Het verhaal speelt zich af in het Woud van Anlies, rond het dorpje Suxy in de Ardennen, Er worden achtereenvolgens lichamen van drie jonge vrouwen die op een rituele manier zijn vermoord, gevonden, De plaatselijke politie wordt bijgestaan door de federale en door Sara Cavani van Interpol. Zij roept de hulp in van Alex Berger, ex-flik en privé-detective. Er zijn meteen enkele verdachten, maar zij blijken onschuldig. Uiteindelijk wordt de dader gevonden: Lily, de zus van hoofdverdachte Carlo, een jongen die als 5-jarige verdwaalde in het woud en sindsdien niet meer spreekt.
De intrige is spannend, maar interessanter vond ik de tekening van de personages Alex, Lily en Carlo, die allen een trauma hebben opgelopen. Zo is Carlo getraumatiseerd omdat hij als 5-jarige achtergelaten werd in het woud. Sindsdien heeft hij niet meer gesproken. Lily is getraumatiseerd omdat haar moeder haar de schuld gaf van wat er met Carlo gebeurd is en zij geloofde dat. Haar moeder heeft haar ook jarenlang verwaarloosd, ze gaf haar bv. geen eten mee naar school. Toen ze 17 was heeft ze geprobeerd haar polsen door te snijden. Daarom vermoordt ze 17-jarige meisjes: ze vermoordde telkens haar moeder en probeerde zichzelf te straffen. Ze vermoordde Lili zoals ze was op haar 17de. Lily brengt de meisjes naar de plaats waar Carlo als 5-jarige gevonden werd en hij vermoordt ze dan. Lily, die docente archeologie is, is misschien geïnspireerd door de legende van 'Het meisje van Yde': dat werd op haar 17de met een strop rond haar nek geofferd aan de woudgoden, Lily bezoekt het Drents museum jaarlijks met haar studenten.
Alex moet misschien wel het grootste trauma overwinnen: zijn vrouw Camille stierf bij de terreuraanslag in Parijs in 2015. Sindsdien heeft hij schuldgevoelens, angsten, nachtmerries. Hij heeft het over 'het pure kwaad. Het beest dat geboren werd op de dag van de aanslagen, en het extreme geweld ervan, de razernij. Eerst droomt hij van Camille, na de nachtelijke verschijningen van Camille kwam het monster. Het is een monster dat zich voedt met zijn onzekerheid, zijn angsten. Die angsten worden ook gesymboliseerd door het woud: 'Ik denk dat het bos ons zo fascineert omdat het werkelijk alle emoties in ons losmaakt. Dus ook onze grootste angsten' (p289) Dit geldt volgens mij zowel voor zijn angsten als voor die van Carlo en van de vermoorde meisjes;
Tijdens het onderzoek leert Alex Roos kennen en gaandeweg begint hij zijn trauma te verwerken: 'Tot voor kort wou Alex alleen maar aan de zijlijn staan. Maar dat is ondertussen veranderd. Is het Roos? Zijn het de vermoorde meisjes in het woud van Anlier? Waarschijnlijk alles samen. (316) Na het onderzoek keert hij terug naar Gran Sasso, ziet een wolvin en haar welpen, hoort veel raven die rond een dode, grotendeels vergane raaf cirkelen. Dit brengt hem catharsis: zijn 'rouwen stopt hier en nu. Hier houdt het op. Hier stopt het schuldgevoel' Hij belt Roos/ Deze catharsis wordt gesuggereerd op de kaft. .
Dit was mijn eerste boek van Coppers, maar het smaakt naar meer: goede intrige, spanning, psychologisch verantwoorde personages. Stilistisch no-nonsense taal, het moet vooruit gaan. Weliswaar geen Literatuur met grote L en soms deed het mij denken aan de Waalse misdaadserie 'La trêve': een geheimzinnige moord in de Ardennen, een politie-inspecteur die vecht met demonen uit het verleden, de gelijkenissen zijn groot. Toch een aanrader.