Οι δύο νουβέλες, «Το πλάσμα που ψιθύριζε στο σκοτάδι», (1930), «Ο Ναός του Τρόμου» (1935), καθώς και το διήγημα «Το Κάλεσμα από το Υπερπέραν» (1935), που συνθέτουν το υλικό αυτού του βιβλίου, εντάσσονται και αυτά στη δημιουργική περίοδο του Χ. Φ. Λάβκραφτ. Στην πρώτη γίνεται λόγος για τους τερατόμορφους Μεγάλους Παλαιούς και τις προσπάθειες τους να ξαναεισβάλλουν στη Γη. Στη δεύτερη εμφανίζεται το θαυμαστό Λαμπερό Τραπεζόεδρο, ένα λατρευτικό αντικείμενο που προέρχεται από το μυστηριώδη πλανήτη Γυογγόθ-Πλούτωνα, και σχετίζεται με τη λατρεία του θεού Νιαρλαθοτέπ, βασικού πρωταγωνιστή στη μυθολογία Κθούλου, ενώ στο τρίτο διήγημα περιγράφεται με ανατριχιαστική ζωντάνια η μεταφορά ενός ανθρώπου σ έναν άλλο χωρόχρονο και η φοβερή μεταμόρφωσή του. Ο αναγνώστης θα ζήσει το αβέβαιο, ανατριχιαστικό και κλειστοφοβικό κλίμα του υπαινιχτικού τρόμου που διαποτίζει τη μοντέρνα γοτθική ατμόσφαιρα ενός μοναδικού δεξιοτέχνη της φανταστικής λογοτεχνίας, όπως ήταν ο Χ. Φ. Λάβκραφτ.
Howard Phillips Lovecraft, of Providence, Rhode Island, was an American author of horror, fantasy and science fiction.
Lovecraft's major inspiration and invention was cosmic horror: life is incomprehensible to human minds and the universe is fundamentally alien. Those who genuinely reason, like his protagonists, gamble with sanity. Lovecraft has developed a cult following for his Cthulhu Mythos, a series of loosely interconnected fictions featuring a pantheon of human-nullifying entities, as well as the Necronomicon, a fictional grimoire of magical rites and forbidden lore. His works were deeply pessimistic and cynical, challenging the values of the Enlightenment, Romanticism and Christianity. Lovecraft's protagonists usually achieve the mirror-opposite of traditional gnosis and mysticism by momentarily glimpsing the horror of ultimate reality.
Although Lovecraft's readership was limited during his life, his reputation has grown over the decades. He is now commonly regarded as one of the most influential horror writers of the 20th Century, exerting widespread and indirect influence, and frequently compared to Edgar Allan Poe. See also Howard Phillips Lovecraft.
Παρά την εξαιρετική ατμόσφαιρα και τις έξυπνες ιδέες, μετά την πέμπτη φορά που διαβάζει κανείς τα επίθετα "βλάσφημος", "ανίερος", "βέβηλος" και άλλα παρόμοια, το πράγμα καταντάει λιγάκι κουραστικό. Πολύ μέτρια (έως κακή) η μετάφραση...
Γενικά με τον Λαβκραφτ μου συμβαίνει το εξής: Διαβάζω ένα διήγημά του, το λατρεύω και μετά από ένα-δυο μήνες, το ξεχνάω. Περνούν τα χρόνια και κάποια στιγμή μετά από ένα ή δύο χρόνια, επιστρέφω και ξαναδιαβάζω το ίδιο διήγημα και το ξαναλατρεύω, γιατί έχω ξεχάσει τι περιείχε! Τέλειο; Το ονομάζω «Λαβκράφτεια Χρυσοψαρική Μνήμη». Κάθε φορά είναι σαν την πρώτη φορά…
Από τα καλύτερα βιβλία του Lovecraft, ωστόσο χάνεται λίγη από τη μαγεία του στη μετάφραση. Παρόλα αυτά πρέπει να αναγνωριστεί ότι η αποτύπωση των νοημάτων και των ιδεών του Lovecraft ακριβώς όπως τις εννοούσε εκείνος δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα.
Μου άρεσε απίστευτα πολύ το πρώτο διήγημα του βιβλιου " το πλάσμα που ψιθύριζε στο σκοτάδι" τα άλλα δύο που είχε μέσα όχι τόσο. Γι αυτό και το 3/5. Αν ήταν να βαθμολογήσω μόνο το πρώτο θα ήταν 5/5
Τα δύο πρώτα πολύ ωραία, με το δεύτερο να είναι το αγαπημένο μου αλλά με μικρή διαφορά. Το τρίτο κάπως... Meh.Γλυκουλι. Είχα ξεχάσει πόσο μ αρέσει ο Lovecraft, θα τον ξαναρχίσω!
Η μαγεία του βιβλίου είναι αξεπέραστη. Αντικειμενικά ένα από τα καλύτερα βιβλία του Λάβκραφτ. Έχει τον τρόπο να σε αφήνει στο τέλος με κομμένη την ανάσα. Μαγικό βιβλίο...Όσες φορές και να το διαβάσω πάντα θα με μαγεύει.