Ο Μανόλης ο Ντελμπεντέρης

by Αργύρης Εφταλιώτης, Argyris Eftaliotis

"Ο Μανόλης σαν κοίταζε κορίτσι, κοίταζε φιλί. Το τι μπορεί να κρύψει μέσα του ένα απλό φιλί, πόσες ιστορίες, πόσα όνειρα, και πόσα αμίλητα βάσανα, αυτά δεν τα πολυένιωθε ο Μανόλης.

[...] Μην το θαρρέψουμε όμως πάλι πως ο Μανόλης ο Ντελμπεντέρης ήταν πέτρα μοναχή, άστοργος κι άκαρδος..."

Στο μοναδικό μυθιστόρημα του δημοτικιστή Αργύρη Εφταλιώτη, ο νεαρός Μανόλης, "που ονειρεύεται μεγαλύτερους κόσμους από μικρός", αρπάζει μια ευκαιρία και φεύγει για την Αγγλία, με την υπόσχεση πως θα επιστρέψει σύντομα στο νησί, κοντά στη μητέρα του και στη μνηστή του. Καθώς, όμως, αρχίζει να ταξιδεύει σε χώρες και σε πόλεις όπου δραστηριοποιούνται Έλληνες έμποροι της διασποράς, η καινούργια του ζωή τον απορροφά ολοκληρωτικά: "ταξίδευε και πήγαινε ανεμπόδιστα, αξένοιαστα, ασυνείδητα". Γνωρίζει επιτυχίες και αποτυχίες, έχει θυελλώδεις ερωτικές ιστορίες· εκμεταλλεύεται τις περιστάσεις και, με "ακούραστη δουλειά, ακαταπόνετη θέληση, κι ακοίμητη φιλοδοξία", τα καταφέρνει: γίνεται μέγας και τρανός, εγκαθίσταται στο Παρίσι. Κάποτε, ωστόσο, ο "μεθυσμένος νους" του θα ξαναβρεί τη νηφαλιότητα του, και τότε θα νοσταλγήσει την πατρίδα του.

207 pages, Hardcover

First published January 1, 1900

About the author

Ο Αργύρης Εφταλιώτης (1849-1923) (ψευδώνυμο του Κλεάνθη Μιχαηλίδη) γεννήθηκε στο Μόλυβο της Λέσβου, γιος του δασκάλου Κωνσταντίνου Μιχαηλίδη. Στη γενέτειρά του πέρασε τα παιδικά και μαθητικά χρόνια του και πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές του στο ιδιωτικό σχολείο του πατέρα του. Το 1866 πέθανε ο πατέρας του και ο δεκαεφτάχρονος τότε Αργύρης ανέλαβε να συνεχίσει τη διδασκαλία των συμμαθητών του ως το τέλος της χρονιάς. Το 1866 ξενιτεύτηκε λόγω των οικονομικών δυσχερειών που αντιμετώπιζε η οικογένειά του. Εργάστηκε αρχικά στην Πόλη, κοντά στον τραπεζίτη αδερφό της μητέρας του και κατόπιν στο Μάντσεστερ της Αγγλίας, όπου συνδέθηκε φιλικά με τον Αλέξανδρο Πάλλη και τον Δ.Π.Πετροκόκκινο και εντάχτηκε στον πυρήνα του δημοτικιστικού κινήματος. παράλληλα υπήρξε ενεργό μέλος του ελληνικού φιλολογικού συλλόγου Λόγιος Ερμής του Μάντσεστερ, πραγματοποίησε ομιλίες, μελέτησε τους αρχαίους έλληνες κλασικούς, καθώς επίσης άγγλους και γάλλους λογοτέχνες και μπήκε σε λόγιους και λογοτεχνικούς κύκλους. Η εμπορική του σταδιοδρομία στην Αγγλία υπήρξε επιτυχημένη και σύντομα άνοιξε κατάστημα με τη δική του επωνυμία. Κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης του 1870-1880 προσλήφθηκε στον εμπορικό οίκο των αδελφών Ράλλη και εγκαταστάθηκε στο Λίβερπουλ. Εκεί παντρεύτηκε την Ελισσάβετ Γκράχαμ. Στα πλαίσια της επαγγελματικής του δραστηριότητας ταξίδεψε σε διάφορες πόλεις της Αγγλίας και στη Βομβάη των Ινδιών με έξι ενδιάμεσες επισκέψεις στην Ελλάδα ως το τέλος της ζωής του. Το 1891 επισκέφτηκε το Παρίσι, όπου γνωρίστηκε με τον Ψυχάρη. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του κλονίστηκε η ψυχική υγεία του και αποσύρθηκε στο Cab d' Antibes της Γαλλίας, όπου πέθανε σε ηλικία 74 χρόνων. Η είσοδος του Εφταλιώτη στο χώρο της λογοτεχνίας τοποθετείται χρονικά γύρω στο 1869 με μεταφράσεις ποιημάτων και συγγραφή πρωτοτύπων ποιητικών έργων σε λογοτεχνικά περιοδικά όπως η Ελληνική Βιβλιοθήκη. Ακολούθησαν μεταφράσεις έργων των Μπάιρον και Μακώλεϋ. Το 1889 με προτροπή του Αλέξανδρου Πάλλη που στάθηκε στενός φίλος και πνευματικός οδηγός του πήρε μέρος στο Φιλαδέλφειο ποιητικό διαγωνισμό με τη συλλογή του Τραγούδια ξενιτευμένου, που τιμήθηκε με έπαινο. Τον επόμενο χρόνο πήρε ξανά μέρος στον ίδιο διαγωνισμό με τις συλλογές Ο καθρέφτης του πύργου μου και Αγάπης λόγια, δε βραβεύτηκε ωστόσο, κάτι που προκάλεσε την αντίδραση μεταξύ άλλων και του Παλαμά, ο οποίος επαίνεσε το έργο του Εφταλιώτη, απέδωσε την αδικία κατά του ποιητή στο ότι η γλώσσα του ήταν δημοτική και εναντιώθηκε στον τότε εισηγητή της κριτικής επιτροπής του Φιλαδέλφειου Άγγελο Βλάχο. Ο Εφταλιώτης συνέχισε να γράφει ποιήματα, όχι όμως συστηματικά. Από το 1891 στράφηκε συστηματικά προς την πεζογραφία, καλλιεργώντας τη δημοτική γλώσσα και εμμένοντας θεματικά στον πόνο της ξενιτιάς και τη λαχτάρα των ξενιτεμένων για την πατρίδα. Το πιο χαρακτηρηστικό πεζογράφημά του είναι οι Νησιώτικες ιστορίες, που εκδόθηκαν το 1894 και αποτελούν συλλογή ηθογραφικών διηγημάτων που δημοσίευε από το 1889 στην Εστία. Το 1900 εξέδωσε τη Μαζώχτρα και το Βουρκόλακα το μοναδικό θεατρικό έργο του (εμπνευσμένο από το τραγούδι Του νεκρού αδελφού και με στόχο την ανανέωση της νεοελληνικής δραματουργίας με θέματα από τη σύγχρονη ιστορία). Στη Μαζώχτρα ο Εφταλιώτης αποπειράται ένα πέρασμα από την απλή ηθογραφία στην ψυχογραφική διείσδυση. Έγραψε επίσης ένα μυθιστόρημα το Ο Μανόλης ο Ντελμπεντέρης. Παράλληλα από το 1892 ασχολήθηκε με τη διδακτική πεζογραφία και τις ιστορικές μελέτες, εκδίδοντας την Ιστορία της Ρωμιοσύνης (1901) και τα Ιστορικά ξεγυμνώματα (1908). Το 1914 ξεκίνησε να μεταφράζει την Οδύσσεια του Ομήρου, έργο που έμεινε ανολοκλήρωτο λόγω του θανάτου του. Τη συνέχισή του (ραψωδίες φ΄ - ω΄) ανέλαβε ο Νικόλαος Ποριώτης. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Αργύρη Εφταλιώτη βλ. Γιαλουράκης Μανώλης, «Εφταλιώτης Αργύρης», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας6. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ., Θωμαΐδου- Μώρου Μάρθα , «Εφταλιώτης Αργύρης», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό3. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1985, Μερακλής Μ.Γ., «Αργύρης Εφταλι

Reviews

[Marios Shekeris · Rating 4 out of 5]

Το μυθιστόρημα αυτό γράφτηκε το 1899. Πριν 121 χρόνια. Ο Μανόλης ο Ντελμπεντέρης, ο ήρωας του μυθιστορήματος του Αργύρη Εφταλιώτη είναι ένας δυναμικός, φιλόδοξος, έξυπνος και όμορφος νέος από τη Μυτιλήνη, που εγκαταλείπει τη μητέρα του και τη … μια ημέρας μνηστή του … για να πάει στην … Βερμιγχάμη (Birmingham), οραματιζόμενος πλούτη και κοινωνική δύναμη. Τα καταφέρνει με τεράστια επιτυχία και με ταχύτητα μάλιστα. Φυσικά με αυτή την ταχύτητα τα χάνει. Αλλά αυτά τα σκαμπανεβάσματα συνεχίζουν και μας δίνουν την ευκαιρία να πάρουμε μια γεύση από την κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα του Λονδίνου, των υπερατλαντικών κρουαζιέρων, την Καλιφόρνια, το Παρίσι, την Νίκαια, την Γενεύη. Την ίδια περίπου πορεία ακολουθούν και οι ερωτικές του περιπέτειες.

Και ενώ στο πρώτο μισό του βιβλίου υπήρχε η αίσθηση ότι γίνεται μια άταχτη καταγραφή των επιχειρηματικών περιπετειών του Μανόλη Ντελμπεντέρη, η αισθηματική και ερωτική ζωή του έρχεται να δέσει τα πάντα σε μια συγκινητική κατάληξη εκεί όπου όλα άρχισαν.

Το συστήνω και για την ιστορία που περιγράφει, και για τις περιγραφές της αστικής ζωής του 1900, αλλά και για την γλώσσα. Ο Αργύρης Εφταλιώτης ήταν από τους σημαντικότερους και μαχητικότερους υπέρμαχους του δημοτικισμού, άρα η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι απλή για τα σημερινά μέτρα με την δικιά της γοητεία.

[Γιώργος Μπελαούρης · Rating 5 out of 5]

σε ίδιο μήκος κύματος με την τιμή και το χρήμα και την ευγενία γκραντέ
μου άρεσε πάρα πολύ, αν και με χάλασαν λίγο τα χρονικά άλματα
περίεργη προσωπικότητα ο ήρωας, αλλά κατά κάποιο τρόπο συμπαθής
ωραίο τέλος επίσης