What do you think?
Rate this book
Veertig
Kees van Kooten verbleef twee weken in Grand Htel du Bragard in GŽrardmer om eindelijk eens ongestoord te kunnen schrijven. De gevolgen waren nauwelijks te overzien. De evergreen Veertig is een geestig en ontroerend boek over een struikelend mens, vol dromen en illusies.
Paperback
First published January 1, 1982
4 people are currently reading
70 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
Read
March 14, 2023Drie korte verhalen, in afnemende mate verbonden aan het veertig worden van Kees van Kooten, wat in 1981 plaatsvond. Dit boekje verscheen een jaar later. Ik moet het een paar jaar geleden tweedehands ergens hebben gekocht: op de allereerste pagina staat met potlood rechtsboven ‘1,50’ geschreven. Het papier is een beetje vergeeld. Toen ik het vanochtend iets te ver openspreidde om een goede zin te kunnen herlezen, liet het eerste katern los.
In het eerste verhaal gaat Van Kooten naar een Frans hotel, een verjaardagscadeau van zijn vrouw, omdat hij daar eens lekker twee weken wil schrijven. Dat lukt niet; er worden vier dagen beschreven, waarin hij allerlei excuses vindt om niet echt tot werken te komen. Ondertussen mijmert hij wat over gebeurtenissen van vroeger, en hij probeert een Franse rij-instructrice te versieren.
In het tweede verhaal krijgt hij tijdens een voorleesoptreden in Franeker plots last van zijn prostaat (zo blijkt later). Het is eigenlijk een wrangkomische chronologie van hoe het begon en hoe het tot die diagnose kwam. Dit speelt in april 1980. Ergens in het eerste verhaal wordt gesuggereerd dat hij dit tweede verhaal in dat Franse hotel schreef, in die vier dagen.
Het derde verhaal is het kortst, en heeft met zijn veertigste verjaardag niet zoveel te maken. Het gaat over Willem, de hond die het gezin jarenlang had, die ook ‘optrad’ in sketches van Van Kooten en De Bie. Dat Willem aan het eind doodgaat, voel je al die tijd al aankomen, maar dat maakt het juist zo sterk. Mooi, ontroerend, grappig.
Het gaat bij Van Kooten om de kleine zinnetjes, de grapjes, de taalvondsten, de originele gedachten die precies goed afgemeten in woorden worden gevangen. Een ‘platinablonde suikerspin’: door dat bijvoeglijk naamwoord en de context wordt net duidelijk genoeg dat hij met die suikerspin het opgestoken haar van een uitbundige vrouw bedoelt, en je ziet het meteen voor je. Een Finkers-achtig woordgrapje als ‘Mijn bed slaapt prima; zelf lig ik lang wakker.’ Een scène over de eerste keer dat hij gepijpt werd om hardop om te lachen ('Zo lekker zat hij nooit, gewoon los in je onderbroek.'). Of zo’n alinea als deze, waar de humor en de ontroering allebei in zitten:
In het eerste verhaal gaat Van Kooten naar een Frans hotel, een verjaardagscadeau van zijn vrouw, omdat hij daar eens lekker twee weken wil schrijven. Dat lukt niet; er worden vier dagen beschreven, waarin hij allerlei excuses vindt om niet echt tot werken te komen. Ondertussen mijmert hij wat over gebeurtenissen van vroeger, en hij probeert een Franse rij-instructrice te versieren.
In het tweede verhaal krijgt hij tijdens een voorleesoptreden in Franeker plots last van zijn prostaat (zo blijkt later). Het is eigenlijk een wrangkomische chronologie van hoe het begon en hoe het tot die diagnose kwam. Dit speelt in april 1980. Ergens in het eerste verhaal wordt gesuggereerd dat hij dit tweede verhaal in dat Franse hotel schreef, in die vier dagen.
Het derde verhaal is het kortst, en heeft met zijn veertigste verjaardag niet zoveel te maken. Het gaat over Willem, de hond die het gezin jarenlang had, die ook ‘optrad’ in sketches van Van Kooten en De Bie. Dat Willem aan het eind doodgaat, voel je al die tijd al aankomen, maar dat maakt het juist zo sterk. Mooi, ontroerend, grappig.
Het gaat bij Van Kooten om de kleine zinnetjes, de grapjes, de taalvondsten, de originele gedachten die precies goed afgemeten in woorden worden gevangen. Een ‘platinablonde suikerspin’: door dat bijvoeglijk naamwoord en de context wordt net duidelijk genoeg dat hij met die suikerspin het opgestoken haar van een uitbundige vrouw bedoelt, en je ziet het meteen voor je. Een Finkers-achtig woordgrapje als ‘Mijn bed slaapt prima; zelf lig ik lang wakker.’ Een scène over de eerste keer dat hij gepijpt werd om hardop om te lachen ('Zo lekker zat hij nooit, gewoon los in je onderbroek.'). Of zo’n alinea als deze, waar de humor en de ontroering allebei in zitten:
‘Hoe is het met Willem?’ roepen de kinderen meteen uit school voor het raam, en opdat de hond geen kou vat slaan ze de keukendeur al dicht wanneer hun vingers er nog tussen zitten.
Van dit huilen schrikt Willem overeind. Even staat hij te zwaaien op zijn benen, dan doet hij vier stijve pasen als op te hoge hakken en valt in een kronkel om de tafelpoot heen.
August 14, 2016
Ik wilde dit boek graag als geschenk voor mijn veertigste verjaardag. Het was het enige cadeau waar ik expliciet om vroeg. Dat had vanzelfsprekend een reden. Veertig las ik voor het eerst op de middelbare school, ergens eind 1991. Ik ging mijn examenjaar in en voor het vak Nederlands moesten er boeken gelezen worden. Daarover schreef je dan verslagen en daarover kreeg je een mondeling tentamen. Ik was niet zo'n lezer eigenlijk. Comics, ja, daar las ik wekelijks stapels van. Maar 'literatuur'... Ik keek er niet echt naar uit.
De schrijvers en titels op de lijst met boeken die we van onze docent kregen stonden vol met klinkende namen als Reve en Mulisch. Ze spraken mij niet aan. Ik koos als eerste boek voor een bekenden naam: Kees van Kooten. Thuis waren we nogal liefhebber van het programma Keek Op De Week namelijk. Mijn docent vond Van Kooten maar een 'literair lichtgewicht' en nam hem als schrijver niet echt serieus. Beter koos ik ook voor boeken die er wel toe deden. Echte literatuur. Toch beviel mij Veertig stukken beter dan bijvoorbeeld Ik Had Een Wapenbroeder van Maarten 't Hart.
Veertig vond ik destijds hilarisch en ontroerend. Ik genoot er van en leerde dat lezen van iets wat niet te maken had met superhelden eigenlijk ont-zet-tend leuk was. Het spoorde me indirect aan om ook zelf te gaan schrijven. Het boek (en alle andere titels van Van Kooten die ik las, tot ongenoegen van mijn leraar Nederlands) is me altijd bijgebleven.
Toen ik zelf veertig werd besloot ik dus om het boek opnieuw te lezen. Leek me geinig. Soort full circle of zo. Wat me opviel was dat ik me na 25 jaar nog zo veel details van de drie korte verhalen kon herinneren. Het breedspectrum antibioticum, het fietstochtje in Frankrijk, de hond Willem. Wat me tussen de hilarische anekdotes meer opviel was de melancholische inslag. Het ouder worden (met alle nodige gebreken die zich aandienen), terugkijken op zijn jonge jaren, zijn veroveringen en uiteindelijk de dood. Ik denk dat ik het met net zo veel plezier heb gelezen als toen op de mavo.
Oh ja, tijdens mijn mondelingen destijds werd er volgens mij niet gevraagd naar Veertig. Wel naar die diepere betekenis van Ik Had Een Wapenbroeder. Van Maarten 't Hart heb ik daarna nooit meer wat gelezen.
De schrijvers en titels op de lijst met boeken die we van onze docent kregen stonden vol met klinkende namen als Reve en Mulisch. Ze spraken mij niet aan. Ik koos als eerste boek voor een bekenden naam: Kees van Kooten. Thuis waren we nogal liefhebber van het programma Keek Op De Week namelijk. Mijn docent vond Van Kooten maar een 'literair lichtgewicht' en nam hem als schrijver niet echt serieus. Beter koos ik ook voor boeken die er wel toe deden. Echte literatuur. Toch beviel mij Veertig stukken beter dan bijvoorbeeld Ik Had Een Wapenbroeder van Maarten 't Hart.
Veertig vond ik destijds hilarisch en ontroerend. Ik genoot er van en leerde dat lezen van iets wat niet te maken had met superhelden eigenlijk ont-zet-tend leuk was. Het spoorde me indirect aan om ook zelf te gaan schrijven. Het boek (en alle andere titels van Van Kooten die ik las, tot ongenoegen van mijn leraar Nederlands) is me altijd bijgebleven.
Toen ik zelf veertig werd besloot ik dus om het boek opnieuw te lezen. Leek me geinig. Soort full circle of zo. Wat me opviel was dat ik me na 25 jaar nog zo veel details van de drie korte verhalen kon herinneren. Het breedspectrum antibioticum, het fietstochtje in Frankrijk, de hond Willem. Wat me tussen de hilarische anekdotes meer opviel was de melancholische inslag. Het ouder worden (met alle nodige gebreken die zich aandienen), terugkijken op zijn jonge jaren, zijn veroveringen en uiteindelijk de dood. Ik denk dat ik het met net zo veel plezier heb gelezen als toen op de mavo.
Oh ja, tijdens mijn mondelingen destijds werd er volgens mij niet gevraagd naar Veertig. Wel naar die diepere betekenis van Ik Had Een Wapenbroeder. Van Maarten 't Hart heb ik daarna nooit meer wat gelezen.
February 28, 2022
In 1981 werd Kees van Kooten veertig. Het eerste verhaal L’ecrivain’ gaat over een reisje naar Frankrijk om daar aan een verhaal te werken, een cadeautje van zijn echtgenote. Zo op zijn eentje in een hotel, voelt hij zich niet al te zeer op zijn gemak. Het verhaal gaat alle kanten op, van jeugdherinneringen tot mijmeringen over zijn vrouw en kinderen en fantasieën over overspelige verhoudingen. Van Kooten was in die tijd vooral bekend als televisie komiek, samen met Wim de Bie en wilde meer als schrijver gezien worden, maar was toch ook onzeker over de vraag of zijn boeken niet vooral verkocht werden vanwege zijn televisie bekendheid. In het tweede verhaal ‘Prostatitis’ beschrijft Van Kooten op tragikomische wijze zijn prostaat kwaal, die hinderlijk opspeelde tijdens een voorlees sessie met veel publiek. Uiteindelijk wordt de kwaal verholpen en dit is min of meer symbolisch voor het afscheid van zijn jonge jaren. Het wat opschepperige over zijn vele seksuele verhoudingen, in combinatie met zijn liefdesverklaringen aan zijn vrouw en kinderen vind ik wat irritant. Ik proef dat hij dat zelf ook vond. Het laatste verhaal ‘ Willem’ is een ode aan een overleden hond.
Ik vind het boekje onderhoudend, maar ik vind het niet het beste dat Van Kooten schreef. Het is nog een zoektocht naar de schrijver die hij wilde worden.
Ik vind het boekje onderhoudend, maar ik vind het niet het beste dat Van Kooten schreef. Het is nog een zoektocht naar de schrijver die hij wilde worden.
November 25, 2025
Hahahahahahahahahahahaha die Kees toch
October 6, 2022
Van het eerste verhaal had ik meer verwacht, maar het is natuurlijk die onmiskenbare Kooteriaanse humor en relativering die het vermakelijkheidsniveau omhoog tillen. Het tweede verhaal vond ik allerminst aangenaam om te lezen (het gaat over mogelijke prostaatkanker met alle beschrijvingen van dien) maar ik kan niet zeggen dat Kees van Kooten me niet heeft weten raken, zeker tot in mijn scrotum. Het derde verhaal is iets totaal anders, over het afscheid (en de laatste uren) van de hond van de familie. Iets wat ik zelf heb meegemaakt en wat enorm herkenbaar is. Dat verhaal is het kortste maar het mooiste. Vijf sterren daarvoor.
December 21, 2022
Wat is het soms heerlijk om eens een lekker luchtig boekje te lezen. Wat dat betreft is Kees van Kooten steeds een goede keuze. De man schrijft bijzonder vlot en trefzeker. Hij observeert scherp en voert zichzelf met veel gevoel voor humor op als antiheld. Zo perfect invoelbaar ook. Zijn verhalen hebben iets verslavends. Het is heel moeilijk om ze weg te leggen, vooraleer ze uit zijn. 3.5 sterren.
June 29, 2022
For obvious reasons dit boekje gekregen. Vanaf het eerste verhaal downhillend naar beneden. Van Kooten eindigt wel heel laag met eerst prostatitis en later het overlijden van zijn hond. Tja. Zijn er vrolijke ‘40’ boeken?
February 6, 2025
Vlot geschreven verhalen met een lach en een traan. Wat opvalt is dat de recensies hier toch wat zuiniger zijn dan die van de beroepslezers bij het verschijnen van 'Veertig' voorjaar 1982: de recensies in de toonaagevende dagladen van destijds waren unaniem lovend.
August 5, 2019
Review 1991:
Aardigste verhaal: "Willem" (maar slechts 18 pagina's).
Aardigste verhaal: "Willem" (maar slechts 18 pagina's).
October 15, 2016
Eigenlijk vind ik er niet veel aan, aan dit boekje. Ik overtuigde me tot ver in het derde verhaal van wel. Stiekem moet ik toegeven dat ik gewoon graag Hollanders lees. Je leest hun uitspraak anders dan die van de Belgen. Maar of je daar nu déze Hollander voor moet lezen, dat betwijfel ik.
Jammer genoeg ook weinig meer bespiegelingen over 'veertig worden' dan prostaatproblemen, vreemdgaan en toch je vrouw missen en verlies van mannelijkheid. Ik mag nog steeds hopen dat er venten zijn die vérder kijken dan hun ***.
Jammer genoeg ook weinig meer bespiegelingen over 'veertig worden' dan prostaatproblemen, vreemdgaan en toch je vrouw missen en verlies van mannelijkheid. Ik mag nog steeds hopen dat er venten zijn die vérder kijken dan hun ***.
March 13, 2014
Drie verhalen, waarvan ik de eerste twee zeer onderhoudend vond. L'écrivain is voor mij het mooiste hiervan: een verslag in dagboekvorm van een schrijver die verwacht dat een korte periode zonder vrouw, kinderen en verstopte gootstenen in Frankrijk veel goeds zal betekenen voor De Creativiteit.
November 8, 2015
Fucking grappig, maar uitlezen? Mwah.
August 25, 2021
Vaak naar "Koot en Bie" op tv gekeken, maar het boekje pakte mij niet meer zoals ik hoopte en verwachtte..
Displaying 1 - 14 of 14 reviews