Έξω η ζωή είναι πολύχρωμη

by Αμάντα Μιχαλοπούλου

Μια βιολίστρια εγκαταλείπει την κλασική μουσική για χάρη της ροκ. Το παιδί του βενζινάδικου ονειρεύεται να γίνει συγγραφέας. Μια πωλήτρια ρούχων τρελαίνεται την παραμονή του γάμου της. Ένας φωτορεπόρτερ θα ήθελε να είναι ο Γιόζεφ Κούντελκα. Μια χορεύτρια τηλεοπτικού σόου πέφτει στο πηγάδι.

Πέντε ιστορίες για τη χαρά της ζωής που παραμονεύει πίσω από κάθε μεγάλη λύπη. Πέντε διηγήματα που γράφτηκαν με τη βαθιά πίστη πως "έξω η ζωή είναι πολύχρωμη". Το ομώνυμο διήγημα απέσπασε το βραβείο διηγήματος του λογοτεχνικού περιοδικού "Ρεύματα". Το διήγημα "Τα πόδια μου και το κεφάλι μιας γυναίκας" εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Μπιενάλε Νέων Δημιουργών 1994, στη Λισαβόνα.

Genres: Short Stories

114 pages, Paperback

First published January 1, 1994

About the author

Η Αμάντα Μιχαλοπούλου (English: Amanda Michalopoulou) είναι βραβευμένη Ελληνίδα συγγραφέας, με έργα μεταφρασμένα σε πολλές γλώσσες. Έχει τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών και το NEA, ενώ γράφει διηγήματα, μυθιστορήματα και βιβλία για παιδιά.

Reviews

[Ria · Rating 3 out of 5]

"με λενε Σωτηρη... το πέτυχα στην εφημεριδα προχτες."

δε μου αρεσουν οι γαρίδες κοκτέιλ 🤷🏻‍♀️

[philosophie · Rating 3 out of 5]

Με τα μάτια ακόμη κλειστά, νιώθω ότι στο κάθισμα με τα παλτά προσπαθεί να βολευτεί ένα τέρας που βγάζει καπνούς απ' την μύτη. Ένα αλλόκοτο πλάσμα που τρέμει από θυμό για μας που δεν ξέρουμε -δε μάθαμε ακόμη- τι σημαίνει να είσαι ζωντανός και να διαλέγεις πότε θα έχει φως και πότε σκοτάδι.

[Nasia · Rating 4 out of 5]

Βρίσκω την γραφή της Αμάντας Μιχαλοπούλου πάρα πολύ ευαίσθητη, προσωπικά από την μία ιστορία στην άλλη έλεγα "γίνεται να με ακουμπήσει πιο πολύ;" και όμως γίνεται.
Για να ξεχωσίσω όμως κάποια διηγήματα, θα έλεγα το "Όπως σπάμε ένα δάχτυλο", "Έξω η ζωή είναι πολύχρωμη", "Κίτρινες πεταλούδες", "Φρέαρ 68", "Το πόδια μου και το κεφάλι μιας γυναίκας", "Πατέρας με σκύλο" (αυτό ένα τσικ περισσότερο από όλα).
Κοινώς, σχεδόν όλα τα διηγήματα είχαν πολλά πράγματα να μου πουν, τα ένοιωσα βαθιά όσο τα διάβαζα, μα το τελευταίο διήγημα μου πήρε την καρδιά και την έσπασε σε κομμάτια.
Είναι πολλά τα σημεία που ένοιωσα την ανάγκη να υπογραμμίσω.
"Όταν μια φωνή διαπερνά με οξύτητα μεγάλες ευρωπαϊκές πλατείες με παγωμένο αέρα, είναι σαν να γυρίζεται μια ταινία, η ίδια πάντα. Άνθρωποι εξαφανίζονται στο πλήθος, άλλοι τρέχουν ξοπίσω τους, στην ταινία όσοι χάθηκαν δεν ξαναγυρίζουν. Γι'αυτό η μουσική είναι πένθιμη ή δεν υπάρχει καθόλου."
"Οι άνθρωποι, παιδί μου, όταν δουλεύουν, χρησιμοποιούν μόνο ένα τμήμα του μυαλού τους. Θα το παρομοίαζα με την υπνοβασία."

[Christiana Hadji · Rating 3 out of 5]

Κάποιες από τις ιστορίες με συγκίνησαν με την λεπτότητα της ευαισθησίας τους, κάποιες άλλες τις βρήκα ακατανόητες. "Δύσκολη" συγγραφέας η Μιχαλοπούλου, και σίγουρα δεν συνιστάται για ευχάριστο ανάγνωσμα παραλίας...

[Christine Appelsinpigen · Rating 4 out of 5]

Ωραία διηγήματα και γραφή.

Γενικά δεν προτιμώ τα διηγήματα, γιατί μου αρέσει να "δένομαι" πιο πολύ με τους ήρωες, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση κάποιες από τις ιστορίες μου άρεσαν πολύ.

Διάβασα την έκδοση του 2014 που περιέχει κάποια διηγήματα επιπλέον σε σχέση με την αρχική έκδοση.

Αγαπημένα διηγήματα: Γαρίδες κοκτέιλ, Έξω η ζωή είναι πολύχρωμη, Τα πόδια μου και το κεφάλι μιας γυναίκας και Πατέρας με σκύλο.

[Makis Dionis · Rating 3 out of 5]

Λίγο μαύρο αλλά καταφέρνει να ξεφύγει από ελληνικές μανιερες

[Κατερίνα Π · Rating 4 out of 5]

"Έξω η ζωή είναι πολύχρωμη" και όσο διάβαζα τόσο αναρωτιόμουν για αυτό το "έξω". Ιστορία ανά ιστορία το έβλεπα σαν ένα ενδοσκοπικό έξω που ανοίγει μια ουτοπική πραγματικότητα που φαντάζονται, οραματίζονται ή αποστρέφονται οι πρωταγωνιστές. Η γραφή της Μιχαλοπούλου μου φάνηκε συγκλονιστική. Με ένα συχνά λιτό, τηλεγραφικό και συνειρμικό τρόπο και έναν ιστορικό ενεστώτα δημιουργούσε σκηνές και προτάσεις που με βραχυκύκλωναν. Σαν να έπρεπε να σταθώ πάνω από τις λέξεις για να συνειδητοποιήσω πόσο μπορεί να είχα αιφνιφιαστεί από την αμεσότητά της. Κι όμως ήταν όλα γύρω από φαινόμενα της ζωής, συνηθισμένα και οικουμενικά αλλά και τόσο ακατάληπτα και τεράστια που προκαλούν μόνο δέος. Ξεχωρίζω τις ιστορίες "Όπως σπάμε ένα δάχτυλο", "Κίτρινες πεταλούδες", "Τα πόδια μου και το κεφάλι μιας γυναίκας" και "Πατέρας με σκύλο".

[Poly · Rating 3 out of 5]

Ξεχώρισα τις "Κίτρινες πεταλούδες" για τη σύγκρουση με την ενηλικίωση και το τέλος των κοριτσίστικων ονείρων, "Το τελευταίο όνειρο της γιαγιάς μου" γιατί η ηρωίδα συνειδητοποίησε εγκαίρως ότι δεν ζεις για να βλέπεις τον πάτο από κάτω και τον "Πατέρα με σκύλο" για το Βερολινάκι, τη Στάμπι στην Ποτσντάμερ Πλάτς και όλες τις ασκήσεις μοιραίου για τους πιο βαθείς λυγμούς που θα έρθουν.

[Maria Konstantopoulou · Rating 4 out of 5]

Διάβασα τη συμπληρωμένη έκδοση. Απολαυστικό. Οι «Κίτρινες Πεταλούδες» με φωτογράφισαν, οπότε μάλλον είναι το αγαπημένο μου, μαζί με το «Φρέαρ 68» και τις «Γαρίδες κοκτέιλ». Δυναμική απεικόνιση της νεότητας, με πτυχές που νόμιζα για εντελώς προσωπικές μου, αλλά τις είδα στις σελίδες του βιβλίου, σκοτεινές, φορτισμένες και αθεόφοβες, μέσα από δέκα ηλεκτρισμένα παράθυρα ζωής.

[Eva Sinner · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετική συλλογή διηγημάτων. Μου άρεσαν όλα, ένα προς ένα. Όλα με τον τρόπο τους ξύνουν κάτι στην ψυχή σου διαβάζοντας τα, κάνουν την καρδιά σου να σκιρτήσει, βρίσκεις κοινά με όλους τους ήρωες ακόμη κι αν φαινομενικά δεν έχουν καμία σχέση οι ζωές σας. Μου ταίριαξε πολύ η γραφή της Αμαντας Μιχαλοπούλου, θέλω να ψάξω κι άλλα κείμενα της.

[Marianna Ioannidou · Rating 4 out of 5]

Apo ekei pou gelaga sta prwta kefalaia giati taftizomoun meta dakryza sta epomena giati htan epishs taftizomoun.Mou arese h klimakwsh sthn tragikothta twn diaforetikwn dihghmatwn. Grafei uperoxa kai me synoxh sthn roh twn skepsewn twn hrwwn

[Alexa · Rating 3 out of 5]

Συμπαθητικό και ενδιαφέροντες μονόλογοι

[Lemongrab · Rating 3 out of 5]

Αρκετά καλό για διάβασμα στο μετρό/ηλεκτρικό. Γράφει παρα πολυ όμορφα αλλά περιερχει αρκετά σεξιστικά σχόλια και body shaming. Bffr gurl 💀

[Despina · Rating 5 out of 5]

Από τα καλύτερα που έχω διαβάσει! Η Αμάντα Μιχαλοπούλου έγινε η αγαπημένη μου συγγραφέας.

[ChGk · Rating 4 out of 5]

3.5 stars

[Alexakhs Deute Lavete · Rating 2 out of 5]

Μέτριο. Η Αμάντα ξέρει να γράφει, και έχει αρκετά σωστή λογοτεχνική ροή. Δεν ένιωσα όμως ότι έχει κάτι να πει.