What do you think?
Rate this book
The Promises of Dr. Sigmundus #2
The Gallow Glass
A BULLETIN REVIEW of the first book of the Promises of Dr. The Hollow People “Brian Keaney’s concoction of science fiction, horror, and fantasy is remarkably effective” and “Sigmundus is a worthy and
memorable villain that will haunt readers. As the first in a series, this is a promising start, and the cliffhanger ending all but guarantees return readers.”
The Cracked Mirror continues its chronicle of a moody, fantastical world in which its teenage hero and heroine must endure more risk, make riskier choices, and sacrifice their very lives in the cause of freedom and self determination. This haunting installment keeps the pages turning, setting the stage for the ultimate showdown, a battle between good and evil coming in fall 2009.
From the Hardcover edition.
memorable villain that will haunt readers. As the first in a series, this is a promising start, and the cliffhanger ending all but guarantees return readers.”
The Cracked Mirror continues its chronicle of a moody, fantastical world in which its teenage hero and heroine must endure more risk, make riskier choices, and sacrifice their very lives in the cause of freedom and self determination. This haunting installment keeps the pages turning, setting the stage for the ultimate showdown, a battle between good and evil coming in fall 2009.
From the Hardcover edition.
175 pages, Hardcover
First published January 1, 2007
7 people are currently reading
339 people want to read
About the author
Brian Keaney
50 books145 followersBrian writes novels for adults, young adults and children. HIs latest novel for adults is The Alphabet of Heart's Desire (Holland House Books), based on an incident in the life of the nineteenth century writer and opium addict, Thomas De Quincey
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 42 reviews
December 10, 2015
3.5 stars
Two pages before the end, i was sure its going to be 4 stars. Why? just why? it was a good interesting book and that end ruined it for me. Still 3 stars for everything else
Two pages before the end, i was sure its going to be 4 stars. Why? just why? it was a good interesting book and that end ruined it for me. Still 3 stars for everything else
May 8, 2009
"The Cracked Mirror" picks up where "The Hollow People" left off, with teenager Dante Cazabon, recently escaped from the asylum island where he and his friend Bea grew up, realizing his potential to tap into the Odyllic Force, a power to act outside of time and dreams. The country is controlled by the possessed Dr. Sigmundus, who rules citizens through drug-induced mind-control. The story opens with Dante searching for Bea and trying to reunite with the Puca, a group of freedom fighters. The narrative switches between Dante, Bea (who has been brainwashed and is now working at a museum dedicated to Sigmundus), and new character Nyro. Along the way, Dante discovers new powers and learns that he has a guardian angel and a long-lost twin brother, the evil Gallowglass.
The first book in the series, which seemed to borrow from "The Matrix" and Lois Lowry’s "The Giver," showed some promise. However, this sequel is sloppy and has little appeal. This book is a classic case of being told, not shown, through below-average dialog and convenient plot devices. Characters are quickly introduced and go out of their way to assist Dante and Bea without any cause. It’s almost impossible to become emotionally invested in Dante because he is such a flat character. The chapters focused on Bea, Nyro, and Gallowglass have a bit more drive, but not enough to justify continuing this series. There’s another cliff-hanger ending, which might throw readers, but will most likely not encourage them to read the next book.
The first book in the series, which seemed to borrow from "The Matrix" and Lois Lowry’s "The Giver," showed some promise. However, this sequel is sloppy and has little appeal. This book is a classic case of being told, not shown, through below-average dialog and convenient plot devices. Characters are quickly introduced and go out of their way to assist Dante and Bea without any cause. It’s almost impossible to become emotionally invested in Dante because he is such a flat character. The chapters focused on Bea, Nyro, and Gallowglass have a bit more drive, but not enough to justify continuing this series. There’s another cliff-hanger ending, which might throw readers, but will most likely not encourage them to read the next book.
February 20, 2020
3.5 na verdade.
Há coisas que aconteceram no livro que foram um pouco descabidas ou óbvias e o autor tornou-as ainda mais óbvias ao referí-las de novo.
Há coisas que aconteceram no livro que foram um pouco descabidas ou óbvias e o autor tornou-as ainda mais óbvias ao referí-las de novo.
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 20, 2022
Βλέποντας τη βαθμολογία, μάλλον η ελληνική μετάφραση είναι καλύτερη από τα πρωτότυπα. Το απόλαυσα.
November 2, 2014
Ντάντε - Μπία- Εζεκιήλ: τρεις κάτοικοι της Γκεχένα, της χώρας στην οποία αρχηγός και ηγέτης είναι ο τρομακτικός δόκτορας Σιγμούνδος τον οποίο ο λαός λατρεύει αφού ανακάλυψε το ιχώρ το χάπι κατά της εγκληματικότητας, της βίας και της κακίας. Οι τρεις τους συναντήθηκαν στο νησί Τάρναγκαρ και στο άσυλο που υπήρχε εκεί. Ο Εζεκιήλ κατάφερε να ελευθερώσει τα δύο παιδιά να τα πάρει στην Μοιτέερα, την κατεστραμμένη πόλη, και να τους ανοίξει τα μάτια. Τους έδειξε ποιός πραγματικά είναι ο Σιγμούνδος και τους φανέρωσε μια διαφορετική πραγματικότητα. Εκείνη του Οδύλλ. Έναν κόσμο με φοβερές δυνάμεις που όποιος τις ελέγξει μπορεί να ανατρέψει τα πάντα ακόμα και τον Σιγμούνδο. Η ζωή του Ντάντε Καζαμπόν άλλαξε ουσιαστικά εν μια νυκτί αφού εκτός από τις παραπάνω αποκαλύψεις έμαθε την αληθινή ιστορία των γονιών του, της μητέρας του που προσπάθησε να ελέγξει το Οδύλλ και του ποιητή πατέρα του. Ο μικρός από εκεί που ήταν το παιδί των μαγειρείων, ο κατώτερος των κατώτερων και ο γιος της τρελής, έγινε η ελπίδα των Πούκα των επαναστατημένων ελεύθερων ανθρώπων της χώρας. Στο πρόσωπο του βλέπουν την ελευθερία και μια ζωή που θα μπορούν να ονειρεύονται και να έχουν το δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης. Δυστυχώς τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως ήθελε ο Εζεκιήλ και οι τρεις χωρίστηκαν σε μια επίθεση που έκανε ο στρατός του Σιγμούνδου. Που λοιπόν βρίσκονται τώρα;; Είναι ζωντανοί;; Είναι καλά;; Ο Ντάντε βρίσκεται στην Έλλισον την πρωτεύουσα. Κατάφερε με τη βοήθεια της μητέρας του και τον έλεγχο των δυνάμεων του να ξεφύγει από τον Σιγμούνδο αφού βέβαια πρώτα ανακάλυψε την τρομερή αλήθεια γύρω από την ύπαρξη του. Ο άνθρωπος που όλοι λατρεύουν ως Θεό δεν ζει πια, η ψυχή του είναι νεκρή και το σώμα του το έχει καταλάβει ο Όρομπας ένα φριχτό πλάσμα γεμάτο κακία που ζει στα βάθη του Οδύλλ διψά για δύναμη και εξουσία και έχει βάλει σκοπό να καταλάβει όλο τον κόσμο! Για να γίνει όμως αυτό χρειάζεται σύντομα ένα νέο πιο υγιές και δυνατό σώμα αφού αυτό στο οποίο βρίσκεται αργοπεθαίνει. Προσπάθησε να ελέγξει τον Ντάντε εκείνος όμως αντιστάθηκε και νίκησε. Τώρα κρύβεται στη Νεκρόπολη, ζει κλέβοντας φαγητό και προσπαθεί να βρει τρόπο να επιστρέψει στους Πούκα ενώ παράλληλα ανησυχεί για τη Μπία. Ενώ στην αρχή είναι μόνος και φοβισμένος σύντομα θα βρει έναν πολύτιμο σύμμαχο. Τον Μαλαχία τον φύλακα της Νεκρόπολης έναν ηλικιωμένο που δεν τον πιάνει το χάπι. Ξέρει καλά ότι ζει σε ένα ψέμα και ότι ο Σιγμούνδος κάθε άλλο παρά καλό κάνει στη Γκεχένα αλλά τί μπορεί να κάνει αυτός για όλα αυτά;; Μέχρι να συναντήσει τον Ντάντε υπομένει όλα όσα συμβαίνουν σιωπώντας και κρύβοντας την αλήθεια. Ο μικρός όμως θα τον κάνει να αναθεωρήσει τα πράγματα, να παλέψει και να αντισταθεί ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι στο τέλος θα χάσει τη ζωή του. Μαλαχίας και Ντάντε γίνονται σύμμαχοι και μαζί προσπαθούν να βρουν τρόπο να φυγαδευτεί ο Ντάντε και να ψάξει για τη Μπία και τους συντρόφους του. Θα τα καταφέρουν άραγε;;; Η Μπία τώρα βρίσκεται στη πόλη Μπαρζάχ. Οι υπεύθυνοι του καθεστώτος κατάφεραν με το ιχώρ να την ελέγξουν, να την κάνουν να ξεχάσει την προηγούμενη ζωή της και να τη μετατρέψουν σε ένα ακόμα στρατιωτάκι σιωπηλό και ακούνητο. Δουλεύει στο μουσείο της πόλης ως καθαρίστρια κι αν και είναι υπάκουη και κάνει ότι της λένε κάτι βαθιά μέσα της την κάνει να αμφισβητεί τα όσα βλέπει και ακούει. Και αυτή η αμφιβολία μεγαλώνει όταν ένας νεαρός έφηβος την επισκέπτεται, της συστήνεται ως Ντάντε και της αποκαλύπτει ότι τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται και ότι εκείνη ήταν μια επαναστάτρια και πολεμούσε για έναν καλύτερο κόσμο. Η Μπία αν και κάλεσε την ασφάλεια δεν μπορεί να βγάλει τον νεαρό από το μυαλό της. Τα όνειρα που βλέπει ξυπνούν ένα κοιμισμένο μέρος του και η κοπέλα συνειδητοποιεί την αλήθεια. Πώς θα αντιδράσει άραγε και τι θα κάνει από εδώ και πέρα;; Όσον αφορά τον Εζεκιήλ αυτός κρύβεται μαζί με τους Πούκα στα δάση της Μοιτέερα ενώ αναρρώνει από τον τραυματισμό του. Δεν ξέρει αν Ντάντε και Μπία είναι ζωντανοί ξέρει όμως ότι εκείνος δεν έχει ακόμα πολύ ζωή. Πληρώνει το τίμημα για τις χρήσεις των δυνάμεων του Οδύλλ βλέπετε. Επίσης ξέρει ότι κάτι πολύ κακό επρόκειτο να συμβεί. κάτι δεν πάει καλά αλλά νιώθει αδύναμος να το αντιμετωπίσει. Η μόνη ελπίδα είναι τα δύο παιδιά.. Τί θα γίνει τελικά;; Θα συναντηθούν ξανά οι τρεις φίλοι;; Κι αν συναντηθούν τί θα κάνουν;; Πόσο χρόνο ζωής έχει ακόμα ο Εζεκιήλ;; Τί ετοιμάζει ο Όρομπας και ποιός είναι ο Γκαλλόουγκλας;; Τι συμβαίνει με το πλάσμα από το Οδύλλ που ακολουθεί τον Ντάντε και θέλει να τον βοηθήσει;; Και πως συνδέονται όλοι αυτοί με δύο νεαρά έφηβα αγόρια της Τάβορ, της γειτονικής χώρας;; Ποιοί είναι οι Νίρο και Λούθερ και ποιός ακριβώς είναι ο ρόλος τους στην ιστορία;; Ο καθρέφτης που αντανακλούσε την απατηλή πραγματικότητα του δόκτορα Σιγμούνδου ράγισε αλλά τα πράγματα δεν είναι καθόλου ευοίωνα για τους επαναστάτες της Γκεχένα και τους ήρωες μας. Μπορούν άραγε να τα βάλουν με τα σκοτεινά πλάσματα του Οδύλλ και να νικήσουν;;;;
Το δεύτερο μέρος της τριλογίας του Braian Keaney Οι υποσχέσεις του δόκτορα Σιγμούνδου ονομάζεται Ραγισμένος καθρέφτης και μας βάζει πιο βαθιά στον φανταστικό κόσμο του συγγραφέα. Στους Κούφιους Ανθρώπους στόχος του ήταν να μας παρουσιάσει την Γκεχένα τη χώρα στην οποία διαδραματίζεται η ιστορία και να μας δείξει την πραγματικότητα στην οποία ζούσαν οι κάτοικοι της μια πραγματικότητα ψεύτικη και απατηλή φτιαγμένη έτσι όπως την ήθελε ο ηγέτης και δικτάτορας τους. Πρόκειται για έναν τυραννικό ηγέτη που ελέγχει τη θέληση και τη βούληση των κατοίκων μέσω του ιχώρ ενός χαπιού που τους κάνει να φέρονται σαν ρομποτάκια, τους κοιμίζει τον εγκέφαλο, τους κάνει υπάκουους, τους αφαιρεί το δικαίωμα στο όνειρο και τους κάνει να πιστεύουν ότι η ζωή που ζουν είναι σωστή, η κοινωνία τους είναι υγιής και πολιτισμένη και όλες οι υπόλοιπες χώρες είναι ουσιαστικά απολίτιστες. Στο πρώτο μέρος η δράση έλαβε χώρα σε δύο μέρη. Στο νησί Τάρναγκαρ, το μέρος όπου ζούσαν ο Ντάντε και η Μπία, όπου το καθεστώς έστελνε τους επαναστάτες, τους κρατούσε φυλακισμένους και μέσω βασανιστηρίων προσπαθούσε να τους κάμψει την αντίσταση και να τους κάνει στρατιωτάκια ακούνητα και αμίλητα και στη Μοιτέερα την κατεστραμμένη πόλη της αντίστασης εκεί όπου κρύβονται οι Πούκα οι ελεύθεροι άνθρωποι. Και ενώ γνωρίσαμε τον δύσκολο και σκληρό αυτόν κόσμο που κακά τα ψέματα μου θύμισε κάποια σημερινά καθεστώτα ο συγγραφέας μας εισήγαγε και στον φανταστικό του κόσμο. Στο δεύτερο μέρος των Κούφιων Ανθρώπων ο ρεαλισμός έμπλεξε με τη φαντασία και ο αναγνώστης ήρθε σε επαφή με τον κόσμο του Οδύλλ και τις δυνάμεις του. Ο Keaney πιστεύει στην ύπαρξη άλλων κόσμων πίσω από τον δικό μας και αυτό θέλει να περάσει και μέσα από το βιβλίο του. Ότι δηλαδή υπάρχει και κάποια άλλη πραγματικότητα, ένας άλλος κόσμος που δεν τον βλέπουμε και μάλιστα δεν πιστεύει μόνο στην ύπαρξη ενός κόσμου αλλά πολλών. Και όταν τον ρωτούν γιατί δεν τους βλέπουμε απαντά ''απλώς είναι καλά κρυμμένοι και μεταμφιεσμένοι''. Ενώ λοιπόν στο πρώτο βιβλίο ο ρεαλισμός και η δική μας π��αγματικότητα υπερίσχυε της φαντασίας στο δεύτερο ο συγγραφέας ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τη φαντασία. Εκείνη πλέον παίρνει τον πρώτο ρόλο και ο αναγνώστης μέσα από τις περιπέτειες των Ντάντε, Εζεκιήλ, Μπία αλλά και νέων χαρακτήρων σαν τους Νίρο, Λουθερ, Σίρσα και Μαλαχία γνωρίζει τον κόσμο του Οδύλλ, τη σκοτεινή του πλευρά και τα πλάσματα που έρχονται από εκεί σαν τον Όρομπας και τον Γκαλλόουγκλας αλλά και τη φωτεινή του και τα πλάσματα που θέλουν να βοηθήσουν. Ο Keaney εμβαθύνει στον οδυλλικό κόσμο και καταφέρνει να κερδίσει την προσοχή του αναγνώστη. Αυτοί ειδικά που λατρεύουν τη φαντασία θα βρουν πολύ ενδιαφέρουσα την ιδέα του για τον κόσμο του Οδύλλ και τί μπορεί να πετύχει όποιος τον ελέγξει. Όμως αν και σαν ιδέα έχει τρομερό ενδιαφέρον και ειδικά προς το τέλος η ιστορία ανεβάζει πολύ το ρυθμό της και την αγωνία βρήκα τον Ραγισμένο Καθρέφτη κατώτερο των Κούφιων ανθρώπων κι ομολογώ ότι μου έλειψε ο ρεαλισμός τους….
Ο Ραγισμένος καθρέφτης έχει 186 σελίδες και χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο ονομάζεται Το Κάλεσμα και περιλαμβάνει 15 κεφάλαια ενώ το δεύτερο με τον τίτλο Η απάντηση περιλαμβάνει 10 κεφάλαια και τον επίλογο. Είναι ένα πολύ μικρό βιβλίο που κακά τα ψέματα κάποιος ταχυαναγνώστης ή βιβλιολάτρης με αρκετό ελεύθερο χρόνο στη διάθεση του θα ολοκληρώσει σε μία μόνο μέρα. Και για να είμαι ειλικρινής ένας βιβλιοφάγος μπορεί να ολοκληρώσει τη συγκεκριμένη τριλογία σε μία μέρα άντε δύο αφού μιλάμε για πολύ μικρά βιβλία των 200 σελίδων σχεδόν. Αν του αρέσει μάλιστα η ιστορία και έχει αγωνία να δει τί θα γίνει μέχρι το τέλος άνετα διαβάζει τα βιβλία σε μία μέρα. Θα ξεκινήσει το πρωί και μέχρι το βραδάκι θα τα έχει ολοκληρώσει. Χρειάζεται βέβαια να έχει τη μέρα ελεύθερη.. Εγώ δεν ανήκω σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες θέλω το χρόνο μου για να διαβάσω ακόμα και ένα βιβλίο 186 σελίδων αφήστε που με τόσο καθημερινό τρέξιμο μόνο το βράδυ έχω ελεύθερο και πολλές φορές η κούραση με καταβάλλει και δεν αντέχω να ολοκληρώσω ούτε ένα κεφάλαιο. Όπως και να χει θεωρώ τον Ραγισμένο καθρέφτη ένα καλό βιβλίο όχι όμως ανώτερο του πρώτου. Τους Κούφιους ανθρώπους τους βαθμολόγησα με τέσσερα αστεράκια γιατί μου άρεσε ο ρεαλισμός στην ιστορία, η ιδέα του έλεγχου των ανθρώπων μέσω ενός φαρμάκου, βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την τρομακτική κοινωνία της Γκεχένα και ήθελα να μάθω περισσότερα για τον τρόπο που λειτουργούσε, την οργάνωση της και την αντίσταση. Και δεν έχω παράπονο ο συγγραφέας μου τα έδωσε όλα αυτά. Το φανταστικό κομμάτι ομολογώ πως με μπέρδεψε αρκετά και δεν ενθουσιάστηκα μαζί του. Το τέλος μου φάνηκε μπερδεμένο και γεμάτο απορίες. Είχα όμως την περιέργεια και ναι θα το ομολογήσω και την αγωνία να δω τί θα συνέβαινε παρακάτω. Στον Ραγισμένο καθρέφτη ο Keaney αφήνει στην άκρη την ρεαλιστική κοινωνία της Γκεχένα και μας μεταφέρει στον φανταστικό κόσμο του Οδύλλ δίνοντας στην φαντασία τον πρώτο ρόλο. Χαράς ευαγγέλια για τους λάτρεις του είδους αλλά όχι για εμένα. Ενώ πλέον είχα αρχίσει να καταλαβαίνω καλύτερα το Οδύλλ, τί ακριβώς συμβαίνει και να το αποδέχομαι έπιανα τον εαυτό μου να αναρωτιέται αν θα διαβάσω κανένα κεφάλαιο για την κοινωνία του Σιγμούνδου, για τον δικό μας κόσμο. Κάθε φορά που γίνονταν έστω και μια αναφορά στη λειτουργία του συστήματος, στο πως έλεγχαν τους ανθρώπους και στις συνέπειες του ιχώρ ενθουσιαζόμουν, ρουφούσα τις φράσεις και διψούσα για περισσότερες λεπτομέρειες. Δεν κάνω πλακά αν σας πω πως ένιωθα την καρδούλα μου να χτυπά πιο δυνατά. Και όταν οι φράσεις αυτές τελείωναν και επιστρέφαμε στον κόσμο του Οδύλλ και στα απίστευτα που γίνονται εκεί ένιωθα μια κάποια απογοήτευση. Ξέρετε τί ;; Υπάρχουν φανταστικές ιστορίες που με έχουν κερδίσει και τις έχω ρουφήξει κυριολεκτικά. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου τρελό λάτρη του είδους αλλά δεν το απορρίπτω. Κάποιες φορές η φαντασία του συγγραφέα με ενθουσιάζει και γίνομαι ένα μαζί της και κάποιες άλλες μου φαίνεται παράλογη, περίπλοκη για μένα και νιώθω σαν κάτι να με κρατά πίσω και να μην μπορώ να ακολουθήσω τις σκέψεις του. Το ίδιο λοιπόν έγινε εδώ. Σαν ένα σκοινί να με κρατούσε και να μην με άφηνε να απογειωθώ και να γίνω ένα με τη φαντασία του συγγραφέα και με όλα όσα ήθελε να μου πει. Δε λέω ο κόσμος του Οδύλλ και τα πλάσματα του έχουν ενδιαφέρον αλλά όχι τόσο ώστε να ενθουσιαστώ και να γίνει η ιστορία μια από τις αγαπημένες μου. Πάντως τον Keaney και τη φαντασία του που για εκείνον δεν είναι και το τόσο φαντασία τους παραδέχομαι. Εγώ είχα τα προβληματάκια και τις αμφιβολίες μου αλλά εκείνος έχει χτίσει αρκετά καλά τους δύο κόσμους οι οποίοι φαντάζομαι στο τρίτο βιβλίο ή θα ενωθούν ή θα συγκρουστούν.. Είχα πει στην κριτική για το πρώτο βιβλίο ότι δεν κατάλαβα γιατί η τόσο μικρή αυτή ιστορία είναι χωρισμένη σε τρία μέρη και βασικά ακόμα δεν το καταλαβαίνω. Γιατί έγινε τριλογία;; Γιατί να μην ειπωθεί η ιστορία σε ένα βιβλίο χωρισμένο σε πέντε μέρη; Οι Κούφιοι Άνθρωποι χωρίζονται σε δύο μέρη το ίδιο και ο Ραγισμένος Καθρέφτης ενώ το Χαμένο Έπος έχει μόνο ένα μέρος. Γιατί λοιπόν να μην τα ενώσει όλα αυτά σ ένα βιβλίο 500 και σελίδων και να πει ολοκληρωμένη την ιστορία του κόσμου της Γκεχένα και του Οδύλλ;; Δεν ξέρω γιατί έσπασαν την ιστορία αλλά κατά τη γνώμη μου αν δεν έσπαγε θα ήταν πιο δεμένη και μπορεί και να μου άρεσε περισσότερο... Αυτό νιώθω τουλάχιστον..
Τώρα από τα δύο μέρη του βιβλίου εγώ ξεκάθαρα προτιμώ το δεύτερο. Και αυτό γιατί δίνονται επιτέλους κάποιες σοβαρές απαντήσεις για τον Όρομπας, τον υπηρέτη του, τί ακριβώς συμβαίνει με τον Λούθερ, τί γίνεται με τον Ντάντε και τον φύλακα άγγελο του τον Εζεκιήλ. Παίρνουμε απαντήσεις παιδιά ενώ το τέλος είναι όλα τα λεφτά. Ίσως να είναι και το καλύτερο σημείο του βιβλίου. Για μένα σίγουρα είναι. Ήταν απρόβλεπτο, σοκαριστικό, συγκλονιστικό με άφησε με το στόμα ανοιχτό να λέω ''δεν μπορεί να συνέβη αυτό.. δεν γίνεται να τον κατέλαβε.. και τώρα τί;; Πάει χάθηκε ο Ντάντε;; νίκησε το κακό;;'' γενικά εξωτερίκευσα πλήθος συναισθημάτων διαβάζοντας τις τελευταίες σελίδες και αυτό το θεωρώ θετικό για το βιβλίο. Ήθελα να διαβάσω αμέσως τη συνέχεια αλλά δεν μπορούσα. Μου πήρε μέρες μέχρι να ξεκινήσω το Χαμένο Έπος μέρες που το σκεφτόμουν και έβριζα την έλλειψη ελεύθερου χρόνου. Τώρα που γράφω αυτά το έχω ξεκινήσει αλλά δεν θα πω αν μου αρέσει ή όχι. Αυτά στην κριτική του τρίτου μέρους. Εγώ λοιπόν μεταξύ πρώτου και δεύτερου μέρους επιλέγω το δεύτερο.
Στο πρώτο μέρος η δράση εκτυλίσσεται σε τέσσερις περιοχές. Στην νεκρόπολη της Έλλισον όπου βρίσκεται ο Ντάντε και ο Μαλαχίας, στην πόλη Τόχου της Τάβορ όπου γνωρίζουμε δύο νέους χαρακτήρες τον Νίρο και τον Λουθερ, στα δάση της Μοιτέερα που κρύβονται ο Εζεκιήλ και οι Πούκα και στην πόλη Μπαρζάχ που βρίσκεται η Μπία. Οι τέσσερις αυτές ιστορίες που στην αρχή φαίνονται ασύνδετες και δεν καταλαβαίνεις τί ρόλο ακριβώς παίζουν ενώνονται στο δεύτερο μέρος και εκεί χειροκροτάς στο συγγραφέα για τον τρόπο που κατάφερε να ενώσει τα κομμάτια και να μας εκπλήξει. Το γεγονός όμως ότι στο πρώτο μέρος οι ιστορίες είναι ασύνδετες και τα ερωτήματα πολλαπλασιάζονται με έκανε να μην το απολαύσω όσο θα ήθελα και με κούρασε. Δεν μου φάνηκε βαρετό αυτό πρέπει να το πω απλώς έφτασε κάποια στιγμή που ήθελα κάποιες εξηγήσεις και όχι άλλα ερωτηματικά. Ήθελα να καταλάβω επιτέλους τί ήταν αυτό το χωράφι και τί συνέβη στο Λούθερ, τίνος κάλεσμα περίμενε, γιατί φέρονταν σαν ζώο, γιατί τον ξέχασαν οι φίλοι του και γιατί ο Νίρο ήταν ο μόνος που τον θυμόταν, ήθελα να καταλάβω τί ακριβώς ήθελε να κάνει ο Όρομπας στην Τάβορ και στον κόσμο, πως θα παγίδευε τον Ντάντε, τί συνέβαινε στην Μπία.. Είχα πάρα πολλές ερωτήσεις που έψαχναν απάντηση ο συγγραφέας αρνιόταν να μου τις δώσει, με γέμιζε με ακόμα περισσότερες απορίες και κάπου αυτό με κούρασε. Και το ότι το ένα κεφάλαιο αναφέρονταν στην Τάβορ, το άλλο στην Έλλισον, το άλλο στο Μπάρζαχ και το επόμενο στους Πούκα με μπέρδευε και με έκανε να ξεχνώ τί συνέβαινε και που στους ήρωες.. Η κατάσταση αυτή φυσικά άλλαξε στο δεύτερο μέρος το οποίο μου φάνηκε τρομερά ενδιαφέρον και ανατρεπτικό…
Ένα άλλο πρόβλημα που είχα ήταν με τον βασικό πρωταγωνιστή. Το ότι είναι έφηβος δεν μου αρέσει. Για τη συγκεκριμένη ιστορία νιώθω πως θα ήταν καλυτέρα οι ήρωες να ήταν πάνω από 20. Πέρα από την ηλικία όμως ο Ντάντε ως χαρακτήρας δεν μου λέει και πολλά. Αν εξαιρέσουμε το τέλος που τον λυπήθηκα κατά τ’ άλλα η δική του ιστορία ήταν η πιο αδιάφορη. Μου έσπασε πολλές φορές τα νεύρα με τις ανόητες ερωτήσεις του και που δεν καταλάβαινε τα αυτονόητα ή ότι πήγε να βρει τη Μπία χωρίς κανένα ουσιαστικά σχέδιο ενώ ήξερε ότι την πρόσεχαν!! Που πάς ξυπόλυτος στα αγκάθια;;; Πας να βρεις κάποια σε μια πόλη όπου είναι σαν ένα μεγάλο εργαστήριο πειραμάτων, ξέρεις ότι την ελέγχουν και πας σαν τουρίστας χωρίς ένα σχέδιο; Να κανείς και να πεις τί;; Ότι είναι φίλη σου, ότι είναι επαναστάτρια και τα σχετικά;; Η αντίδραση της ήταν φυσιολογικότατη και ο Ντάντε θα έπρεπε να την περιμένει!! Αλλά που!! Αν ήταν μεγαλύτερος δεν θα ήταν τόσο αθώος αν και μεταξύ μας δεν μου φαίνεται και τέρας εξυπνάδας το συγκεκριμένο παιδί. Και ενώ ο Ντάντε με άφησε ψυχρά αδιάφορη η Μπία στον Ραγισμένο Καθρέφτη με κέρδισε. Τη βρήκα τρομερά συμπαθητική, μαχήτρ��α ακόμα κι όταν την ήλεγχαν, με κέρδισε το ότι δεν το έβαλε κάτω ποτέ και ότι αμφισβητούσε τα πάντα γύρω της. Είναι ένα πανέξυπνο κορίτσι αρκετά δυναμικό. Είναι σίγουρα ένας από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες στο συγκεκριμένο βιβλίο. Το ίδιο και ο Νίρο. Γιατί να μην είναι αυτός ο βασικός πρωταγωνιστής;;; Ο Νιρό είναι αληθινός φίλος από αυτούς που ξέρουν τη σημαίνει η λέξη φιλία και την υπερασπίζονται μέχρι τέλους. Οι περιπέτειες του στην Τάβορ με κράτησαν σε εγρήγορση και μπορώ να πω ότι αυτά που συνέβαιναν εκεί μου άρεσαν περισσότερο από τα όσα γίνονταν στην Γκεχένα. Ενώ η ιστορία του Ντάντε μου φάνηκε υπερβολική εκείνη του Νίρο με βοηθούσε να συνεχίσω να διαβάζω το πρώτο μέρος…
Για μένα ο Ραγισμένος Καθρέφτης ήταν κατώτερος των Κούφιων ανθρώπων παρόλα αυτά όμως η ιστορία συνέχισε να μου κρατά το ενδιαφέρον και την προσοχή. Μένει ένα ακόμα βιβλίο να διαβάσω για να δω τί θα γίνει τελικά και για να συμπληρωθεί το πάζλ. Δεν ξέρω τί θα πω για αυτό το δεύτερο μέρος όμως των Υποσχέσεων του δόκτορα Σιγμούνδου έχει και τα θετικά του και τα αρνητικά του. Είναι ένα καλό βιβλίο και όταν το ολοκλήρωσα κατάλαβα ότι τα θετικά υπερίσχυαν των αρνητικών αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τα ξέχασα και τα έβαλα στην άκρη. Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας δίνει όλο του το βάρος στην φαντασία ξεχνώντας το ρεαλισμό κάτι που με ενόχλησε και δεν με βρήκε σύμφωνη. Ο αναγνώστης καταλαβαίνει περισσότερα πράγματα για το Οδύλλ, νέα σημαντικά πρόσωπα εμφανίζονται, πλάσματα του καλού και του κακού έρχονται στο προσκήνιο ενώ το φινάλε είναι το καλύτερο κομμάτι του. Εν κατακλείδι το βιβλίο περνά τη βάση από εμένα αλλά δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα και πετώ από τη χαρά μου με όσα διάβασα. Δεν κλαίω βέβαια και τα λεφτά μου. Είμαι κάπου στη μέση. Τρία αστεράκια κι ας ελπίσουμε ότι το τρίτο μέρος θα μοιάζει περισσότερο στο πρώτο και όχι στο δεύτερο...
Το δεύτερο μέρος της τριλογίας του Braian Keaney Οι υποσχέσεις του δόκτορα Σιγμούνδου ονομάζεται Ραγισμένος καθρέφτης και μας βάζει πιο βαθιά στον φανταστικό κόσμο του συγγραφέα. Στους Κούφιους Ανθρώπους στόχος του ήταν να μας παρουσιάσει την Γκεχένα τη χώρα στην οποία διαδραματίζεται η ιστορία και να μας δείξει την πραγματικότητα στην οποία ζούσαν οι κάτοικοι της μια πραγματικότητα ψεύτικη και απατηλή φτιαγμένη έτσι όπως την ήθελε ο ηγέτης και δικτάτορας τους. Πρόκειται για έναν τυραννικό ηγέτη που ελέγχει τη θέληση και τη βούληση των κατοίκων μέσω του ιχώρ ενός χαπιού που τους κάνει να φέρονται σαν ρομποτάκια, τους κοιμίζει τον εγκέφαλο, τους κάνει υπάκουους, τους αφαιρεί το δικαίωμα στο όνειρο και τους κάνει να πιστεύουν ότι η ζωή που ζουν είναι σωστή, η κοινωνία τους είναι υγιής και πολιτισμένη και όλες οι υπόλοιπες χώρες είναι ουσιαστικά απολίτιστες. Στο πρώτο μέρος η δράση έλαβε χώρα σε δύο μέρη. Στο νησί Τάρναγκαρ, το μέρος όπου ζούσαν ο Ντάντε και η Μπία, όπου το καθεστώς έστελνε τους επαναστάτες, τους κρατούσε φυλακισμένους και μέσω βασανιστηρίων προσπαθούσε να τους κάμψει την αντίσταση και να τους κάνει στρατιωτάκια ακούνητα και αμίλητα και στη Μοιτέερα την κατεστραμμένη πόλη της αντίστασης εκεί όπου κρύβονται οι Πούκα οι ελεύθεροι άνθρωποι. Και ενώ γνωρίσαμε τον δύσκολο και σκληρό αυτόν κόσμο που κακά τα ψέματα μου θύμισε κάποια σημερινά καθεστώτα ο συγγραφέας μας εισήγαγε και στον φανταστικό του κόσμο. Στο δεύτερο μέρος των Κούφιων Ανθρώπων ο ρεαλισμός έμπλεξε με τη φαντασία και ο αναγνώστης ήρθε σε επαφή με τον κόσμο του Οδύλλ και τις δυνάμεις του. Ο Keaney πιστεύει στην ύπαρξη άλλων κόσμων πίσω από τον δικό μας και αυτό θέλει να περάσει και μέσα από το βιβλίο του. Ότι δηλαδή υπάρχει και κάποια άλλη πραγματικότητα, ένας άλλος κόσμος που δεν τον βλέπουμε και μάλιστα δεν πιστεύει μόνο στην ύπαρξη ενός κόσμου αλλά πολλών. Και όταν τον ρωτούν γιατί δεν τους βλέπουμε απαντά ''απλώς είναι καλά κρυμμένοι και μεταμφιεσμένοι''. Ενώ λοιπόν στο πρώτο βιβλίο ο ρεαλισμός και η δική μας π��αγματικότητα υπερίσχυε της φαντασίας στο δεύτερο ο συγγραφέας ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τη φαντασία. Εκείνη πλέον παίρνει τον πρώτο ρόλο και ο αναγνώστης μέσα από τις περιπέτειες των Ντάντε, Εζεκιήλ, Μπία αλλά και νέων χαρακτήρων σαν τους Νίρο, Λουθερ, Σίρσα και Μαλαχία γνωρίζει τον κόσμο του Οδύλλ, τη σκοτεινή του πλευρά και τα πλάσματα που έρχονται από εκεί σαν τον Όρομπας και τον Γκαλλόουγκλας αλλά και τη φωτεινή του και τα πλάσματα που θέλουν να βοηθήσουν. Ο Keaney εμβαθύνει στον οδυλλικό κόσμο και καταφέρνει να κερδίσει την προσοχή του αναγνώστη. Αυτοί ειδικά που λατρεύουν τη φαντασία θα βρουν πολύ ενδιαφέρουσα την ιδέα του για τον κόσμο του Οδύλλ και τί μπορεί να πετύχει όποιος τον ελέγξει. Όμως αν και σαν ιδέα έχει τρομερό ενδιαφέρον και ειδικά προς το τέλος η ιστορία ανεβάζει πολύ το ρυθμό της και την αγωνία βρήκα τον Ραγισμένο Καθρέφτη κατώτερο των Κούφιων ανθρώπων κι ομολογώ ότι μου έλειψε ο ρεαλισμός τους….
Ο Ραγισμένος καθρέφτης έχει 186 σελίδες και χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο ονομάζεται Το Κάλεσμα και περιλαμβάνει 15 κεφάλαια ενώ το δεύτερο με τον τίτλο Η απάντηση περιλαμβάνει 10 κεφάλαια και τον επίλογο. Είναι ένα πολύ μικρό βιβλίο που κακά τα ψέματα κάποιος ταχυαναγνώστης ή βιβλιολάτρης με αρκετό ελεύθερο χρόνο στη διάθεση του θα ολοκληρώσει σε μία μόνο μέρα. Και για να είμαι ειλικρινής ένας βιβλιοφάγος μπορεί να ολοκληρώσει τη συγκεκριμένη τριλογία σε μία μέρα άντε δύο αφού μιλάμε για πολύ μικρά βιβλία των 200 σελίδων σχεδόν. Αν του αρέσει μάλιστα η ιστορία και έχει αγωνία να δει τί θα γίνει μέχρι το τέλος άνετα διαβάζει τα βιβλία σε μία μέρα. Θα ξεκινήσει το πρωί και μέχρι το βραδάκι θα τα έχει ολοκληρώσει. Χρειάζεται βέβαια να έχει τη μέρα ελεύθερη.. Εγώ δεν ανήκω σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες θέλω το χρόνο μου για να διαβάσω ακόμα και ένα βιβλίο 186 σελίδων αφήστε που με τόσο καθημερινό τρέξιμο μόνο το βράδυ έχω ελεύθερο και πολλές φορές η κούραση με καταβάλλει και δεν αντέχω να ολοκληρώσω ούτε ένα κεφάλαιο. Όπως και να χει θεωρώ τον Ραγισμένο καθρέφτη ένα καλό βιβλίο όχι όμως ανώτερο του πρώτου. Τους Κούφιους ανθρώπους τους βαθμολόγησα με τέσσερα αστεράκια γιατί μου άρεσε ο ρεαλισμός στην ιστορία, η ιδέα του έλεγχου των ανθρώπων μέσω ενός φαρμάκου, βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την τρομακτική κοινωνία της Γκεχένα και ήθελα να μάθω περισσότερα για τον τρόπο που λειτουργούσε, την οργάνωση της και την αντίσταση. Και δεν έχω παράπονο ο συγγραφέας μου τα έδωσε όλα αυτά. Το φανταστικό κομμάτι ομολογώ πως με μπέρδεψε αρκετά και δεν ενθουσιάστηκα μαζί του. Το τέλος μου φάνηκε μπερδεμένο και γεμάτο απορίες. Είχα όμως την περιέργεια και ναι θα το ομολογήσω και την αγωνία να δω τί θα συνέβαινε παρακάτω. Στον Ραγισμένο καθρέφτη ο Keaney αφήνει στην άκρη την ρεαλιστική κοινωνία της Γκεχένα και μας μεταφέρει στον φανταστικό κόσμο του Οδύλλ δίνοντας στην φαντασία τον πρώτο ρόλο. Χαράς ευαγγέλια για τους λάτρεις του είδους αλλά όχι για εμένα. Ενώ πλέον είχα αρχίσει να καταλαβαίνω καλύτερα το Οδύλλ, τί ακριβώς συμβαίνει και να το αποδέχομαι έπιανα τον εαυτό μου να αναρωτιέται αν θα διαβάσω κανένα κεφάλαιο για την κοινωνία του Σιγμούνδου, για τον δικό μας κόσμο. Κάθε φορά που γίνονταν έστω και μια αναφορά στη λειτουργία του συστήματος, στο πως έλεγχαν τους ανθρώπους και στις συνέπειες του ιχώρ ενθουσιαζόμουν, ρουφούσα τις φράσεις και διψούσα για περισσότερες λεπτομέρειες. Δεν κάνω πλακά αν σας πω πως ένιωθα την καρδούλα μου να χτυπά πιο δυνατά. Και όταν οι φράσεις αυτές τελείωναν και επιστρέφαμε στον κόσμο του Οδύλλ και στα απίστευτα που γίνονται εκεί ένιωθα μια κάποια απογοήτευση. Ξέρετε τί ;; Υπάρχουν φανταστικές ιστορίες που με έχουν κερδίσει και τις έχω ρουφήξει κυριολεκτικά. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου τρελό λάτρη του είδους αλλά δεν το απορρίπτω. Κάποιες φορές η φαντασία του συγγραφέα με ενθουσιάζει και γίνομαι ένα μαζί της και κάποιες άλλες μου φαίνεται παράλογη, περίπλοκη για μένα και νιώθω σαν κάτι να με κρατά πίσω και να μην μπορώ να ακολουθήσω τις σκέψεις του. Το ίδιο λοιπόν έγινε εδώ. Σαν ένα σκοινί να με κρατούσε και να μην με άφηνε να απογειωθώ και να γίνω ένα με τη φαντασία του συγγραφέα και με όλα όσα ήθελε να μου πει. Δε λέω ο κόσμος του Οδύλλ και τα πλάσματα του έχουν ενδιαφέρον αλλά όχι τόσο ώστε να ενθουσιαστώ και να γίνει η ιστορία μια από τις αγαπημένες μου. Πάντως τον Keaney και τη φαντασία του που για εκείνον δεν είναι και το τόσο φαντασία τους παραδέχομαι. Εγώ είχα τα προβληματάκια και τις αμφιβολίες μου αλλά εκείνος έχει χτίσει αρκετά καλά τους δύο κόσμους οι οποίοι φαντάζομαι στο τρίτο βιβλίο ή θα ενωθούν ή θα συγκρουστούν.. Είχα πει στην κριτική για το πρώτο βιβλίο ότι δεν κατάλαβα γιατί η τόσο μικρή αυτή ιστορία είναι χωρισμένη σε τρία μέρη και βασικά ακόμα δεν το καταλαβαίνω. Γιατί έγινε τριλογία;; Γιατί να μην ειπωθεί η ιστορία σε ένα βιβλίο χωρισμένο σε πέντε μέρη; Οι Κούφιοι Άνθρωποι χωρίζονται σε δύο μέρη το ίδιο και ο Ραγισμένος Καθρέφτης ενώ το Χαμένο Έπος έχει μόνο ένα μέρος. Γιατί λοιπόν να μην τα ενώσει όλα αυτά σ ένα βιβλίο 500 και σελίδων και να πει ολοκληρωμένη την ιστορία του κόσμου της Γκεχένα και του Οδύλλ;; Δεν ξέρω γιατί έσπασαν την ιστορία αλλά κατά τη γνώμη μου αν δεν έσπαγε θα ήταν πιο δεμένη και μπορεί και να μου άρεσε περισσότερο... Αυτό νιώθω τουλάχιστον..
Τώρα από τα δύο μέρη του βιβλίου εγώ ξεκάθαρα προτιμώ το δεύτερο. Και αυτό γιατί δίνονται επιτέλους κάποιες σοβαρές απαντήσεις για τον Όρομπας, τον υπηρέτη του, τί ακριβώς συμβαίνει με τον Λούθερ, τί γίνεται με τον Ντάντε και τον φύλακα άγγελο του τον Εζεκιήλ. Παίρνουμε απαντήσεις παιδιά ενώ το τέλος είναι όλα τα λεφτά. Ίσως να είναι και το καλύτερο σημείο του βιβλίου. Για μένα σίγουρα είναι. Ήταν απρόβλεπτο, σοκαριστικό, συγκλονιστικό με άφησε με το στόμα ανοιχτό να λέω ''δεν μπορεί να συνέβη αυτό.. δεν γίνεται να τον κατέλαβε.. και τώρα τί;; Πάει χάθηκε ο Ντάντε;; νίκησε το κακό;;'' γενικά εξωτερίκευσα πλήθος συναισθημάτων διαβάζοντας τις τελευταίες σελίδες και αυτό το θεωρώ θετικό για το βιβλίο. Ήθελα να διαβάσω αμέσως τη συνέχεια αλλά δεν μπορούσα. Μου πήρε μέρες μέχρι να ξεκινήσω το Χαμένο Έπος μέρες που το σκεφτόμουν και έβριζα την έλλειψη ελεύθερου χρόνου. Τώρα που γράφω αυτά το έχω ξεκινήσει αλλά δεν θα πω αν μου αρέσει ή όχι. Αυτά στην κριτική του τρίτου μέρους. Εγώ λοιπόν μεταξύ πρώτου και δεύτερου μέρους επιλέγω το δεύτερο.
Στο πρώτο μέρος η δράση εκτυλίσσεται σε τέσσερις περιοχές. Στην νεκρόπολη της Έλλισον όπου βρίσκεται ο Ντάντε και ο Μαλαχίας, στην πόλη Τόχου της Τάβορ όπου γνωρίζουμε δύο νέους χαρακτήρες τον Νίρο και τον Λουθερ, στα δάση της Μοιτέερα που κρύβονται ο Εζεκιήλ και οι Πούκα και στην πόλη Μπαρζάχ που βρίσκεται η Μπία. Οι τέσσερις αυτές ιστορίες που στην αρχή φαίνονται ασύνδετες και δεν καταλαβαίνεις τί ρόλο ακριβώς παίζουν ενώνονται στο δεύτερο μέρος και εκεί χειροκροτάς στο συγγραφέα για τον τρόπο που κατάφερε να ενώσει τα κομμάτια και να μας εκπλήξει. Το γεγονός όμως ότι στο πρώτο μέρος οι ιστορίες είναι ασύνδετες και τα ερωτήματα πολλαπλασιάζονται με έκανε να μην το απολαύσω όσο θα ήθελα και με κούρασε. Δεν μου φάνηκε βαρετό αυτό πρέπει να το πω απλώς έφτασε κάποια στιγμή που ήθελα κάποιες εξηγήσεις και όχι άλλα ερωτηματικά. Ήθελα να καταλάβω επιτέλους τί ήταν αυτό το χωράφι και τί συνέβη στο Λούθερ, τίνος κάλεσμα περίμενε, γιατί φέρονταν σαν ζώο, γιατί τον ξέχασαν οι φίλοι του και γιατί ο Νίρο ήταν ο μόνος που τον θυμόταν, ήθελα να καταλάβω τί ακριβώς ήθελε να κάνει ο Όρομπας στην Τάβορ και στον κόσμο, πως θα παγίδευε τον Ντάντε, τί συνέβαινε στην Μπία.. Είχα πάρα πολλές ερωτήσεις που έψαχναν απάντηση ο συγγραφέας αρνιόταν να μου τις δώσει, με γέμιζε με ακόμα περισσότερες απορίες και κάπου αυτό με κούρασε. Και το ότι το ένα κεφάλαιο αναφέρονταν στην Τάβορ, το άλλο στην Έλλισον, το άλλο στο Μπάρζαχ και το επόμενο στους Πούκα με μπέρδευε και με έκανε να ξεχνώ τί συνέβαινε και που στους ήρωες.. Η κατάσταση αυτή φυσικά άλλαξε στο δεύτερο μέρος το οποίο μου φάνηκε τρομερά ενδιαφέρον και ανατρεπτικό…
Ένα άλλο πρόβλημα που είχα ήταν με τον βασικό πρωταγωνιστή. Το ότι είναι έφηβος δεν μου αρέσει. Για τη συγκεκριμένη ιστορία νιώθω πως θα ήταν καλυτέρα οι ήρωες να ήταν πάνω από 20. Πέρα από την ηλικία όμως ο Ντάντε ως χαρακτήρας δεν μου λέει και πολλά. Αν εξαιρέσουμε το τέλος που τον λυπήθηκα κατά τ’ άλλα η δική του ιστορία ήταν η πιο αδιάφορη. Μου έσπασε πολλές φορές τα νεύρα με τις ανόητες ερωτήσεις του και που δεν καταλάβαινε τα αυτονόητα ή ότι πήγε να βρει τη Μπία χωρίς κανένα ουσιαστικά σχέδιο ενώ ήξερε ότι την πρόσεχαν!! Που πάς ξυπόλυτος στα αγκάθια;;; Πας να βρεις κάποια σε μια πόλη όπου είναι σαν ένα μεγάλο εργαστήριο πειραμάτων, ξέρεις ότι την ελέγχουν και πας σαν τουρίστας χωρίς ένα σχέδιο; Να κανείς και να πεις τί;; Ότι είναι φίλη σου, ότι είναι επαναστάτρια και τα σχετικά;; Η αντίδραση της ήταν φυσιολογικότατη και ο Ντάντε θα έπρεπε να την περιμένει!! Αλλά που!! Αν ήταν μεγαλύτερος δεν θα ήταν τόσο αθώος αν και μεταξύ μας δεν μου φαίνεται και τέρας εξυπνάδας το συγκεκριμένο παιδί. Και ενώ ο Ντάντε με άφησε ψυχρά αδιάφορη η Μπία στον Ραγισμένο Καθρέφτη με κέρδισε. Τη βρήκα τρομερά συμπαθητική, μαχήτρ��α ακόμα κι όταν την ήλεγχαν, με κέρδισε το ότι δεν το έβαλε κάτω ποτέ και ότι αμφισβητούσε τα πάντα γύρω της. Είναι ένα πανέξυπνο κορίτσι αρκετά δυναμικό. Είναι σίγουρα ένας από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες στο συγκεκριμένο βιβλίο. Το ίδιο και ο Νίρο. Γιατί να μην είναι αυτός ο βασικός πρωταγωνιστής;;; Ο Νιρό είναι αληθινός φίλος από αυτούς που ξέρουν τη σημαίνει η λέξη φιλία και την υπερασπίζονται μέχρι τέλους. Οι περιπέτειες του στην Τάβορ με κράτησαν σε εγρήγορση και μπορώ να πω ότι αυτά που συνέβαιναν εκεί μου άρεσαν περισσότερο από τα όσα γίνονταν στην Γκεχένα. Ενώ η ιστορία του Ντάντε μου φάνηκε υπερβολική εκείνη του Νίρο με βοηθούσε να συνεχίσω να διαβάζω το πρώτο μέρος…
Για μένα ο Ραγισμένος Καθρέφτης ήταν κατώτερος των Κούφιων ανθρώπων παρόλα αυτά όμως η ιστορία συνέχισε να μου κρατά το ενδιαφέρον και την προσοχή. Μένει ένα ακόμα βιβλίο να διαβάσω για να δω τί θα γίνει τελικά και για να συμπληρωθεί το πάζλ. Δεν ξέρω τί θα πω για αυτό το δεύτερο μέρος όμως των Υποσχέσεων του δόκτορα Σιγμούνδου έχει και τα θετικά του και τα αρνητικά του. Είναι ένα καλό βιβλίο και όταν το ολοκλήρωσα κατάλαβα ότι τα θετικά υπερίσχυαν των αρνητικών αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τα ξέχασα και τα έβαλα στην άκρη. Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας δίνει όλο του το βάρος στην φαντασία ξεχνώντας το ρεαλισμό κάτι που με ενόχλησε και δεν με βρήκε σύμφωνη. Ο αναγνώστης καταλαβαίνει περισσότερα πράγματα για το Οδύλλ, νέα σημαντικά πρόσωπα εμφανίζονται, πλάσματα του καλού και του κακού έρχονται στο προσκήνιο ενώ το φινάλε είναι το καλύτερο κομμάτι του. Εν κατακλείδι το βιβλίο περνά τη βάση από εμένα αλλά δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα και πετώ από τη χαρά μου με όσα διάβασα. Δεν κλαίω βέβαια και τα λεφτά μου. Είμαι κάπου στη μέση. Τρία αστεράκια κι ας ελπίσουμε ότι το τρίτο μέρος θα μοιάζει περισσότερο στο πρώτο και όχι στο δεύτερο...
This entire review has been hidden because of spoilers.
September 15, 2023
As i have already mentioned in my review of the first book of the trilogy, the second book falls off a bit from the standards set by the first one. First and foremost, the pace gets faster but the analysis of all the characters gets less and less to the point that most characters just exist and the only real thing you hold on to is their name. There are sudden jumps from place to place, or string of thought to another string of thought making this a quite confusing read for some readers (i am just sharing other opinions i have heard, personally i found it on the edge of confusing but understandable still). The sudden shift of thematic for this book also is a factor to be taken into account, since the first book is a perfect dystopian/dark novel and then this books strays a lot and takes a more fantasy/pg horror route making it a bit less enjoyable for someone that was expecting the continuance of the first book and the same tone, theme, pace as well. All in all it isn't that bad and i would still recommend someone to read it if they start the trilogy since it starts to clean up some leftover question marks from the first novel.
June 12, 2024
Este livro pareceu mais um capítulo que um livro em si. É bastante pequeno e para quem não leu o anterior acho que se ficará perdido na história pois não explica, mesmo que brevemente, o que são certas coisas como por exemplo o Icór.
Mas venha de lá o 3º... que irei ler depois de ler o que estou a ler...
Mas venha de lá o 3º... que irei ler depois de ler o que estou a ler...
January 1, 2019
Crazy ending!
September 21, 2019
Μπορεί να μην είχε την δυναμική του πρώτου βιβλίου παρόλα αυτά είναι μία πολύ καλή συνέχεια που δεν κάνει τραγικές "κοιλιές" και δεν απογοητεύει ! Ανυπομονώ να ξεκινήσω το 3ο βιβλίο !
Read
September 23, 2019I think this was a good book with a good storyline and plot. You should read book 1 though before reading. This book has suspense and some mystery.
July 29, 2024
Ελαφρώς καλύτερο από το 1ο μέρος.
October 4, 2024
Δεν πάνε πολλές μέρες από τότε που ανέφερα για πρώτη φορά την τριλογία των "Υποσχέσεων Του Δόκτορα Σιγμούνδου" και που σχολίασα το πρώτο βιβλίο της σειράς. Σε αντίθεση με αυτό, το δεύτερο βιβλίο δεν μου προκάλεσε πονοκέφαλο καθώς ήξερα περί τίνος πρόκειται, δεν χρειάστηκε να ζορίσω παραπάνω απ' όσο έπρεπε τον εαυτό μου προκειμένου να καταλάβω το τι συμβαίνει κατά συνέπεια, να καταλάβω που ακριβώς θέλει να μας οδηγήσει ο συγγραφέας. Και μπορεί να είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται εύκολα και γρήγορα και να έχει ένα ενδιαφέρον ωστόσο, σε σύγκριση με το προηγούμενο μοιάζει κάπως πιο αδύναμο, κατατάσσοντάς το στην κατηγορία εκείνη των τριλογιών όπου το μεσαίο σκέλος μιας σπονδυλωτής ιστορίας, είναι τελικά και το πιο αδύναμο αποτελώντας παράλληλα, τον συνδετικό κρίκο της αρχής και τους τέλους αλλά και μια γέφυρα που πρέπει να μας κρατήσει σε εγρήγορση.
Ο Ντάντε έχει καταφέρει χάρη στη νέα του δύναμη να ξεφύγει από τα χέρια του Δόκτορα Σιγμούνδου έχοντας πλέον την γνώση ότι έχουν να αντιμετωπίσουν κάτι περισσότερο από έναν αρρωστημένο ηγέτη. Μπορεί φαινομενικά ο αντίπαλός τους να είναι ο Σιγμούνδος όμως στην πραγματικότητα, μια δύναμη πιο ισχυρή απ' όλους τους έχει καταλάβει το σώμα του ζητώντας μόνο εξουσία πάνω στο πλήθος και την απόλυτη υπακοή από μέρος τους ως προς το πρόσωπό του. Δεν είναι φυσικά το ίδιο τυχερή και η Μπία που στην προσπάθεια των υπολοίπων να σώσουν τη ζωή της, έχει βρεθεί στο στόμα του λύκου και όσο κι αν το θέλει, δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα προκειμένου να προστατευτεί. Ο Ντάντε πρέπει να βρει τους Πούκα αποφεύγοντας την σύλληψή του, εκείνοι με την σειρά τους πρέπει να βρουν ένα νέο, ασφαλές μέρος για να ζήσουν και να συνεχίσουν τη δράση τους και όλοι μαζί, να σώσουν τη Μπία και να νικήσουν τον εχθρό τους την ίδια ώρα που νέοι χαρακτήρες έρχονται να προστεθούν στην ιστορία αποκαλύπτοντας σκοτεινά και θανάσιμα μυστικά.
Ο Brian Keaney ακολουθεί φρενήρεις ρυθμούς στην συνέχεια της ιστορίας του και φτάνοντας στο τέλος του βιβλίου μένουμε να το κρατάμε στα χέρια μας διερωτώμενοι τι ακριβώς συνέβη. Η δράση βρίσκεται σε αρκετά ψηλό επίπεδο, οι εξελίξεις είναι συνεχείς και οδηγούν σε ένα δυνατό και ανατρεπτικό φινάλε ωστόσο, μένουμε με μια αίσθηση ανολοκλήρωτου. Με αυτό θέλω να πω ότι τα γεγονότα τρέχουν ίσως πιο γρήγορα απ' όσο θα θέλαμε ή απ' όσο χρειαζόταν στην πραγματικότητα κάνοντάς μας να σκεφτούμε πως για να αφηγηθεί κανείς μια ιστορία σαν κι αυτή, δεν χρειαζόντουσαν στην πραγματικότητα τρία βιβλία. Θα μπορούσε κάλλιστα η ιστορία να ολοκληρωθεί, αν όχι σε ένα, σε δύο μέρη. Πιστεύω ότι η σύμπτυξη, όχι των γεγονότων αλλά των ενοτήτων της ιστορίας, θα έδινε μια πιο ολοκληρωμένη αίσθηση και δεν θα μέναμε με την αίσθηση του κενού ή του ανολοκλήρωτου. Γιατί, ενώ συνολικά μπορεί να μην συμβαίνει αυτό, τμηματικά αισθανόμαστε ότι κάτι λείπει.
Έχοντας ήδη ξεκινήσει να διαβάζω το τρίτο βιβλίο της σειράς, πιστεύω ότι όλη η παραπάνω αίσθηση θα σβήσει παρ' όλα ταύτα, καλό είναι να μην εξωραΐζουμε καταστάσεις. Σε καμία περίπτωση δεν θέλω να ισχυριστώ πως η ιστορία του Keaney είναι κακή ή αδιάφορη. Ακριβώς το αντίθετο και αυτό είναι που με δυσαρέστησε αν θέλετε όσον αφορά την συνέχεια ενός πολύ καλού πρώτου μέρους. Ο κόσμος του Οδύλλ και των δυνάμεών του συνεχίζει να δίνει το παρόν ωστόσο δεν είναι τόσο δυναμικό καθώς δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στη γενικότερη δράση και όχι τόσο σε αυτήν που αφορά τις παράλληλες, μυστικιστικές δυνάμεις του ανθρώπου σε αλληλεπίδραση με το περιβάλλον αλλά και με το ίδιο το σύμπαν. Ελπίζω η αίσθηση που έχω μέχρι αυτή τη στιγμή να αποδειχτεί σωστή και τις προσεχείς ημέρες να επανέλθω στο θέμα με μεγαλύτερο ενθουσιασμό.
Ο Ντάντε έχει καταφέρει χάρη στη νέα του δύναμη να ξεφύγει από τα χέρια του Δόκτορα Σιγμούνδου έχοντας πλέον την γνώση ότι έχουν να αντιμετωπίσουν κάτι περισσότερο από έναν αρρωστημένο ηγέτη. Μπορεί φαινομενικά ο αντίπαλός τους να είναι ο Σιγμούνδος όμως στην πραγματικότητα, μια δύναμη πιο ισχυρή απ' όλους τους έχει καταλάβει το σώμα του ζητώντας μόνο εξουσία πάνω στο πλήθος και την απόλυτη υπακοή από μέρος τους ως προς το πρόσωπό του. Δεν είναι φυσικά το ίδιο τυχερή και η Μπία που στην προσπάθεια των υπολοίπων να σώσουν τη ζωή της, έχει βρεθεί στο στόμα του λύκου και όσο κι αν το θέλει, δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα προκειμένου να προστατευτεί. Ο Ντάντε πρέπει να βρει τους Πούκα αποφεύγοντας την σύλληψή του, εκείνοι με την σειρά τους πρέπει να βρουν ένα νέο, ασφαλές μέρος για να ζήσουν και να συνεχίσουν τη δράση τους και όλοι μαζί, να σώσουν τη Μπία και να νικήσουν τον εχθρό τους την ίδια ώρα που νέοι χαρακτήρες έρχονται να προστεθούν στην ιστορία αποκαλύπτοντας σκοτεινά και θανάσιμα μυστικά.
Ο Brian Keaney ακολουθεί φρενήρεις ρυθμούς στην συνέχεια της ιστορίας του και φτάνοντας στο τέλος του βιβλίου μένουμε να το κρατάμε στα χέρια μας διερωτώμενοι τι ακριβώς συνέβη. Η δράση βρίσκεται σε αρκετά ψηλό επίπεδο, οι εξελίξεις είναι συνεχείς και οδηγούν σε ένα δυνατό και ανατρεπτικό φινάλε ωστόσο, μένουμε με μια αίσθηση ανολοκλήρωτου. Με αυτό θέλω να πω ότι τα γεγονότα τρέχουν ίσως πιο γρήγορα απ' όσο θα θέλαμε ή απ' όσο χρειαζόταν στην πραγματικότητα κάνοντάς μας να σκεφτούμε πως για να αφηγηθεί κανείς μια ιστορία σαν κι αυτή, δεν χρειαζόντουσαν στην πραγματικότητα τρία βιβλία. Θα μπορούσε κάλλιστα η ιστορία να ολοκληρωθεί, αν όχι σε ένα, σε δύο μέρη. Πιστεύω ότι η σύμπτυξη, όχι των γεγονότων αλλά των ενοτήτων της ιστορίας, θα έδινε μια πιο ολοκληρωμένη αίσθηση και δεν θα μέναμε με την αίσθηση του κενού ή του ανολοκλήρωτου. Γιατί, ενώ συνολικά μπορεί να μην συμβαίνει αυτό, τμηματικά αισθανόμαστε ότι κάτι λείπει.
Έχοντας ήδη ξεκινήσει να διαβάζω το τρίτο βιβλίο της σειράς, πιστεύω ότι όλη η παραπάνω αίσθηση θα σβήσει παρ' όλα ταύτα, καλό είναι να μην εξωραΐζουμε καταστάσεις. Σε καμία περίπτωση δεν θέλω να ισχυριστώ πως η ιστορία του Keaney είναι κακή ή αδιάφορη. Ακριβώς το αντίθετο και αυτό είναι που με δυσαρέστησε αν θέλετε όσον αφορά την συνέχεια ενός πολύ καλού πρώτου μέρους. Ο κόσμος του Οδύλλ και των δυνάμεών του συνεχίζει να δίνει το παρόν ωστόσο δεν είναι τόσο δυναμικό καθώς δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στη γενικότερη δράση και όχι τόσο σε αυτήν που αφορά τις παράλληλες, μυστικιστικές δυνάμεις του ανθρώπου σε αλληλεπίδραση με το περιβάλλον αλλά και με το ίδιο το σύμπαν. Ελπίζω η αίσθηση που έχω μέχρι αυτή τη στιγμή να αποδειχτεί σωστή και τις προσεχείς ημέρες να επανέλθω στο θέμα με μεγαλύτερο ενθουσιασμό.
February 16, 2014
Okay, de volta à saga de «As Promessas do Dr. Sigmundus»...e a mais um livro, o segundo da trilogia, que só dá para descrever como mau.
And yet, continuo a achar impossível parar de ler - ou, pelo menos, não querer saber como é que a história acaba. Mas que é terrível, sem sentido, mal escrito e all and all pura perda de tempo e desperdício de papel? Lá isso é.
Tome-se como exemplo os meus sentimentos em relação a outro livro: Catcher in The Rye. Esse livro, tal como disse na altura, não me encheu as medidas. Uma história esquizofrénica com um personagem principal que faz da esquizofrenia eufemismo. Cada palavra irritava-me e dei graças quando finalmente cheguei ao fim.
Com "O Espelho Quebrado" não foi a mesma coisa. Não gostei e é provavelmente a pior saga que já li na vida. Explicações e plot lines inseridas a martelo penumático, personagens a aparecer do nada só para que o personagem principal se safe mais uma vez. para depois voltar a acontecer outra coisa qualquer, com o seu quê de suspense, que volta a levar a história pelo caminho que estava antes, mas com uma adição qualquer: Dante ganha novos poderes, ou Bea afinal é super importante para a história, ou afinal há um irmão gémeo!
Essa do gémeo matou-me. A sério, como se já não houvesse sillyness suficiente no raio do livro, bora lá incluir um gémeo maléfico que se chama Gallowglass - daí o título «O Espelho Quebrado» (traduções, enfim...).
Diz na badana lateral do livro que o "Times" considerou este livro "Um extraordinário exemplo de escrita, com uma atmosfera envolvente". Como não especificaram que "Times" era - se o de Nova Iorque, Washington ou de Davenport, no Iwoa, eu vou arriscar e dizer Davenport. Ou Kenosha, Wisconsin. Alguma cidade do género.
Porque a verdade é que o "Times" mentiu; Brian Keaney escreve, não de modo exemplar e nem sequer em círculos, mas sim em elipses. Ou triângulos. Talvez quadrados. Ainda não percebi bem.
Agora, vendo bem, este livro é como aqueles filmes de sábado ou domingo, que vemos quando temos preguiça de nos vestirmos para sair e ficamos de pijama o dia todo, a comer que nem pequenos alarves. Não tem qualidade, a história é mal contada e os personagens perdem estrutura a cada minuto. Mas queremos saber o final. Apesar de já desconfiarmos não temos a certeza.
E é essa incerteza que vai, com toda a certeza, levar-me a ler o 3º volume, a desiludir-me mais uma vez com Brian Keaney e a não me importar assim tanto.
And yet, continuo a achar impossível parar de ler - ou, pelo menos, não querer saber como é que a história acaba. Mas que é terrível, sem sentido, mal escrito e all and all pura perda de tempo e desperdício de papel? Lá isso é.
Tome-se como exemplo os meus sentimentos em relação a outro livro: Catcher in The Rye. Esse livro, tal como disse na altura, não me encheu as medidas. Uma história esquizofrénica com um personagem principal que faz da esquizofrenia eufemismo. Cada palavra irritava-me e dei graças quando finalmente cheguei ao fim.
Com "O Espelho Quebrado" não foi a mesma coisa. Não gostei e é provavelmente a pior saga que já li na vida. Explicações e plot lines inseridas a martelo penumático, personagens a aparecer do nada só para que o personagem principal se safe mais uma vez. para depois voltar a acontecer outra coisa qualquer, com o seu quê de suspense, que volta a levar a história pelo caminho que estava antes, mas com uma adição qualquer: Dante ganha novos poderes, ou Bea afinal é super importante para a história, ou afinal há um irmão gémeo!
Essa do gémeo matou-me. A sério, como se já não houvesse sillyness suficiente no raio do livro, bora lá incluir um gémeo maléfico que se chama Gallowglass - daí o título «O Espelho Quebrado» (traduções, enfim...).
Diz na badana lateral do livro que o "Times" considerou este livro "Um extraordinário exemplo de escrita, com uma atmosfera envolvente". Como não especificaram que "Times" era - se o de Nova Iorque, Washington ou de Davenport, no Iwoa, eu vou arriscar e dizer Davenport. Ou Kenosha, Wisconsin. Alguma cidade do género.
Porque a verdade é que o "Times" mentiu; Brian Keaney escreve, não de modo exemplar e nem sequer em círculos, mas sim em elipses. Ou triângulos. Talvez quadrados. Ainda não percebi bem.
Agora, vendo bem, este livro é como aqueles filmes de sábado ou domingo, que vemos quando temos preguiça de nos vestirmos para sair e ficamos de pijama o dia todo, a comer que nem pequenos alarves. Não tem qualidade, a história é mal contada e os personagens perdem estrutura a cada minuto. Mas queremos saber o final. Apesar de já desconfiarmos não temos a certeza.
E é essa incerteza que vai, com toda a certeza, levar-me a ler o 3º volume, a desiludir-me mais uma vez com Brian Keaney e a não me importar assim tanto.
July 9, 2011
Once again this was a re-read for me. I had to go back and read book one and two of this series after reading book three.
Out of the three I have to say this was my least favorite. I thought the plot was slow at times, yet at others it moved too fast. One of these times was when Ezekiel fought Luther or Gallowglass, I thought that scene could have been longer.
Again I liked most of the characters in this book, Dante was still my favorite, next to Ezekiel for how they acted bravely. And Bea's character improved greatly in this book, instead of being a whiny girl who wouldn't accept facts she now is able to comprehend things that are going on around her and she bravely fights back.
However I really disliked Luther's character, he just bothered me from the start, and I also felt that his friendship with Nyro just wasn't shown enough for me to care about what happened to him. Nyro makes it clear that he was best friends with Luther but when we first see the two of them we really don't witness this and afterwords Luther has already started to become Gallowglass. I also don't understand how he died... or why he jumped.
Though this series is great I feel not enough is explained within each book. Luther wasn't explained very well at all, and then Set most definitely wasn't explained well at all. (And since I read the third book already I know he never really does get explained well)
Besides the lack of explanations and some annoying characters I still enjoyed this book and series very much =)
Out of the three I have to say this was my least favorite. I thought the plot was slow at times, yet at others it moved too fast. One of these times was when Ezekiel fought Luther or Gallowglass, I thought that scene could have been longer.
Again I liked most of the characters in this book, Dante was still my favorite, next to Ezekiel for how they acted bravely. And Bea's character improved greatly in this book, instead of being a whiny girl who wouldn't accept facts she now is able to comprehend things that are going on around her and she bravely fights back.
However I really disliked Luther's character, he just bothered me from the start, and I also felt that his friendship with Nyro just wasn't shown enough for me to care about what happened to him. Nyro makes it clear that he was best friends with Luther but when we first see the two of them we really don't witness this and afterwords Luther has already started to become Gallowglass. I also don't understand how he died... or why he jumped.
Though this series is great I feel not enough is explained within each book. Luther wasn't explained very well at all, and then Set most definitely wasn't explained well at all. (And since I read the third book already I know he never really does get explained well)
Besides the lack of explanations and some annoying characters I still enjoyed this book and series very much =)
July 12, 2012
So, you know that feeling when you've been on a merry-go-round too long, and you stubble around the play ground, head spinning, and bump into other equipment? You can focus for a moment on the swing set, before the spinning overwhelms you, and you thud into the teeter-totter... That's what this book is like. The opening chapters are so diverse, so abstract, and so strange, it's all terrible confusion. Finally, when part 2 arrives, one is pulling some sense of the story together, but the book is only 144 pages, and part two shows up on p.93, so you need some serious fortitude to get to that point. Reading 2/3 of a book and still feeling clueless is extremely irritating. Ironically, part two is entitled "The Answer."
I didn't read the first book in this series, but I'm a firm believer in the concept that a book should stand on its own, within the series. Still not sure whether this series could possibly stand on its own!
The book is told in 3rd person narration with a stilted, formal diction.
The cover is nice though. In fact, it's probably the best thing about this book.
I'm giving the cover two stars. The book doesn't really have any. It wanted to be an epic fantasy novel, full of interesting characters. It's got enough characters, but none of them are developed, including the protagonist. The book feels a kilometre wide and a centimetre deep. No satisfaction with this one. Skip it and save yourself the wasted hours. I read every page, so you don't have to. Trust me.
I didn't read the first book in this series, but I'm a firm believer in the concept that a book should stand on its own, within the series. Still not sure whether this series could possibly stand on its own!
The book is told in 3rd person narration with a stilted, formal diction.
The cover is nice though. In fact, it's probably the best thing about this book.
I'm giving the cover two stars. The book doesn't really have any. It wanted to be an epic fantasy novel, full of interesting characters. It's got enough characters, but none of them are developed, including the protagonist. The book feels a kilometre wide and a centimetre deep. No satisfaction with this one. Skip it and save yourself the wasted hours. I read every page, so you don't have to. Trust me.
November 6, 2015
I really enjoyed the first book and was disappointed with the direction the second book took the story.
Part of the appeal for me with the first book was the archaic dystopian society. The asylum setting of the first book was eerie and fascinating, but once the characters escaped from the controlling society on the island the story struggled.
The Odylic force that became a prominent focus in the books seemed like a weird mix of science fiction and magic that was poorly thought out and used. The authors explanation of the force was very wishy-washy and confusing. It is treated like this amazing holy grail of science/magic and only the lost son of the famous scientist that discovered it can save everyone. Think Luke Skywalker and the Force, but badly done. I found myself skipping over parts when characters talk about meditating to enter the Odylic field.
Characters that could have been fascinating just were not developed. Everyone was a chlique character you'd find in any work of fiction; the lost hero, rebellious love interest, all wise mentor, etc. I found most of the characters a bit annoying, especially when we were shown their inner dialog. The traumatic events that could have shaped a unique person were instead just used to tie the books together. "Remember when you were tortured in the asylum back on that island we escaped from in book one?" "Yeah, that sucked."
I found finishing the book difficult, because I wasn't enjoying the story anymore but wanted to know what happened. I was sadly disappointed.
Part of the appeal for me with the first book was the archaic dystopian society. The asylum setting of the first book was eerie and fascinating, but once the characters escaped from the controlling society on the island the story struggled.
The Odylic force that became a prominent focus in the books seemed like a weird mix of science fiction and magic that was poorly thought out and used. The authors explanation of the force was very wishy-washy and confusing. It is treated like this amazing holy grail of science/magic and only the lost son of the famous scientist that discovered it can save everyone. Think Luke Skywalker and the Force, but badly done. I found myself skipping over parts when characters talk about meditating to enter the Odylic field.
Characters that could have been fascinating just were not developed. Everyone was a chlique character you'd find in any work of fiction; the lost hero, rebellious love interest, all wise mentor, etc. I found most of the characters a bit annoying, especially when we were shown their inner dialog. The traumatic events that could have shaped a unique person were instead just used to tie the books together. "Remember when you were tortured in the asylum back on that island we escaped from in book one?" "Yeah, that sucked."
I found finishing the book difficult, because I wasn't enjoying the story anymore but wanted to know what happened. I was sadly disappointed.
August 17, 2013
Opinião no blog http://howtoliveathousandlives.blogsp...
Para a leitura deste segundo volume tinha grandes expectativas. Não esperava, porém, que a desilusão fosse tão grande. Esta é uma estória desconexa, confusa e apressada, que me retirou toda a motivação para ler.
Os protagonistas mantêm-se unidimensionais e perderam todo o encanto. Safam-se demasiado rápido de qualquer alhada, sem grande sacrifício. Novas personagens são adicionadas, que pouco ou nada acrescentam à estória e apenas servem como adereços.
A estória não acrescenta nada de novo, os acontecimentos sucedem-se rapidamente e por vezes sem grande coerência lógica. O autor não parece capaz de escrever com emoção e, consequentemente, eu, como leitora, não senti qualquer emoção a lê-lo! Onde está o medo perante os planos malévolos do vilão, a tristeza perante a morte de personagens, a felicidade quando o bem triunfa? A questão é essa, não está lá nada disso.
A escrita básica, sem descrições e diálogos que soam a falso apenas serviram para potenciar o sabor amargo com que esta leitura me deixou. Sem querer ser maldosa mas o único aspeto positivo deste livro é o facto de ser pequeno, pois poupou-me algumas horas de tortura literária. Provavelmente apenas vou ler o terceiro volume desta saga porque já o comprei, quando me sentir particularmente masoquista.
Para a leitura deste segundo volume tinha grandes expectativas. Não esperava, porém, que a desilusão fosse tão grande. Esta é uma estória desconexa, confusa e apressada, que me retirou toda a motivação para ler.
Os protagonistas mantêm-se unidimensionais e perderam todo o encanto. Safam-se demasiado rápido de qualquer alhada, sem grande sacrifício. Novas personagens são adicionadas, que pouco ou nada acrescentam à estória e apenas servem como adereços.
A estória não acrescenta nada de novo, os acontecimentos sucedem-se rapidamente e por vezes sem grande coerência lógica. O autor não parece capaz de escrever com emoção e, consequentemente, eu, como leitora, não senti qualquer emoção a lê-lo! Onde está o medo perante os planos malévolos do vilão, a tristeza perante a morte de personagens, a felicidade quando o bem triunfa? A questão é essa, não está lá nada disso.
A escrita básica, sem descrições e diálogos que soam a falso apenas serviram para potenciar o sabor amargo com que esta leitura me deixou. Sem querer ser maldosa mas o único aspeto positivo deste livro é o facto de ser pequeno, pois poupou-me algumas horas de tortura literária. Provavelmente apenas vou ler o terceiro volume desta saga porque já o comprei, quando me sentir particularmente masoquista.
August 31, 2009
Freedom and dreams are at the heart of this story. Dante and Bea are such likeable and strong characters. Bea makes the point that comfort is not really worth much if there is no freedom to go along with it. Keaney has a gift for articulate imagery that is thoroughly enjoyable to read. I could not stop reading this one! The ending is quite surprising and really leaves the reader hanging. I look forward to discovering what happens in the next book.
November 30, 2013
Este livro é o segundo de uma série de uma trilogia e, como tal, deveria ter começado por ler o primeiro volume... mas não o tenho, este foi o único que me chegou às mãos.
E mesmo assim posso dizer que gostei do que li, embora seja evidente que se tivesse lido o volume anterior a história faria mais sentido em alguns pormenores.
É um livro pequeno, que se lê num instante (eu li o meu numa tarde) e que, para quem gosta do género fantástico, está repleto de imagens bonitas e cenas heróicas.
E mesmo assim posso dizer que gostei do que li, embora seja evidente que se tivesse lido o volume anterior a história faria mais sentido em alguns pormenores.
É um livro pequeno, que se lê num instante (eu li o meu numa tarde) e que, para quem gosta do género fantástico, está repleto de imagens bonitas e cenas heróicas.
March 8, 2011
i had already read the forst in the series so was expecting this one to be good. although i still loved the characters and the plot, i didnt find it as intruiging as the first book, in general. i really like the relationships in the books and the way that things progress for each character before making sense and coming together as one story. i wo0uld definately read more by this author
August 7, 2009
The author knows how to write a good plot, but in terms of character development and realistic dialog, he's absolutely horrible. It's a shame, cause I do like the story, but the writing is just painful to read.
January 24, 2011
wow. thoguht this was book one and in goodreads it said book 2...
it was really confusing at the begginging, this man, i think is on a mission to save his friend or he is probally running away from something.
i dont really get it but i hope to find book 1 somewhere....
it was really confusing at the begginging, this man, i think is on a mission to save his friend or he is probally running away from something.
i dont really get it but i hope to find book 1 somewhere....
December 4, 2012
The Cracked Mirror is the sequel to The Hollow People. It's a good book but not quite up to the caliber of its predecessor.
February 24, 2014
I usually don't have high expectations on second books, because they usually disapoint me. But I can say this book was awsome. It isn't a book for soft readers thought, but for those who know how.
I really liked high hopes for the third one.
I really liked high hopes for the third one.
Want to read
May 20, 2008please tell me about this book i cannot weait to read it and am so excited to hear how dante and bea r gettin' on....
July 11, 2009
The book started out great, but the ending felt a little rushed. A big disappointment in comparison to the first book.
June 17, 2010
Continuation of the Dr. Sigmundus story. A classic good vs. evil story.
January 2, 2011
i wish these were all published as one big book- i'm not really a series kind of girl. but it's just keeping my interest- i guess i care enough to check out the next one, too.
June 7, 2011
2.5 stars
This book felt very rushed compared to the first one :( i will still finish the series, tho.
This book felt very rushed compared to the first one :( i will still finish the series, tho.
March 1, 2015
This was very entertaining, it continues the adventures of Dante and Beatrice. The only complaint I have about this book is that it was much shorter than the first book.
Displaying 1 - 30 of 42 reviews