این کتاب در یازده مجلد و ده جلد به چاپ رسیده و از نفیس ترین و گویا ترین کتب ایرانشناسی ویژه سرزمینهای گیلان از شهر آستارا تا گرگان در استان گلستان امروز می باشد .دکتر منوچهر ستوده در مقدمه ی کتاب چنین مینویسد ." سه سال پیش که انجمن آثار و مفاخر ملی به فکر افتاد تا اطلاعاتی در باره ی آثار باستانی و بناهای تاریخی حاشیه ی دریای خزر گرد آوری و چاپ کند قرعه ی فال به نام من دیوانه زدندو مرا مامور انجام این کار کردند. نگارنده در تابستان همان سال به نواحی کوهستانی روی آورد و یکی دو ماه در دیلمان و کلارستاق و نور و کجور و لاریجان به گرد آوری مطالب و عکس برداری و نقشه کشی و خواندن کتیبه ها و سنگهای قدیمی قبور پرداخت.معلوم شد اگر روزی این کار سامان پذیرد و آنچه ننوشته اند نوشته شود مثنوی هفتاد من کاغذ خواهد شد.. این کتاب اثر عظیم و نایابی است که پاسخگوی اغلب سوالات درباره نوار شمالی ایران است و دربردارنده ی جزییات بسیار فراوانی است. عمر استاد ستوده دراز باد
منوچهر ستوده (۲۸ تیر ۱۲۹۲ تهران – ۲۰ فروردین ۱۳۹۵ عباسآباد) ایران شناس، جغرافی دان تاریخی، استاد دانشگاه تهران و پژوهشگر برجستهٔ ایرانی بود. از او حدود ۶۰ جلد کتاب و نزدیک به ۳۰۰ مقاله بهجا مانده است. او نخستین ایرانی است که اولین فرهنگ گویشی را به چاپ رسانید.