Thomas Rosenboom is a Dutch writer of novels and short stories,. He studied Psychology for 3 years, did not finish but switched to studying Dutch in Amsterdam. His first book was published in 1983 and contains 3 short stories. He's the only writer to have won the Libris Literatuur Prijs twice (for Gewassen Vlees in 1995 and for Publieke Werken in 2000).
Heerlijk ongemakkelijk, exemplarisch verwoord in deze passage waarin een boze, oude vrouw de protagonist al dan niet onbedoeld tot een (eerste?) hoogtepunt slaat met haar wandelstok:
'Mijn ogen werden warm en vochtig, de leden wogen zwaarder en zwaarder... Ik deed ze open en dicht, maar dit maakte al geen verschil meer: ik zag alleen nog maar vlekken en tuimelende vuurbollen. Deze zalige ervaring wekte mij op maar maakte mij ook traag en loom, en onvast... Alles was anders... O, dat het maar nooit meer ophield , dat het altijd zo kon blijven... Of nee: dat het nog veel fijner zou worden, honderdmaal fijner, dat kon ook, het kon allemaal! Van genot wist ik nog haast niets, maar ik hield nu al alles voor mogelijk!'
Hoewel de verhalen in 1983 zijn uitgegeven lijkt het wel alsof ze voor de Tweede Wereldoorlog geschreven zijn. Zowel de gebruikte woorden als de zinsconstructies zijn vrij archaïsch van aard. Desalniettemin zijn het toch best wel vermakelijke verhalen, als je eenmaal aan de taal van Thomas Rosenboom bent gewend.
Dit boekje valt toch wel in het niet nadat je eerder zijn weergaloze "Publieke werken" hebt gelezen. Vond ik het archaïsch taalgebruik toen prachtig, in dit werkje stoorde het me, kwam ik er maar niet in.