افسونگران

by Geneviève Brisac, محمدجواد کمالی (Translator)

ژونویو بریزاک در نگارش رمان افسونگران از اندیشه‌های وولف و سبک نگارش او بیش از هر نویسندهٔ دیگری الهام گرفته است. این رمان که از حیث نوع ادبی در ردیف رمان‌های خوداِنگاری جای می‌گیرد درواقع بازتابی از زندگی نویسنده در دورانِ جوانی و میان‌سالی اوست

داستان به‌طور متناوب از زبان راوی سوم‌شخص و راوی اول‌شخص که نُوک نام دارد و شخصیت اصلی داستان است روایت می‌شود. راوی سوم‌شخص در خلال داستان مشاهداتش از زندگی پُرفرازونشیب نُوک را به‌صورت گفت‌وگوی دونفره با مخاطبی در میان می‌گذارد که تا پایان داستان برای خواننده ناشناخته باقی می‌ماند

زندگی نُوک شباهت بسیاری به زندگی نویسنده دارد، همانند او ویراستار است و همانند او، به دلیل زن بودن، در زندگی کاری مرتب با بی‌اعتنایی، تمسخر یا سرزنش روبه‌رو می‌شود و ازاین‌رو، در طول داستان تلاش می‌کند راهی برای رهایی از این وضع تحمل‌ناپذیر بیابد و تن به افسون دیگران ندهد

نویسنده در این کتاب، به اقتضای داستان، از چهره‌های ادبی، هنری و سیاسی و نیز جریان‌های فکری متعددی نام می‌برد و آگاهانه توجه خوانندهٔ امروزی را به این افراد و جریاناتِ تأثیرگذار در برخی از تحولات اجتماعی و سیاسی قرن بیستم که در روزگار ما، چنان‌که باید، دیگر مطرح نیستند جلب می‌کند و به‌این‌ترتیب با زبردستی و به‌طور غیرمستقیم بر میزان آگاهی خواننده دراین‌خصوص می‌افزاید

200 pages, Paperback

Published January 1, 2022

About the author

Geneviève Brisac is a French writer and winner of the Prix Femina, 1996, for Week-end de chasse à la mère, a novel translated in English as Losing Eugenio (2000) and referred to in The New York Times as a "mildly compelling text." She also writes short stories and children's literature, and is a literary critic for Le Monde, and with Christophe Honoré she co-wrote the screenplay for Honoré's Non Ma Fille, Tu N'iras pas Danser (2009). Plagued by anorexia from childhood, she wrote an "auto-fictional" novel, Petite (1994), in which she recounts her struggle with the disease.

Reviews

[Iza Brekilien · Rating 3 out of 5]

Mmmmm... Pourquoi ai-je emprunté ce livre à la bibliothèque ?... Bonne question. Je ne me rappelle plus trop, sauf que j'ai entendu un bout d'émission sur France Inter où Geneviève Brisac était invitée. Ah oui, j'ai écouté quelques minutes concernant les rapports de force au travail et comme je me suis sentie concernée, hop, emprunté !
Mais ce roman plutôt autobiographique traite surtout du monde de l'édition, de la perte des illusions (on milite pour le féminisme puis on laisse son patron se vautrer sur soi, le travail d'éditeur a bien évolué au fil du temps, le monde du travail est une arène du chacun pour soi, etc) et même si ici et là, des phrases, des situations faisaient mouche, et malgré le sujet, je ne me suis pas sentie entièrement concernée par le style de narration choisi et le peu de profondeur des personnages. Olaf et Werther, quoiqu'on en pense, sont les personnes les plus vivantes de ce roman. Ca m'a fait penser à un #metoo en sourdine.
Ce livre ne m'a pas passionnée, peut-être s'il avait été écrit différemment ? Mais j'étais contente de le lire sous l'angle du témoignage.

[Sophie Van · Rating 4 out of 5]

Un angle de narration vraiment inédit - déroutant. J'aurais aimé comprendre à qui la narratrice parle (que soit mis en scène le cadre du récit, avec ses tenants et aboutissants) mais je suis restée sur ma faim de ce point de vue là.
Certaines citations m'ont parlé, parce que ce sont les miennes aussi, notamment celle de Barthes, citée en entier: savoir qu'on n'écrit pas pour l'autre, etc.... Une phrase qui me hante depuis des années.
Et puis, aussi, plus anecdotique: si j'avais eu des jumelles et non des jumeaux, je les aurais appelées Iris et Rose - noms données aux filles de la narratrice. On m'avait pourtant fait remarquer que c'était davantage des noms de poules que des noms d'enfants - mais bon, j'ai eu des garçons.

[Violet · Rating 3 out of 5]

"هنگامی که به مردم نزدیک می شوی آن ها را به مخاطره می اندازی. تو عین خطری.
عین خطر بودن. غریبه بودن. و از آن خبر نداشتن.
باز هم کافکا: در نبرد میان دنیا و خودت، دنیا را در مرحله دوم قرار بده. مطمئن نیستم موفق به انجام چنین کاری بشوم."

کتابی که بدون هیچ ذهنیت و شناخت قبلی خوندم و می تونم بگم که غافلگیری جذابی بود. داستانی تقریبا اتوبیوگرافیک از زنی فرانسوی درگیر با مشکلات زندگی و برخورد با آدم هایی که در نهایت افسونگری بیش نیستند. فضای داستان و روابط و روحیات اشخاص به شدت فرانسوی هست اگر با آثار ادبی و سینمایی معاصر فرانسه آشنا باشید. از جذابیت های دیگه کتاب، اشاره های مختلف نویسنده به آثار ادبی و سینمایی مورد علاقه خودش هست. ترجمه آقای کمالی هم خوب بود.

[Vega Lyra · Rating 2 out of 5]

امم... نحوه روایت رو دوست نداشتم. درسته که kinda اتوبیوگرافیه اما انگار به داستان بخوبی پرداخته نشده و ناقصه. شخصیت ها هم عجیب و غیر قابل درک.
بطور کلی اسم کتاب رو میذارم یکی در میون.
مثلا فمینیستی بود اما خود نوک بظاهر بلاتکلیف و ضعیف میاد. نمیفهمم.
اما فارغ از اینها، کتاب گرا میده به آدم. با پاورقی ها... با تیکه های شعر.
در نهایت...
از اینجا میروم، همانند خرچنگ های آب شیرین، نگاهمان به جلو ولی عقب عقب!
پ.ن: عنوان هاشو دوست داشتم.

[Charlotte · Rating 1 out of 5]

Vraiment pas top. Heureusement le livre était court !