Additional Heritage มรดกลวงรัก เล่ม 3

Additional Heritage มรดกลวงรัก #3

by Shui Qian Cheng, 水千丞, สุ่ยเชียนเฉิง

ในที่สุดวันที่เวินเสี่ยวฮุยเฝ้ารอด้วยความหวาดกลัวก็มาถึง...วันที่ลั่วอี้ตามหาเขาจนเจอ
แต่ด้วยหัวใจที่มีรอยแผลสลักลึกก็ทำให้เขาไม่อาจกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกต่อไป
ถึงแม้จะไม่อาจกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้
แต่เวินเสี่ยวฮุยก็ตัดสินใจที่จะกลับมายังปักกิ่งพร้อมกับลั่วอี้
ในเมื่อไม่อาจหลีกหนีได้ สู้ยอมรับมันไปเสียคงจะดีกว่า
ทว่าชีวิตที่ดูเหมือนจะสงบสุขท่ามกลางความรักอันบิดเบี้ยวของพวกเขาทั้งสอง
ก็เป็นอันต้องพังทลายลงเพราะการกลับมาของศัตรูคู่แค้นอย่างฉางสิง
ผู้เป็นพ่อบังเกิดเกล้าของลั่วอี้
บุคคลที่อีกฝ่ายเคยเอ่ยปากเอาไว้เองว่า
คนอย่างพวกเขาบนโลกใบนี้ไม่ควรมีพร้อมกันถึงสองคน!

456 pages, Paperback

Published May 25, 2023

About the author

Associated Names:
* Shui Qian Cheng (English)
* 水千丞 (Chinese)

Reviews

[Kamons · Rating 4 out of 5]

จบแล้วกับ 3 เล่มจบที่ไม่ตรงปก อย่าให้ความสดใสของปกมาล่อลวง ลั่วอี้เจ้าเด็กเลว กว่าจะดีได้ก็ทำเอานายเอกช้ำไปหลายรอบ อ่านไปก็อึดอัดไปโดยเฉพาะเล่มจบนี้ ดีที่เนื้อเรื่องหลักมีแค่ครึ่ง อีกครึ่งเป็นตอนพิเศษของหลัวรุ่ย จริง ๆ เรื่องนี้ชอบความสัมพันธ์สาวน้อยของเสี่ยวฮุยกับหลัวรุ่ยมาก เป็นความสัมพันธ์ที่ซัพพอร์ตกันดีเหลือเกิน ความเพื่อนรักอ่ะนะ อีกคนที่อยากกราบแทบอกคือพี่ใหญ่หลี คนดี คนเดิม ทำไมดีได้รอบด้าน ครอบจักรวาลขนาดนี้
อ่านเรื่องนี้จบต้องไปตามเรื่องแยกของคุณชายเซ่าฉวิน กับพี่ใหญ่หลีอีก

[Tippy Chee · Rating 3 out of 5]

จบซะที !! ทรมานเหลือเกิน แต่ละเล่มคือหนามาก ที่ว่าทรมานนั่นคือ เราอ่านละเบื่อมาก เหตุเพราะคาแรคเตอร์ตัวละครเวินเสี่ยวฮุยกับหลัวรุ่ย ที่เราไม่ชอบเลยยย เป็นคนประเภทสนใจแต่รูปลักษณ์ภายนอก แสวงหาฐานะหน้าตาชื่อเสียงเงินทองคำสรรเสริญเยินยอจากมนุษย์ โลกทัศน์แคบเห็นแต่ตัวเองเป็นศูนย์กลางของโลก เราอ่านแล้วลำไยทุกบรรทัด ถึงได้รู้สึกว่าซีรีย์สามเล่มนี้มันยาวจริงๆ

แต่ในส่วนพล็อต เราว่าดีเลย ดราม่าสะใจ หักแล้วหักอีก แถมมีบางซีนได้บรรยากาศสยองขวัญสั่นประสาทอีกด้วย โดยเฉพาะเล่มสอง อ่านสนุกสุด ส่วนตอนจบคือแฮปปี้เวอร์นะ หมั่นไส้ สุดท้ายก็อย่างที่คิดแหละ ยัยเสี่ยวฮุยแค่ติดใจในชีวิตสมบูรณ์แบบ ที่ลั่วอี้ปั้นให้ในช่วงสามเดือนแรกนั้น ปล่อยวางไม่ได้ โดนเขาทำขนาดนั้นแล้วก็ยังปล่อยไม่ได้ พอลั่วอี้มีท่าทีกลับใจเลยยอมง่ายๆ เลย แต่ตอนท้ายลั่วอี้เหมือนเปลี่ยนไปนิดนึงจริง ดูสบายใจขึ้น แต่ความเผด็จการ+เทพแห่งการสร้างภาพยังอยู่ครบ สองคนนี้ความสัมพันธ์ toxic สุดๆ ทำให้สงสัยเลยว่าเจ๊สุ่ยเป็นโฮโมโฟบหรือเปล่า เพราะเขียนบทเวินเสี่ยวฮุยออกมาได้ชีวิตบัดซบเหลือเกิน เหมือนเกลียดอ่ะ ฮาๆ

ในส่วนของตัวละคร เราชอบเซ่าฉวินสุดล่ะ ถึงจะมีบทไม่เยอะเป็นแค่ตัวประกอบ แต่มองออกว่าไม่ใช่คนเลวร้าย เป็นคนที่ชัดเจนในตัวเอง เสมอต้นเสมอปลาย เป็นคนฉลาดที่รู้จักกาละเทศะ รู้จักลิมิตของตัวเองและคนอื่น อ่านเกมขาดทุกสถานการณ์ อาจมีความเอาแต่ใจตามนิสัยลูกชายคนเล็กของตระกูลดังพ่อแม่รวย แต่อย่างน้อยไม่ได้เป็นโรคจิตเหมือนลั่วอี้แน่นอน อันนี้เดี๋ยวต้องตามไปอ่านภาคแยกต่อ

ตอนหลักจบที่ประมานครึ่งเล่ม ที่เหลือเป็นตอนพิเศษ ซึ่งเกือบทั้งหมดเป็นเรื่องของหลัวรุ่ย ลำไยพอกัน แต่ถ้าเทียบนิสัยของเพื่อนสาวสองคนนี่ หลัวรุ่ยยังน่าเอ็นดูกว่านิดนึง

โดยรวมชอบพล็อต แต่เกลียดนายเอกชนิดนี้ ฮาๆ เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของงานเจ๊สุ่ยที่เราได้อ่าน ทำให้รู้สึกระแวงเลย ว่าเรื่องอื่นๆ น่าจะมาแนวใกล้เคียงกัน ประเภทความสัมพันธ์ toxic ทั้งรักทั้งเกลียด แต่เอาจริง เรื่องหลัวชั่ว สำหรับเราไม่ใช่ประเด็นเลย ขอแค่ไม่มีตัวละครโง่ๆ ก็น่าจะอ่านสนุกกว่าเรื่องนี้ล่ะ