This is a short novel in which Strindberg's major themes are covered very well with an almost tolerable dose of his misogynism (he went through three ugly divorces and some affairs). But the story itself is beautiful and reveals some of his characteristic criticisms of society.
Johan August Strindberg, a Swede, wrote psychological realism of noted novels and plays, including Miss Julie (1888) and The Dance of Death (1901).
Johan August Strindberg painted. He alongside Henrik Ibsen, Søren Kierkegaard, Selma Lagerlöf, Hans Christian Andersen, and Snorri Sturluson arguably most influenced of all famous Scandinavian authors. People know this father of modern theatre. His work falls into major literary movements of naturalism and expressionism. People widely read him internationally to this day.
Tweede lezing 2023: Advocaat Libotz vestigt zich in een bergdorpje en wordt er al gauw scheef bekeken. Roddels, pesterijen, intriges, ... Het motiveert hem uiteindelijk om weer te vertrekken en nieuwe oorden op te zoeken. Net zoals "Aan open zee" leest dit als een verhaal geschreven om wraak te nemen op een gemeenschap die hem ooit echt als zondebok beschouwde en weggejaagd heeft. Geen echte hoogvlieger in zijn oeuvre maar toch aan te raden voor fans. Zeer weinig misogynie trouwens, wat ook een verademing is bij zo'n auteur. 3.9/5
"Maar je zag er zo anders uit dan alle anderen, je naam was een bron van ergernis: de naam Libotz is lastig uit te spreken; je had beter Lobitz kunnen heten; daarbij denken mensen misschien aan een spoorwegstation of aan een mijn. Overigens kan ik je zeggen dat de mensen zelf niet weten waarom ze liefhebben of haten."
This was the first thing I've read of his, I don't know if it was the translation but does he not believe in chapters or sometimes paragraphs? This is really short but it was a chore to read.