What do you think?
Rate this book
Η αδερφή μου
Η αδερφή μου, η αρρώστια της και η σχέση μου μαζί της καθόρισαν τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα, που κρίνω, ιεραρχώ, αξιολογώ.
Ο Καμύ μας είπε ότι το κυριότερο, το μόνο, φιλοσοφικό ζήτημα είναι το ζήτημα της αυτοκτονίας, γιατί θέτει το ερώτημα της αξίας ή της απαξίας της ζωής. Η ιστορία της αδερφής μου με οδήγησε από τα εφηβικά μου χρόνια να θεωρώ ότι το κύριο φιλοσοφικό ερώτημα είναι η αρρώστια. Η αρρώστια θέτει, με τον οξύτερο τρόπο, το ζήτημα του νοήματος της ζωής, του Θεού, της σχέσης με τους άλλους, της ευδαιμονίας, της χαράς. Δεν πιστεύω διόλου σε όλη αυτή τη μεταφυσική του πόνου ούτε στην εξαγνιστική λειτουργία του, πιστεύω μόνο ότι όποιος δεν έχει πονέσει θα γίνει μοιραία ένας ρηχός και λίγο ώς πολύ ανόητος άνθρωπος. Αλλά πάλι όποιος δεν έχει γευτεί τη χαρά είναι ένας άρρωστος άνθρωπος, που μπορεί εύκολα να γίνει φθονερός, χαιρέκακος και μνησίκακος. Αυτά τα εγκώμια του πόνου τα κάνουν άνθρωποι που μάλλον δεν έχουν πονέσει όσο λένε. Η αρρώστια, η δική σου και των άλλων, σε οδηγεί να εκτιμάς την αξία των πιο κοινών και καθημερινών πραγμάτων της ζωής και ταυτόχρονα να σχετικοποιείς, χωρίς να μηδενίζεις, τη σημασία άλλων, που θεωρούνται σημαντικά.
Ο Καμύ μας είπε ότι το κυριότερο, το μόνο, φιλοσοφικό ζήτημα είναι το ζήτημα της αυτοκτονίας, γιατί θέτει το ερώτημα της αξίας ή της απαξίας της ζωής. Η ιστορία της αδερφής μου με οδήγησε από τα εφηβικά μου χρόνια να θεωρώ ότι το κύριο φιλοσοφικό ερώτημα είναι η αρρώστια. Η αρρώστια θέτει, με τον οξύτερο τρόπο, το ζήτημα του νοήματος της ζωής, του Θεού, της σχέσης με τους άλλους, της ευδαιμονίας, της χαράς. Δεν πιστεύω διόλου σε όλη αυτή τη μεταφυσική του πόνου ούτε στην εξαγνιστική λειτουργία του, πιστεύω μόνο ότι όποιος δεν έχει πονέσει θα γίνει μοιραία ένας ρηχός και λίγο ώς πολύ ανόητος άνθρωπος. Αλλά πάλι όποιος δεν έχει γευτεί τη χαρά είναι ένας άρρωστος άνθρωπος, που μπορεί εύκολα να γίνει φθονερός, χαιρέκακος και μνησίκακος. Αυτά τα εγκώμια του πόνου τα κάνουν άνθρωποι που μάλλον δεν έχουν πονέσει όσο λένε. Η αρρώστια, η δική σου και των άλλων, σε οδηγεί να εκτιμάς την αξία των πιο κοινών και καθημερινών πραγμάτων της ζωής και ταυτόχρονα να σχετικοποιείς, χωρίς να μηδενίζεις, τη σημασία άλλων, που θεωρούνται σημαντικά.
- GenresFiction
69 pages, Paperback
First published January 1, 2012
3 people are currently reading
133 people want to read
About the author
Σταύρος Ζουμπουλάκης
51 books36 followersO Σταύρος Ζουμπουλάκης γεννήθηκε το 1953 στη Συκιά Λακωνίας. Σπούδασε νομική και φιλολογία στην Αθήνα και φιλοσοφία στο Παρίσι. Δίδαξε πολλά χρόνια στη μέση εκπαίδευση. Από το 1998 ως το 2012 ήταν διευθυντής του περιοδικού "Νέα Εστία". Είναι πρόεδρος, από το 2008, του Δ.Σ. του βιβλικού ιδρύματος "Άρτος Ζωής".
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 21 of 21 reviews
October 30, 2016
Ένα βιβλίο σχεδόν θρησκευτικό, απορώ πως μου το πρότεινε πολύ καιρό πριν εδώ, το παλιοκομμούνι ο Mao Tse Tung (και όπως λέει και η Δήμητρα εγώ Μάο Τσε Τουνγκ δεν βάζω στο σπίτι μου). Εκτός αν ταυτίστηκε με την Σιμόν Βέιλ...
Βαθιά ανθρώπινο με το αίσθημα της οδύνης, με κερδίζει από τα αποδυτήρια (όπως συγγράμματα σαν του Κορτώ, το Βιβλίο της Κατερίνας) που μιλάνε για αρρώστια μέσα στην οικογένεια. Εδώ βέβαια το πάει παραπέρα, όχι μια μυθιστορηματική καταγραφή του πόνου της αδερφής του, αλλά μιλάει για την απουσία του Θεού, και καταλήγει στην πίστη στο Θεό διά της απουσίας Του (χμμ...εμένα δεν με πολυέπεισε)
ΥΓ : Το ανορθόγραφο σημείωμα της μάνας του με τσάκισε.ΜΕ ΤΣΑΚΙΣΕ.
Βαθιά ανθρώπινο με το αίσθημα της οδύνης, με κερδίζει από τα αποδυτήρια (όπως συγγράμματα σαν του Κορτώ, το Βιβλίο της Κατερίνας) που μιλάνε για αρρώστια μέσα στην οικογένεια. Εδώ βέβαια το πάει παραπέρα, όχι μια μυθιστορηματική καταγραφή του πόνου της αδερφής του, αλλά μιλάει για την απουσία του Θεού, και καταλήγει στην πίστη στο Θεό διά της απουσίας Του (χμμ...εμένα δεν με πολυέπεισε)
ΥΓ : Το ανορθόγραφο σημείωμα της μάνας του με τσάκισε.ΜΕ ΤΣΑΚΙΣΕ.
Read
July 12, 2018Αρνούμαι να βαθμολογήσω με αστεράκια.
Δεν αισθάνομαι καθόλου άνετα να βαθμολογήσω κάτι τόσο προσωπικό. Είναι λες και διάβασα στα κλεφτά σελίδες από το ημερολόγιο του συγγραφέα.
Ο Ζουμπουλάκης κάνει κάτι πολύ παραπάνω από μια απλή εξομολόγηση επάνω στο χαρτί: βγάζει στη σκηνή την ψυχή του, γυμνή. Δεν χρυσώνει το χάπι σε κανέναν, ούτε καν στον ίδιο του τον εαυτό.
Δεν ταυτίστηκα. Δε νόσησε ποτέ κάποιος κοντινός μου με κάτι ανίατο κι ακόμη κι αν συμβεί αυτό, δε θα είναι αδερφός ή αδερφή, γιατί είμαι μοναχοπαίδι.
Δεν έχω πάρε δώσε με την εκκλησία και δεν έχω τα ίδια ηθικο-θρησκευτικά διλήμματα με τον συγγραφέα.
Αυτό που διάβασα όμως δεν ήταν μυθιστόρημα, άρα δεν τίθεται θέμα ταύτισης ή πειστικότητας. Είτε με άγγιξαν, είτε όχι, αυτά τα πράγματα συνέβησαν. Δεν έχει σημασία τι ένιωσα, αν ένιωσα.
Τι να πω λοιπόν; Ότι μ' άρεσε ή δε μου άρεσε;
Δεν έχω να πω τίποτα.
Να το διαβάσετε αν σας άρεσε η το βιβλίο της Κατερίνας.
Δεν αισθάνομαι καθόλου άνετα να βαθμολογήσω κάτι τόσο προσωπικό. Είναι λες και διάβασα στα κλεφτά σελίδες από το ημερολόγιο του συγγραφέα.
Ο Ζουμπουλάκης κάνει κάτι πολύ παραπάνω από μια απλή εξομολόγηση επάνω στο χαρτί: βγάζει στη σκηνή την ψυχή του, γυμνή. Δεν χρυσώνει το χάπι σε κανέναν, ούτε καν στον ίδιο του τον εαυτό.
Δεν ταυτίστηκα. Δε νόσησε ποτέ κάποιος κοντινός μου με κάτι ανίατο κι ακόμη κι αν συμβεί αυτό, δε θα είναι αδερφός ή αδερφή, γιατί είμαι μοναχοπαίδι.
Δεν έχω πάρε δώσε με την εκκλησία και δεν έχω τα ίδια ηθικο-θρησκευτικά διλήμματα με τον συγγραφέα.
Αυτό που διάβασα όμως δεν ήταν μυθιστόρημα, άρα δεν τίθεται θέμα ταύτισης ή πειστικότητας. Είτε με άγγιξαν, είτε όχι, αυτά τα πράγματα συνέβησαν. Δεν έχει σημασία τι ένιωσα, αν ένιωσα.
Τι να πω λοιπόν; Ότι μ' άρεσε ή δε μου άρεσε;
Δεν έχω να πω τίποτα.
Να το διαβάσετε αν σας άρεσε η το βιβλίο της Κατερίνας.
December 12, 2012
(το σχόλιο μου στο fb σε ανάρτηση του Νίκου Ξυδάκη που το πρότεινε με ένα εξαιρετικό ποστ στο blog του: http://vlemma.wordpress.com/2012/12/0...)
το ρούφηξα σε 2 ώρες. Νομίζω η Olia Lazaridou διατύπωσε πολύ σωστά το τι συνιστά αυτό το βιβλιαράκι: μια πράξη. Πράξη συγκλονιστική διότι σπάνια συναντά κανείς τέτοιο συγγραφικό θάρρος, τέτοια απογύμνωση ατομική, ηθική και υπαρξιακή μπροστά σε γεγονότα πραγματικά και ανθρώπους αληθινούς. Όταν άρχισε να αναφέρεται στις θεολογικές του αναζητήσεις και προβληματισμούς, με προβλημάτισε. Τον αρχικό μου δισταγμό -του άθεου που τον ξενίζει η επιστροφή ενός μορφωμένου πνεύματος στην πίστη- τον ξεπέρασα μόλις διαπίστωσα ποσο βαθιά υπαρξιακός είναι ο τρόπος και ο κόπος της πίστης του - ακόμα και αν δε με βρήκαν σύμφωνο τα συμπεράσματα, τα ψυχικά και πνευματικά του καταφύγια. Δεν είναι όμως η συμφωνία ή διαφωνία, το επιχείρημα ή η εκλογίκευση αυτό που σου προκαλεί αυτή η ανάγνωση. Είναι η περισυλλογή για τα και στα όρια του εγώ και της τριβής του με τον ίδιο του τον ευατό, με τα όρια και τις υπερβάσεις του, με τα πάθη του και την περατότητα του, στιγμές πνευματικές που ο Ζ. απολαμβάνει βασανιζόμενος απέναντι τους, αλλά πάνω από όλα ειλικρινής και έντιμος: εντός της τιμής του Λόγου του, πράττοντας την εκφορά του δίχως να φοβηθεί ή να απολογηθεί δόλια ούτε στιγμή για αυτά που νιώθει και σκέπτεται αλλά κυρίως για τον τρόπο που τα νιώθει και τα σκέπτεται. Νικόλα σε ευχαριστώ για την πρόταση.
το ρούφηξα σε 2 ώρες. Νομίζω η Olia Lazaridou διατύπωσε πολύ σωστά το τι συνιστά αυτό το βιβλιαράκι: μια πράξη. Πράξη συγκλονιστική διότι σπάνια συναντά κανείς τέτοιο συγγραφικό θάρρος, τέτοια απογύμνωση ατομική, ηθική και υπαρξιακή μπροστά σε γεγονότα πραγματικά και ανθρώπους αληθινούς. Όταν άρχισε να αναφέρεται στις θεολογικές του αναζητήσεις και προβληματισμούς, με προβλημάτισε. Τον αρχικό μου δισταγμό -του άθεου που τον ξενίζει η επιστροφή ενός μορφωμένου πνεύματος στην πίστη- τον ξεπέρασα μόλις διαπίστωσα ποσο βαθιά υπαρξιακός είναι ο τρόπος και ο κόπος της πίστης του - ακόμα και αν δε με βρήκαν σύμφωνο τα συμπεράσματα, τα ψυχικά και πνευματικά του καταφύγια. Δεν είναι όμως η συμφωνία ή διαφωνία, το επιχείρημα ή η εκλογίκευση αυτό που σου προκαλεί αυτή η ανάγνωση. Είναι η περισυλλογή για τα και στα όρια του εγώ και της τριβής του με τον ίδιο του τον ευατό, με τα όρια και τις υπερβάσεις του, με τα πάθη του και την περατότητα του, στιγμές πνευματικές που ο Ζ. απολαμβάνει βασανιζόμενος απέναντι τους, αλλά πάνω από όλα ειλικρινής και έντιμος: εντός της τιμής του Λόγου του, πράττοντας την εκφορά του δίχως να φοβηθεί ή να απολογηθεί δόλια ούτε στιγμή για αυτά που νιώθει και σκέπτεται αλλά κυρίως για τον τρόπο που τα νιώθει και τα σκέπτεται. Νικόλα σε ευχαριστώ για την πρόταση.
May 27, 2021
Συγκλονιστικά τρυφερή και προσωπική η κατάθεση ψυχής που κάνει ο Ζουμπουλάκης για την αδερφή του. Ο πόνος του να ζεις με έναν ανίατα άρρωστο σπίτι, μεταφέρθηκε κι έσφιξε και το δικό μου στομάχι. Σκληρός και αληθινός με τον εαυτό του φαίνεται να αποτυπώνει μια απέραντη αγάπη για την χαμένη αδερφή του. Συγκινήθηκα και ένιωσα την πλημμύρα αγάπης ππυ περιγράφει.
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 11, 2017
Ναι, είναι συγκινητικό, αλλά δεν πρόκειται ουσιαστικά για λογοτεχνικό κείμενο οποιουδήποτε είδους.
March 3, 2019
Μου άρεσε πολύ, βαθιά και ειλικρινώς εξομολογητικό και για αυτό πολύ ανθρώπινο και συγκινητικό.
August 17, 2018
Πρόκειται για ένα βιβλίο αυτοβιογραφικό και σίγουρα βαθιά συγκινητικό. Το να πάσχει καποιος αγαπημένος σου, είτε ψυχικά η σωματικά, θεωρώ πως μόνο όσοι το ζουν ξέρουν πως είναι. Μπροστά στον ανθρώπινο πόνο και στη θέληση για ζωή, δεν υπάρχουν πολλά λόγια.
ΥΓ: Όπως διάβασα και στην κριτική του Homer και συμφωνώ απόλυτα, το σημείωμα της μητέρας του συγγραφέα είναι σπαρακτικό.
ΥΓ: Όπως διάβασα και στην κριτική του Homer και συμφωνώ απόλυτα, το σημείωμα της μητέρας του συγγραφέα είναι σπαρακτικό.
February 14, 2020
Ο Ζουμπουλάκης μιλάει για την αδερφή του , για τη θρησκεία , για τις τύψεις του , για τη θλίψη του , για τη κακομοιριά του , για το μεγαλείο της αδερφής του . Φιλοσοφεί κυρία μου, φιλοσοφεί γιατί μπορεί !
Εγώ πάλι κάθε 20’ έστελνα και ένα WhatsApp στην αδερφή μου .
Τη συμπάθησα τη Γιούλα και τον αδερφό της.
Εγώ πάλι κάθε 20’ έστελνα και ένα WhatsApp στην αδερφή μου .
Τη συμπάθησα τη Γιούλα και τον αδερφό της.
February 3, 2022
Το βιβλίο περιγράφει δυο πόνους: τον πόνο του συγγραφέα για τον πόνο της αδερφής του. Με αυτήν την έννοια είναι η παράλληλη και διασταυρούμενη ιστορία δυο αδερφών, της Γιούλας και του Σταύρου, από τα πρώτα χρόνια μέχρι την βαθιά ενηλικίωση, ιστορία που κεντρικό θέμα έχει τη διάγνωση της αδερφής με βαριά επιληψία και τη διαχείριση αυτής της συμφοράς και από 'κείνη και από 'κείνον.
Αν και τυπικά πρωταγωνίστρια είναι η αδερφή, ο αναγνώστης ακολουθεί όλη την ψυχολογική πορεία του αφηγητή, από το σοκ μέχρι την ορθολογικοποίηση. Ο χρόνος περνάει με τις σκέψεις να αλλάζουν και εδώ παρατηρούμε όχι μόνο την αλλαγή της ζωής μιας αγαπημένης οικογένειας που ένα μέλος της διαγνώσκεται με βαριά ασθένεια σε νεαρή ηλικία, αλλά και το σταδιακό χτίσιμο της ψυχολογικής άμυνας των υπολοίπων. Και η άμυνα αυτή έχει διαφορετικές όψεις• από την στενή προσέγγιση στη θρησκεία, μέχρι την αποστασιοποίηση από αυτή. Ο καθένας χρησιμοποιεί τα ερεθίσματα που δέχτηκε στην παιδική ηλικία, όμως ο συγγραφέας προσπαθεί να τα υπερβεί:
"Η αμφιβολία για τον θεό κάνει συχνά ν' ακούς καθαρότερα τη φωνή του ανθρώπινου πόνου, ενώ η ακλόνητη και αρραγής πίστη δεν αφήνει πολλές φορές να ακουστεί η απόγνωση και η οιμωγή" (σ.32)
Ο συγγραφέας, και για τούτο αφιερώνει πολλές λέξεις στο 69 σελίδων κείμενό του, φιλοσοφεί πάνω στον πόνο και στον θεό. Πάνω στην αδικία και την προσαρμοστικότητα του ανθρώπου.
Αν και τυπικά πρωταγωνίστρια είναι η αδερφή, ο αναγνώστης ακολουθεί όλη την ψυχολογική πορεία του αφηγητή, από το σοκ μέχρι την ορθολογικοποίηση. Ο χρόνος περνάει με τις σκέψεις να αλλάζουν και εδώ παρατηρούμε όχι μόνο την αλλαγή της ζωής μιας αγαπημένης οικογένειας που ένα μέλος της διαγνώσκεται με βαριά ασθένεια σε νεαρή ηλικία, αλλά και το σταδιακό χτίσιμο της ψυχολογικής άμυνας των υπολοίπων. Και η άμυνα αυτή έχει διαφορετικές όψεις• από την στενή προσέγγιση στη θρησκεία, μέχρι την αποστασιοποίηση από αυτή. Ο καθένας χρησιμοποιεί τα ερεθίσματα που δέχτηκε στην παιδική ηλικία, όμως ο συγγραφέας προσπαθεί να τα υπερβεί:
"Η αμφιβολία για τον θεό κάνει συχνά ν' ακούς καθαρότερα τη φωνή του ανθρώπινου πόνου, ενώ η ακλόνητη και αρραγής πίστη δεν αφήνει πολλές φορές να ακουστεί η απόγνωση και η οιμωγή" (σ.32)
Ο συγγραφέας, και για τούτο αφιερώνει πολλές λέξεις στο 69 σελίδων κείμενό του, φιλοσοφεί πάνω στον πόνο και στον θεό. Πάνω στην αδικία και την προσαρμοστικότητα του ανθρώπου.
March 12, 2021
Μετά το έργο του «Το Ολοκαύτωμα»και το αυτοαναφορικό «Η αδερφή μου»ο Ζουμπουλάκης κατατιθεται στους αγαπημένους μου συγγραφείς.Κάθε του λέξη ειναι βαθύτατα ανθρώπινη, μεστή ήθους, η σκεψη του διαυγής χωρις να χάνει την αγνότητα που πάντα αναζητώ σε έναν συγγραφεα.
January 16, 2021
Με μια λέξη. Συγκινητικό.
🙏🏻💖
🙏🏻💖
January 14, 2022
Αφοπλιστική ειλικρίνεια. Είτε συμφωνείς είτε όχι, υπάρχει κάτι το μεγαλειώδες μέσα στην απλότητα της γραφής του.
March 3, 2013
Πως ένα βίωμα γίνεται φιλοσοφική πράξη. Πως - αδιάφορο αν πιστεύεις ή όχι - η πράξη της Δημιουργίας εξηγείται ως έμπρακτη απελευθέρωση του Δημιουργήματος.
Διότι, δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη της Αγάπης, από την ευθύνη της Ελευθερίας. Κι αυτό ο Ζ. το κάνει βίωμα του αναγνώστη του με τον πιο ευθύ τρόπο.
Από τα πιο ουσιώδη σύντομα βιβλία - απρόσμενα διαμάντια - που έχω διαβάσει.
Διότι, δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη της Αγάπης, από την ευθύνη της Ελευθερίας. Κι αυτό ο Ζ. το κάνει βίωμα του αναγνώστη του με τον πιο ευθύ τρόπο.
Από τα πιο ουσιώδη σύντομα βιβλία - απρόσμενα διαμάντια - που έχω διαβάσει.
January 8, 2016
Δύσκολο να κρίνεις ένα τόσο προσωπικό βιβλίο. Από την άλλη, αφού εκδόθηκε, έπαψε να είναι μια ιδιωτική υπόθεση. Καταλαβαίνω την ανάγκη του Ζουμπουλάκη να επεξεργαστεί το πένθος του, και ίσως αυτό να συγκινεί πολλούς αναγνώστες (πέρα από το προφίλ και την αναγνωρισιμότητα του συγγραφέα του). Κυρίως με ενόχλησαν οι αφοριστικές βεβαιότητες που ξεφυτρώνουν εδώ κι εκεί σαν (δηλητηριώδη) μανιτάρια, σ' ένα ακατέργαστο υπόστρωμα που έχει μάθει να φοράει τα καλά του.
January 9, 2022
Πολύ συγκινητικό και ανθρώπινο, δεν είναι αγιογραφία, αλλά φόρος τιμής στην αδερφή του, τον άνθρωπο που τον καθόρισε. Μέσα από την ιστορία της, βλέπεις και μια άλλη πτυχή του κοσμου, την αδικη, την επίπονη, την αβάσταχτη, κάτι που την διαμόρφωσε αλλά και την οικογένειά της. Αξίζει απέραντος σεβασμός στον συγγραφέα για το βιβλίο που έγραψε.
September 30, 2019
Ένα βιβλίο βαθύτατα συγκινητικό και εξομολογητικό. Ο συγγραφέας αποφασίζει να μιλήσει για το πιο υπέροχο και ουσιαστικό κομμάτι της ζωής του. Η αδελφή του σε νεαρή ηλικία διαγνώστηκε με επιληψία. Η οικογένεια του αλλά και ο ίδιος αποφάσισαν να κρατήσουν σαν επτασφράγιστο μυστικό την ασθένεια.
Στο ανάγνωσμα βλέπουμε την πορεία της ασθένειας από τα πρώτα δείγματα μέχρι το τραγικό φινάλε. Σε αυτή τη δύσβατη διαδρομή ανακαλύπτουμε και όλη τη γκάμα των συναισθημάτων που προκύπτουν όταν ένας δικός μας άνθρωπος αντιμετωπίζει μία ανίατη ασθένεια. Η άρνηση και η μη αποδοχή της κατάστασης είναι η αρχή μίας δύσκολης πορείας μέχρι την αποδοχή.
Ο συγγραφέας μέσα από αυτή τη σχέση καθορίστηκε σαν άνθρωπος. Μία δυνατή μαρτυρία που σε συγκινεί με την αλήθεια της.
Καλή ανάγνωση
Στο ανάγνωσμα βλέπουμε την πορεία της ασθένειας από τα πρώτα δείγματα μέχρι το τραγικό φινάλε. Σε αυτή τη δύσβατη διαδρομή ανακαλύπτουμε και όλη τη γκάμα των συναισθημάτων που προκύπτουν όταν ένας δικός μας άνθρωπος αντιμετωπίζει μία ανίατη ασθένεια. Η άρνηση και η μη αποδοχή της κατάστασης είναι η αρχή μίας δύσκολης πορείας μέχρι την αποδοχή.
Ο συγγραφέας μέσα από αυτή τη σχέση καθορίστηκε σαν άνθρωπος. Μία δυνατή μαρτυρία που σε συγκινεί με την αλήθεια της.
Καλή ανάγνωση
May 5, 2020
Εξαιρετικά καλογραμμένο βιβλίο. Ο συγγραφέας κατορθώνει να εκφράσει απόλυτα τα συναισθήματά του. Έχω ζήσει μία άλλη αρρώστια, έχω κλάψει, έχω θυμώσει, έχω αμφισβητήσει. Το βιβλίο με βοήθησε να δώ και άλλες συμπεριφορές ανθρώπων και να ξαναπώ ότι "ποτέ δεν ξέρεις τι κουβαλά ο καθένας μας".
December 16, 2020
Ειλικρινές και συγκινητικό αφήγημα για τη ζωή και το χαμό της αδερφής του συγγραφέα από τη μια, ένα θεολογικό δοκίμιο για τον ανθρώπινο πόνο και την αγάπη του (χριστιανικού) θεού από την άλλη.
July 16, 2021
Τόσο όμορφο βράδυ. Τόση γαλήνη.
February 20, 2014
Η λέξη "συγκινητικό" είναι πολύ φτωχή για να το περιγράψει. Είναι συγκλονιστικό, είναι σπαραχτικό, είναι απίστευτα αληθινό και πανέμορφα λιτό. Μάθημα ζωής μέσα σε μόλις 68 σελίδες.
November 2, 2013
Μονορούφι. Με μια ανάσα, κυριολεκτικά!
Displaying 1 - 21 of 21 reviews