Η Ιουλία Δαμασκηνού ζει με την ιερά νόσο. Από τον φεγγίτη του δωματίου της κρυφακούει τις ιστορίες των ασθενών του ψυχίατρου πατέρα της. Ιστορίες βίας, ανελέητου έρωτα και εγκατάλειψης. Από τη μητέρα της μαθαίνει για την ηδονή της πτώσης και για την αγάπη που, εκείνη μόνη, μπορεί να θεραπεύσει και να καταφέρει όλα όσα δεν μπορούν τα χάπια και τα λόγια. Ερωτεύεται τον καθηγητή της, διάσημο συγγραφέα. Όμως η γυναίκα του σε λίγες μέρες θα φέρει στον κόσμο το πρώτο τους παιδί. Με όπλο την ονειρική μητέρα, τον ανέλπιδο έρωτα για τον συγγραφέα, τις σποραδικές απώλειες συνείδησης, το ιερό και το δαιμονικό που κομίζει μέσα της, η Ιουλία Δαμασκηνού στην Αθήνα του 2004 ονειρεύεται πως είναι καλά. Ένα βιβλίο για τη ζωή μας, για τις φανταστικές αλήθειες και για τα όνειρα, που μόνο αυτά στο τέλος μένουν ανέγγιχτα.
«“ you always hurt the one you love”. Πάντα βλάπτεις αυτόν που αγαπάς. Αν με τόση εμμονή βλάπτεις τον εαυτό σου, μικρή μου Μάρα, σημαίνει πως τον αγαπάς ακόμα πολύ. Αδιαφόρησε. Φύγε λίγο μακριά από σένα. Παράξενο σου ακούγεται; Κι όμως μην απορείς. Αν το πετύχεις, τότε μόνο δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς. Αντέχεις τα πάντα. Και περιμένεις με υπομονή το τέλος. Όπως ακριβώς θα κάνω κι εγώ. Ένας ξένος θα είναι ο εαυτός μου. Τι θα με νοιάζει ό,τι κι αν παθει; Μην ακούς λόγια και πάλι λόγια. Πως ν’ αδιαφορήσω για τον εαυτό μου; Πως σαν απαθής θεατής να τον παρακολουθώ πάνω στη σκηνή να πορεύεται; Αυτό που έχω με καταδιώκει, Δε με αφήνει σε ησυχία, δε με αφήνει να αδιαφορήσω για μένα».
Από τα λιγότερο αγαπημένα μου της Τσαλίκογλου. Ένιωθα ότι καποιες φορές με έπνιγε το καταθλιπτικό του ύφος. Ισως να ήταν λάθος το τάιμινγκ.
Ένα σωρό κόσμος πάσχει από επιληψία, παίρνει τα φάρμακα του και είναι λειτουργικός στον κόσμο του σήμερα, με εξαίρεση την Ιουλία Δαμασκηνού. Βολεμένη στα πλούτη της και στην τεμπελιά της, υπερπροστατευμένη και μεγαλωμένη στα πούπουλα, καλύπτεται μια χαρά πίσω από την "ιερή ασθένεια" για να ροκανίζει το χρόνο της σε κουταμάρες. Μια χαρά τα καταφέρνει ομολογουμένως! Αν σκεφτεί κανείς ότι ροκάνισε και το δικό μου χρόνο για να διαβάσω περί της ανικανότητας της εν γένει ...
Η επιληψία, τα ερωτηματικά και η διαδρομή προς την αποδοχή.
" Δεν είμαι σαν τα άλλα παιδιά. Εσύ που είσαι γιατρός και γνωρίζεις και γιατρεύεις τους ασθενείς που έρχονται κάθε τόσο σπίτι μας, χτυπούν το κουδούνι και περιμένουν καρτερικά την ώρα τους, και με προσοχή τους ακούς, να τους κάνεις καλά με τα φάρμακα και με τα λόγια, μίλησε μου, δώσε μου μια εξήγηση, γιατί δεν είναι σαν τα άλλα παιδιά;"