημένα κουκιά είναι:
η υπερσεξουαλικοποιημένη κοινωνία σου αφήνει δύο επιλογές: Ή να είσαι fuckable, ή να είσαι ...invisible.

Είναι σχετικά πρόσφατο το περιστατικό όπου σε δημοτικό σχολείο μαθήτριες της Δ’ τάξης έβγαλαν στις τουαλέτες φωτογραφίες τόπλες με τα κινητά τους και τις έστειλαν σε συμμαθητή τους για να τις προσέξει.- Θέλεις να τα φτιάξουμε; ΧΑ. Πάνε αυτά. Αλλά μπορείτε να το συλλάβετε; Να είσαι 10 μόλις χρονών και να εκθέτεις τον εαυτό σου τόσο απροκάλυπτα ...για να σε προσέξουν!

Όμως στα 10 και τα 13 σου δεν πρέπει να νιώθεις αντικείμενο πόθου κανενός.

Δεν πρέπει να ζεις με την εμμονή της τέλειας εικόνας που υπάρχει μόνο στο μυαλό σου και δεν υφίσταται - σκεφτείτε πόσες γυναίκες βασανίζονται όλα τους τα χρόνια με μια ανύπαρκτη εικόνα που φτύνουν αίμα να αποκτήσουν και που δεν υπάρχει (και δε αποκτούν ποτέ) γιατί η τέλεια εικόνα στο μυαλό μας έχει διαμορφωθεί από μια ατέλειωτη προβολή επαγγελματικών φωτογραφιών σε πολύ συγκεκριμένους χώρους, με πολύ συγκεκριμένους τρόπους, σε πολύ συγκεκριμένα άτομα που διαθέτουν πολύ συγκεκριμένους επαγγελματίες από πίσω τους...γιατί από αυτό ζουν, γκαντ νταμ ιτ.

Αυτή είναι η δουλειά τους.

Υπάρχουν αυτοί που τυλίγονται γυμνοί σε μαλλί της γριάς και εκτοξεύουν σαντιγί από τα βυζιά τους (Κέιτι Πέρι - Καλιφόρνια Γκερλς, πού να το βρει το ταλέντο για να πουλήσει τραγούδια;) και υπάρχουν πάρα πολλοί άλλοι που πουλάνε τη μουσική τους εδώ και σαράντα χρόνια ξερωγώ με ένα παλιοτζίν και μια παλιοκιθάρα και δεν έχουν ανάγκη από τέτοιες ...εκδηλώσεις. Υπάρχει η Χάνα Μοντάνα που στα 15 της πρέπει να την κάνει πια από τη Disney, αλλά πώς να σταθεί στον ίδιο κόσμο με μια Lady Gaga, μια Μπιγιονσέ; Δείτε τη Σάιρους πώς στέκεται δίπλα τους μετά τη ...μετάλλαξή της. - Η οποία μάλιστα διατηρεί διαδικτυακή επαφή με όοοολα τα κοριτσάκια της υφηλίου που διαθέτουν δεδομένα στο κινητό και θέλουν να της μοιάσουν, γιατί, γιατί ...μαζί μεγαλώσανε, βλέποντας Ντίσνει Τσάνελ! Για να μην πω για κάτι πολυπληθέστατα γκρουπάκια των 8, 9 ή 17 παντελώς ατάλαντων εφήβων που βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στα α)οπτικοακουστικά εφέ β)εξτρίμ εμφάνιση για να πουλήσουν και ξεφυτρώνουν κάθε βδομάδα σαν τα μανιτάρια μετά τη βροχή.

Αλλά όλα αυτά πρέπει να τα εξηγήσει κάποιος στα παιδιά. Με επιμονή και υπομονή, δεκάδες, χιλιάδες φορές. Να πετάξετε μετά τα 3-4, βαριά 5 όλες τις πριγκίπισσες και να βρείτε τα ένασωρόάλλακιαξιόλογα παιχνίδια για να παίζουν. Να μην τους δίνετε το κινητό “για να χαζεύουν στο γιουτούμπ”. Να πάρετε κανένα βιβλίο. (ΟΧΙ ΧΑΝΑ ΜΟΝΤΑΝΑ προς θεού)

Κι άμα οι γυναίκες βασανίζονται από την τέλεια -κι ανύπαρκτη- εικόνα στα 30 και στα 40 με όλη την ωριμότητα και τη συνείδηση που διαθέτουν, τότε ας μου πει ΕΝΑΣ πώς θα προστατευτούν αυτά τα παιδιά στα 7, στα 9 και στα 13 τους, όταν κι οι μανάδες τους έχουν τις ίδιες ακριβώς ανησυχίες γιατί κι εκείνες ...πάνω κάτω έτσι μεγάλωσαν, με τις ίδιες εικόνες και τα ίδια ακριβώς προβλήματα, ψάχνοντας στο κοσμοπόλιταν τους “6 σίγουρους τρόπους για να τον κάνεις να σε θέλει!”;

(Στο οποίο κοσμοπόλιταν παρενθετικά, ο γυναικείος οργασμός είναι ιστορία από την κρύπτη. Δεν υφίσταται.Σημασία έχει να περάσει καλά ΑΥΤΟΣ. Για να σε θέλει.)

Δεν μπορείς να πολεμήσεις σοβαρά την πατριαρχία σε μια υπερσεξουαλικοποιημένη κοινωνία.

Ξεχάστε τα κέντρα αποτοξίνωσης από το Fortnite και τις παιχνιδομηχανές. Εδώ μιλάμε για κέντρα θεραπείας σε 9χρονα κορίτσια που πιέζονται αφόρητα ψυχολογικά επειδή δεν είναι αρκετά αδύνατα, αρκετά όμορφα, αρκετά σέξι, αρκετά ...ενήλικες. .

(Τι να ξέρω εγώ. Παρατηρήσεις κάνω. Αν τα κάνεις πενηνταράκια ψάχνοντας να βρεις ποιος πρέπει να είσαι στα 13 σου, τι θα σου μείνει; Μια Μπρίτνει, μια Ριάνα, μια Πάρις Χίλτον, μια Καρντάσιαν, μια Σάιρους, μια Μπιγιονσέ (κι ένας ΣινΜπόι, ο Βελόπουλος να μας φυλάει, αμήν).

[Henry · Rating 5 out of 5]

- (Reading academic book like this is always fascinating: the author seems to study people who study sexualization. Which is truly a really roundabout way to discuss matters)

- The book begins with a description of today's sexualization of girls: girls today are pressured into acting like "porn stars" through their earliest years. They're told, as some of the author quoted, by the media that sexualization is necessary to be emulated

- However, the author later quickly point out that blaming of the "media" is hardly correct: the fact of the matter is, perhaps in the old days when just few channels control the entire market share of the TV segment, today's liberalization of media means that the amount of content is simply overwhelming. "Media" is no longer a few single entities. (And, as history has point out that, the lowest common denominator of the media - media that grabs the most eye ball, creates the most controversy - always wins out. And in this case, "porn" content simply blow the next closest contestant away)

- The author also raised a good point about why people feel sexualization is threatening: historically sexually active female are often associated with lower class. The author pointed out that many fear that middle class is slumping into lower class by the excess liberalization of sexualization (however - this got me thinking. In today's world, middle class is in fact shrinking - for the better. Due to the merit based society today (compared to not long ago, college admission, then in turn, job qualifications are all based on family ancestry. Thus, the upper class stays rather stagnant. But today, middle class is gradually diving into 2 parts: there are more upper-income cohort than ever before, and there are more (but to the less extent) of lower income cohort before as well. So maybe the fear is right: that the middle class of yesterday are indeed the lower class today, simply because they can't keep up with the merit based competition of today)

- (But reading the book also really made me wonder if researchers would just bother look at history and to see sexual liberalization and economic cycle go hand in hand: and just not long ago, flapper culture was the mainstream and soon got smack in the head with the Great Depression. Flappers were seen as frown upon shortly after and that was when the imagery of "wholesome women" took shape, again)

[Delphi Holbrook · Rating 4 out of 5]

Assigned this in a class and mostly skimmed it, then came back to it after graduating and felt a deep appreciation for Egan’s critical analysis of previous literature on the topic of sexualization.

Part of me thinks that all parents should read this before raising daughters, especially within a society that has commodified beauty, sex, and desirability, only to sell it back to young girls as if they can’t have all those things on their own.

Egan brings to light a fierce postfeminist take on the sexualization of young girls, in a way that sometimes feels almost too bold. However, I would consider it a must read for any sociologist or sociologist-adjacent, who finds interest in this topic.

[Kim · Rating 3 out of 5]

really valuable information in this book. the moral panic around sexualization of children is both exaggerated and self perpetuated, and the author explains it very well. however, it was WAY more dense and academic than it needed to be - not very accessible to the average reader.

[Quin Rich · Rating 4 out of 5]

Excellent, critical feminist analysis of sexualization discourses. The author links contemporary concerns about the sexualization of girls to historical panics over childhood sexuality, implicating conservative gender, race, class, and sexuality politics. A necessary read for any feminist who cares about girls today.

[Mills College Library]

306.70835 E287 2013

[Simrah]

In the end, this wasn't really useful for my essay, but a pretty interesting read from the parts that I actually read.