What do you think?
Rate this book
Evolving Cosmos
Science journalist Govert Schilling takes the reader on a whirlwind journey through time by describing the evolution of the cosmos, from the beginning of space and time fourteen billion years ago, to the creation of the Earth and humankind. Ending with a glance into the distant future of the universe, the book's combination of compelling text and breathtaking photographs provides an impressive vision of the place of man in the cosmos. Govert Schilling is a Dutch science writer and astronomy publicist. He is a contributing editor of Sky and Telescope magazine, and regularly writes for the news sections of Science and New Scientist. Schilling is the astronomy writer for de Volkskrant, one of the largest national daily newspapers in The Netherlands, and frequently talks about the Universe on Dutch radio broadcasts. He is the author of more than twenty popular astronomy books, including Flash! (Cambridge, 2002), and hundreds of newspaper and magazine articles on astronomy.
Hardcover
First published January 1, 2003
2 people are currently reading
10 people want to read
About the author
Govert Schilling
115 books44 followersGovert Schilling is freelance wetenschapsjournalist en publicist. Hij schrijft over sterrenkunde en ruimteonderzoek voor kranten en tijdschriften in binnen- en buitenland, o.a. voor de Volkskrant, Eos magazine, Science, New Scientist, Sky & Telescope en BBC Sky at Night. Hij publiceerde tientallen boeken over uiteenlopende sterrenkundige onderwerpen, waarvan sommige zijn vertaald, o.a. in het Engels, Duits en Chinees. Regelmatig geeft hij op radio en tv toelichting op ontwikkelingen in de astronomie. Daarnaast verzorgt hij publiekslezingen en cursussen, en is hij eindredacteur van de populaire website allesoversterrenkunde.nl.
Govert is autodidact op het gebied van de astronomie en de journalistiek. Hij was jarenlang actief in de Jongerenwerkgroep (JWG) voor sterrenkunde, was van 1980 tot 1987 hoofdredacteur van het sterrenkundig tijdschrift Zenit, en was tot 1998 werkzaam als programmaleider bij het Artis Planetarium in Amsterdam.
Voor zijn werk op het gebied van de popularisering van de sterrenkunde ontving Govert diverse prijzen en onderscheidingen, waaronder de Simon Stevin-kijker van de Koninklijke Nederlandse Vereniging voor Weer- en Sterrenkunde KNVWS (1989, samen met astronaut Wubbo Ockels), de Eureka-oeuvreprijs van de Nederlandse organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek NWO (2002) en de David N. Schramm Award van de High-Energy Astrophysics Division van de American Astronomical Society (2014). In 2007 werd planetoïde (10986) Govert naar hem genoemd door de Internationale Astronomische Unie (IAU); in 2021 is hij benoemd tot erelid van deze organisatie.
Govert Schilling is getrouwd, heeft een zoon en een dochter, en woont in Amersfoort.
Govert is autodidact op het gebied van de astronomie en de journalistiek. Hij was jarenlang actief in de Jongerenwerkgroep (JWG) voor sterrenkunde, was van 1980 tot 1987 hoofdredacteur van het sterrenkundig tijdschrift Zenit, en was tot 1998 werkzaam als programmaleider bij het Artis Planetarium in Amsterdam.
Voor zijn werk op het gebied van de popularisering van de sterrenkunde ontving Govert diverse prijzen en onderscheidingen, waaronder de Simon Stevin-kijker van de Koninklijke Nederlandse Vereniging voor Weer- en Sterrenkunde KNVWS (1989, samen met astronaut Wubbo Ockels), de Eureka-oeuvreprijs van de Nederlandse organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek NWO (2002) en de David N. Schramm Award van de High-Energy Astrophysics Division van de American Astronomical Society (2014). In 2007 werd planetoïde (10986) Govert naar hem genoemd door de Internationale Astronomische Unie (IAU); in 2021 is hij benoemd tot erelid van deze organisatie.
Govert Schilling is getrouwd, heeft een zoon en een dochter, en woont in Amersfoort.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
August 5, 2019
Govert Schilling is not a scientist, but a journalist-publicist who does his best to vulgarize science as well as possible. And that is very useful and necessary of course. In this book he does that for the origin, evolution and the likely end of the universe, according to the then (2003) astronomical knowledge.
This is a book that reads like an adventure novel: the violence of nature is painted in a very dramatic lyrical language, with many metaphors and images that should make everything as visual as possible. That is quite impressive, and the illustration material also enhances the attractiveness. But at the same time, I was greatly disturbed by this book: I feel that Schilling's language is too prosaic, so dramatic that it seems to me to be out of order with real science. And wherever he can, Schilling suggests that the global evolution of the universe is an unstoppable rise in the direction of intelligent life. That is remarkable, certainly because he writes in one of the final chapters that organic life was by no means inevitable.
And then his final paragraph about the constant regeneration of stars and systems and ultimately also of the universe itself (I know that is a possibility in theoretical physics, but with Schilling it is almost an expected tangible reality): “this is the message of the evolving universe: that nothing is in vain and nothing disappears unnoticed, but that ever and somewhere, constantly and everywhere, a new point Alpha arises - unimaginably small, unimaginably hot, unimaginably compact and unimaginably young. ". No, vulgarization is one thing, but the constant use of dramatic and quasi-teleological language, no matter how inspired, is not done for me.
This is a book that reads like an adventure novel: the violence of nature is painted in a very dramatic lyrical language, with many metaphors and images that should make everything as visual as possible. That is quite impressive, and the illustration material also enhances the attractiveness. But at the same time, I was greatly disturbed by this book: I feel that Schilling's language is too prosaic, so dramatic that it seems to me to be out of order with real science. And wherever he can, Schilling suggests that the global evolution of the universe is an unstoppable rise in the direction of intelligent life. That is remarkable, certainly because he writes in one of the final chapters that organic life was by no means inevitable.
And then his final paragraph about the constant regeneration of stars and systems and ultimately also of the universe itself (I know that is a possibility in theoretical physics, but with Schilling it is almost an expected tangible reality): “this is the message of the evolving universe: that nothing is in vain and nothing disappears unnoticed, but that ever and somewhere, constantly and everywhere, a new point Alpha arises - unimaginably small, unimaginably hot, unimaginably compact and unimaginably young. ". No, vulgarization is one thing, but the constant use of dramatic and quasi-teleological language, no matter how inspired, is not done for me.
February 23, 2023
In het voorwoord noemt professor Cornelis de Jager dit boek een 'epos', wat naar mijn mening summier de toon van dit boek beschrijft. Het is duidelijk dat de auteur gepassioneerd is door de sterrenkunde: met dichterlijk taalgebruik doet hij de evolutie en de mogelijke toekomst van het heelal uit te doeken en hij illustreert het met prachtige afbeeldingen van onder meer nevels, sterren en sterrenstelsels.
Dat taalgebruik is zowel een voordeel als een nadeel. Het is een voordeel voor hen die de wonderen van de sterrenkunde willen aanschouwen en in de mate van het mogelijke begrijpen, maar het is een nadeel voor hen die meer precisie willen. Schema's en wiskundige formules zal een lezer nauwelijks aantreffen in dit boek. Verder zijn sommige zinnen enkele regels lang en worden ze hier en daar onderbroken door een onderlijnd citaat: hierdoor boet de tekst her en der in aan leesbaarheid.
Niettemin kan het boek een goede introductie aan iedereen die meer wilt weten over hoe het heelal en al diens wonderen tot stand zijn gekomen. De ene prefereert een epos, de ander E=mc². Het is maar te zien wat je smaak is.
Dat taalgebruik is zowel een voordeel als een nadeel. Het is een voordeel voor hen die de wonderen van de sterrenkunde willen aanschouwen en in de mate van het mogelijke begrijpen, maar het is een nadeel voor hen die meer precisie willen. Schema's en wiskundige formules zal een lezer nauwelijks aantreffen in dit boek. Verder zijn sommige zinnen enkele regels lang en worden ze hier en daar onderbroken door een onderlijnd citaat: hierdoor boet de tekst her en der in aan leesbaarheid.
Niettemin kan het boek een goede introductie aan iedereen die meer wilt weten over hoe het heelal en al diens wonderen tot stand zijn gekomen. De ene prefereert een epos, de ander E=mc². Het is maar te zien wat je smaak is.
November 27, 2024
Helder uitgelegd en geschikt voor mensen zoals ik, die nogal overweldigd raken van grote zaken als de oerknal (blijkt geen knal te zijn) en blijkbaar de verkeerde vragen stellen (wat was er voor de oerknal?).
Displaying 1 - 3 of 3 reviews