Синдром Фрица

by Dimitri Bortnikov, Дмитрий Бортников

Дедовщина начинается с детства, во всяком случае - для юноши с поэтическими наклонностями...
Роман, рекомендованный в печать Юрием Мамлеевым, - страшная парижская правда недавнего выходца из России.
Для любителей Жана Жене, Луи Фердинанда Селина и, не в последнюю очередь, Николая Кононова.

224 pages, Hardcover

First published January 1, 2002

About the author

Born in 1968 on the banks of the Volga in Kouibishev (now Samara), Dimitri Bortnikov see also profile in russian https://www.goodreads.com/author/show... (Дмитрий Бортников) began his medical studies before enlisting to the army for two years. He worked as a caretaker in a maternity ward, a dance instructor, private chef etc. His first novel, The Fritz Syndrome (Синдром Фрица), written in Russian, was published in 2002 and receives the Russian Booker Prize. In 2005, he published Svinobourg (СвиноБург).

Arriving in France, he abandons his mother tongue to adopt French by publishing Furioso in 2008. The "Le repas de morts" in 2011 comes next, plus a translation from Slavic to French of the letters of Ivan the Terrible in 2012.

Reviews

[ΠανωςΚ · Rating 3 out of 5]

Δεν καλοξέρω πώς μπορεί να αξιολογηθεί ένα παραλήρημα, ούτε πόσους μπορεί να αφορά ένα έργο παραληρηματικό, απολύτως προσωπικό σε σημείο που εξαλείφει κάθε έννοια συνόλου, προτάσσοντας το άτομο (σε βαθμό κουραστικό), τη στιγμή μάλιστα που αναφέρεται σε μιαν τόσο σημαντική ιστορική περίοδο όσο τα τελευταία χρόνια της ΕΣΣΔ και που (αυτο)προβάλλεται ως η φωνή της ρωσικής γενιάς που ανδρώθηκε μέσα από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.
Πολλή αμηχανία κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, πολλές φορές σκεφτόμουν ότι δεν καταλαβαίνω τι λέει, πολλώ δε μάλλον τι εννοεί ο συγγραφέας. Αλλά υπήρχε μια ωμή γοητεία σε αυτό το σκληρό έργο, αρκετή ώστε η τελική εντύπωση να είναι μάλλον θετική.
Αξίζει να διαβαστεί, αλλά προτείνεται με διστακτικότητα και μόνο για όσους αναζητούν κάτι διαφορετικό.

[Aggeliki · Rating 3 out of 5]

Προτάσεις κοφτές. Παύλες πολλές που συνθέτουν έναν τηλεγραφικό λόγο. Κι ένας κεντρικός ήρωας που μας διηγείται την περιπέτεια της ζωής του. Όλο αυτό παίρνει την μορφή ενός παραληρηματικού λόγου, ενδεχομένως υπό την απαιτητική σκιά της ρωσικής λογοτεχνίας.
Ο Φριτς είναι αλλιώτικος. Το λέει και το όνομά του (βλέπε αναφορά στο οπισθόφυλλο). Ο Φριτς είναι εκείνο το παιδί που λατρεύει την προγιαγιά του και όταν εκείνη πεθαίνει επιχειρεί να θαφτεί μαζί της. Ο Φριτς είναι ο περίγελος του σχολείου του λόγω του βάρους του. Ο Φριτς είναι παρατηρητής της ζωής των άλλων και της δικής του. Να συνεχίσω;
Η στράτευσή του είναι αυτή που σηματοδοτεί και την καθολική αλλαγή. Μέσα του και έξω του. Ζει οριακές καταστάσεις όπου η ανθρώπινη φύση του αμφισβητείται απόλυτα. Εξευτελίζεται, απομονώνεται, ανακαλύπτει όρια και αντοχές. Είναι ένας άνθρωπος που ζορίζεται και το αποτυπώνει με κάθε λεπτομέρεια στο χαρτί. Αυτός είναι ο Φριτς.

[Helen Pavlopoulou · Rating 4 out of 5]

Με αυτό το βιβλίο έβλεπα εφιάλτες συνεχόμενα για τρεις νύχτες. Πολύ σκοτεινό και αρρωστημένο κλίμα. Μιλάει για την οικογενειακή και προσωπική κόλαση που έζησε από τα παιδικά του χρόνια και μετά ως ενήλικας στο στρατό (ειδικά εκεί), στην τούντρα του αρκτικού κύκλου την εποχή της ΕΣΣΔ. Πρωτοπρόσωπη αφήγηση, αλλά έχει και διαλόγους, σε πολλά σημεία παραληρηματική και θραυσματική που αν συγκεντρωθείς την καταλαβαίνεις σχεδόν απόλυτα. Αυτό το μυθιστόρημα απηχεί την ίδια τη ζωή του συγγραφέα, τις αναμνήσεις του από έναν κόσμο κακό και τρελό. Και σκέφτομαι: αν ήταν όντως έτσι τα πράγματα στο στρατό της ΕΣΣΔ και η ζωή στην επαρχία εκείνη την εποχή τότε μιλάμε για φρίκη, αηδία και παράνοια. Το προτείνω σε όποιον θέλει να διαβάσει μια διαφορετική γραφή από τα συνηθισμένα, και εφόσον έχει γερό στομάχι. Εδώ που τα λέμε, έχω διαβάσει και πολύ πιο σκληρά βιβλία αλλά αυτό με διαπέρασε πέρα για πέρα.

[Elsa · Rating 2 out of 5]

Un trop sombre et trop dur récit de vie ?

Fritz, c'est ainsi qu'on le surnomme, raconte sans pudeur et sans détour son enfance puis le début de la vie d'adulte dans une Russie intemporelle et rude. Le portrait d'une famille à la dérive, le grand père alcoolique, l'arrière grand mère aveugle, le père bourru et parmi eux, un gamin perdu et renfermé sur lui même.

Le récit est âpre, la langue assez argotique (on est confronté à un récit presque oral) mais presque parfois poétique. Dans c roman certainement en partie autobiographique, le narrateur raconte sans détour ses pensées et son vécu, avec force détails. On est dérouté par le manque de fil conducteur, les souvenirs se mélangeant les uns aux autres. Souvent sombre, parfois fantasque, il faut néanmoins avoir le coeur accroché pour parvenir à finir ce livre.