Երգիծական վէպ մը, որուն նիւթը քաղուած է պոլսահայ կեանքէն: Վէպին գլխաւոր հերոսը քահանայ մըն է, որ անհաւատարիմ իր կոչումին՝ նիւթի փոխարէն սուտ զրպարտութիւններ ընելու չի վարանիր: Օտեան սուր քննադատութեան կ՛ենթարկէ նաեւ քաղքենի դասակարգը՝ իրենց փառասիրութեան եւ մեծամտութեան համար:
Օտեանն ստեղծել է սոցիալական ու քաղաքական երգիծանքի փայլուն երկեր, մեծապէս առաջ մղել քննադատական ռեալիզմի հայ վիպագրութիւնը և լիակատար իրաւունք նուաճել Հ. Պարոնեանից հետո կոչուելու «ծիծաղի համար ծնուած մեծագոյն հայ երգիծաբանը»։