پیچ امین‌الدوله

by Thierry Sandre, آسوله مرادی (Translator)

C’est l’histoire de Maurice, poilu de la guerre de 14-18 qui laisse ses pièces d’identité sur le corps d’un soldat tombé au combat à côté de lui. Il passe donc pour mort et laisse une jeune veuve, bien sûr inconsolable. Le narrateur est un ami de jeunesse de Maurice, qui entretient de vagues espoirs à propos de Marthe.

110 pages, Paperback

First published January 1, 1924

Reviews

[Rosa · Rating 2 out of 5]

پیچ امین الدوله تقریبا شروع امیدوارکننده‌ای داره، فضای نیمه زنده ی بعد از جنگ که کم کم داره جون میگیره، با ی معما شروع میشه که قراره به ی پوچی مطلق برسه. چون هر چی با خط سیر مثلا متفاوت داستان جلوتر رفتم، بیشتر حس کردم زیر این همه واژه‌ی لطیف و تصویرسازی‌های احساسی، محتوای عمیق یا داستان ویژه ای نیست یا اگرم هست، خیلی سطحی گفته شده، شبیه ی گپ بی حوصله که شاید موضوع درد رو بیان کنه اما انگار بی میلی از گفتنش مانع به وجود اومدن حس همدردی در مخاطبش میشه
کتاب روایت عشق زوجیه که با وجود اینکه با شور و اشتیاق بهم میرسن اما خیلی زود به آخر راه میرسن جایی که یکیشون درمان رو در رهایی به شیوه ی مفقود پنداشته شدن میبینه تا پیدا کردن راه نجات برای رابطه، و راوی سایه ی دوستیه که سعی کرده از نگاه هردو به این مشکل نگاه کنه اما احساسات خودش هم در این قضاوت و سنجش دخیله.
شاید تنها برداشت از کتاب این باشه که بعضی زندگی‌ها اون‌قدر تهی از ارتباط عاطفی‌ یا انگیزه برای بازسازی پیوندها هستن که جنگ و مفقود شدن و انکار و بی اعتنایی به روان طرف مقابل نسبت به این راه حل براشون قابل‌تحمل‌تر از با هم بودن می‌شه
تیری ساندر با نثر حدودا شاعرانه‌ در فضای کسل و ملال‌آوری، ماهیت خیلی از روابط سرد و خاموش رو می‌کاوه. اما نه خیلی عمیق، نه خیلی بی‌رحمانه، نه خیلی روشن. همه‌چی توی مه روایت می‌شه. حتی شخصیت های محدود داستان هم مث تصویر گنگی گوشه ی ذهن می‌مونن که به مرور فراموش میشن و روایتی نیست که برای به یادآورده شدن خواننده رو سر ذوق بیاره.
شایدم این بی هویتی سایه وار شخصیت ها عمدی باشه که تنها بخواد بگه حضور بعضیا تو زندگی فقط میتونه ی رد محو بلاتکلیف خاکستری در زندگی دیگری باشه. اما اگه هدفش هم این بوده باشه، به نظرم میتونست نگارش و پرداخت بهتری برای بیان روایت و منظورش داشته باشه. ریشه یابی بحران و دلایل تصمیمات در گره اصلی داستان گم میشه و ی جاهایی احساسات و افکار دوپهلوی شخصیت ها راه های مختلف اما بی نتیجه ای رو برای درک درست ماجرا پیش روی ما قرار میده، که شاید تلاش مرموزی باشه فقط برای تزئین یا کش دادن داستان و یا تلاش برای متفاوت بنظر رسیدن از دیدگاه ادبی . چیزی مثل القای حس خلسه‌وار بیش از اندازه، بدون انفجار یا نقطه اوج و بدون مقصد..

[Sheyda Keramati]

من خریدمش چون رمان کوتاهی بود و اسمش منو جذب کرد :) نمیدونم پیشنهادش میدم یا نه اما ترکیب جالبی بود از خودشیفتگی و جنون و البته از یه جایی دیگه قابل حدس بود و همین قابل حدسیش شاید باعث شد باور پذیر باشه... در خلال نوشتن این نظر دارم فکر می‌کنم که آره پیشنهاد می‌کنم این کتابو :)

[Trounin · Rating 3 out of 5]

Проблема Гонкуровской премии, как и любой другой литературной премии, обязательно наступающее забвение. Не остаётся ничего, кроме имени лауреата. Мало кто о нём вспомнит, если даже попытается прикоснуться к его творчеству. Почему? Его не считают нужным сохранять. Довольно странная логика! Разве только выбор лауреата имеет значение в определённый год, тогда как после о нём можно вовсе не вспоминать. И это сохраняется даже в век цифровых технологий. Попробуйте отыскать книги абсолютно всех гонкуровских лауреатов — не получится! Чуть лучше обстоит дело, если прошло достаточное количество лет для окончания действия авторских прав. Тогда смелые люди выкладывают книги в свободный доступ. Но становятся ли они после этого кому-нибудь интересными? Такая же печальная участь касается трилогии Тьерри Сандра, получившая премию в 1924 году. Каким бы не казалось странным её название — это вынесенные под одно три разных произведения: «Жимолость», «Чистилище» и «Глава XIII».

Получится ли найти сразу все части трилогии? Попробовать определённо стоит. Тьерри Сандр поднимал довольно интересные темы, вполне может быть даже в том или ином виде происходившие. Так в «Жимолости» он рассказывал о происходившем в Париже немного после Первой Мировой войны. В «Чистилище» — о пленении немцами. А «Глава XIII» — это перевод тринадцатой книги из цикла «Пир мудрецов» за авторством древнегреческого писателя Афинея Навкратийского. Но раз именно такое сочетание было выбрано за достойное награждения Гонкуровской премией, остаётся с ним согласиться.

(c) Trounin