What do you think?
Rate this book
Ανθολογία Επιστημονικής Φαντασίας Ιστορίες των εκδόσεων Ωρόρα #7
Ιστορίες μαγείας και τρόμου
Υπάρχει άραγε μια μυστική παράδοση; Μια παράδοση για φοβερές οντότητες, για πλάσματα πέρα από το χώρο και το χρόνο που από χιλιάδες χρόνια τώρα προσπαθούν να κυριαρχήσουν στη Γη... τον κόσμο που ήταν κάποτε δικός τους;
Υπάρχουν μυστικές αδελφότητες που λατρεύουν αυτά τα πλάσματα στος σκοτεινούς τόπους της Γης, και με αποτρόπαιες τελετουργίες επιζητούν να τα φέρουν πίσω, ξαναδίνοντάς τους τον παλιό θρόνο τους;
Υπάρχουν μυστικές αδελφότητες που λατρεύουν αυτά τα πλάσματα στος σκοτεινούς τόπους της Γης, και με αποτρόπαιες τελετουργίες επιζητούν να τα φέρουν πίσω, ξαναδίνοντάς τους τον παλιό θρόνο τους;
- GenresHorrorFantasyAnthologies
310 pages, Mass Market Paperback
First published January 1, 1990
1 person is currently reading
37 people want to read
About the author
Γιώργος Μπαλάνος
90 books42 followersΟ Γιώργος Μπαλάνος ήταν Έλληνας συγγραφέας, εκδότης, μεταφραστής και ερευνητής στα πεδία της επιστημονικής φαντασίας, του υπερφυσικού και της μαγείας. Κατά γενική ομολογία ο πρώτος και ο σημαντικότερος συγγραφέας του χώρου του Αγνώστου στην Ελλάδα.
Γεννήθηκε στις 12 Απριλίου του 1944 στην Αθήνα (Πλάκα) και μεγάλωσε στο Παγκράτι. Πέρασε από κάμποσες ανώτερες και ανώτατες σχολές, χωρίς ουσιαστικά να τελειώσει καμία (Σιβιτανίδειος, Πάντειος) γιατί καμία δεν τη βρήκε αρκετά ενδιαφέρουσα), δεν χρησιμοποίησε την υποτροφία φυσικής από το Ίδρυμα Φουλμπράιτ, εργάστηκε για μερικά χρόνια ως φωτογράφος, πήρε κατά λάθος ένα δίπλωμα αγγλικής κι εργάστηκε για λίγα χρόνια ως καθηγητής ξένων γλωσσών, πριν τα εγκαταλείψει όλα για να ασχοληθεί αποκλειστικά με την έρευνα και το γράψιμο.
Συγγραφέας–παρουσιαστής στην τηλεοπτική σειρά (1995) “Τα Αινίγματα της Ελλάδας”. Διεθνές βραβείο μετάφρασης έργων Επιστημονικής Φαντασίας “Κarel” (1984) από την World Science Fiction Association. (Το Όσκαρ αυτού του χώρου).
Τα έργα του: Εκατοντάδες άρθρα και διηγήματα σε περιοδικά κι εφημερίδες. Δεκάδες συνεντεύξεις σε τηλεόραση κι εφημερίδες. Πολλές διαλέξεις σε συλλόγους, σεμινάρια κ.λπ. Συγγραφέας πολλών (και από τα σημαντικότερα) βιβλίων Έρευνας του Αγνώστου, πολλά από τα οποία έχουν γίνει μπεστ-σέλερ, αλλά και αρκετών άλλων υπό έκδοση.
Συγγραφέας αρκετών βιβλίων επιστημονικής φαντασίας και φανταστικού, αλλά και άλλων υπό έκδοση. Μεταφραστής περισσότερων από εκατό (100) βιβλίων έρευνας του αγνώστου, επιστημονικής και ηρωικής φαντασίας, τρόμου κ.λπ., αλλά και αρκετών άλλων υπό έκδοση.
Γεννήθηκε στις 12 Απριλίου του 1944 στην Αθήνα (Πλάκα) και μεγάλωσε στο Παγκράτι. Πέρασε από κάμποσες ανώτερες και ανώτατες σχολές, χωρίς ουσιαστικά να τελειώσει καμία (Σιβιτανίδειος, Πάντειος) γιατί καμία δεν τη βρήκε αρκετά ενδιαφέρουσα), δεν χρησιμοποίησε την υποτροφία φυσικής από το Ίδρυμα Φουλμπράιτ, εργάστηκε για μερικά χρόνια ως φωτογράφος, πήρε κατά λάθος ένα δίπλωμα αγγλικής κι εργάστηκε για λίγα χρόνια ως καθηγητής ξένων γλωσσών, πριν τα εγκαταλείψει όλα για να ασχοληθεί αποκλειστικά με την έρευνα και το γράψιμο.
Συγγραφέας–παρουσιαστής στην τηλεοπτική σειρά (1995) “Τα Αινίγματα της Ελλάδας”. Διεθνές βραβείο μετάφρασης έργων Επιστημονικής Φαντασίας “Κarel” (1984) από την World Science Fiction Association. (Το Όσκαρ αυτού του χώρου).
Τα έργα του: Εκατοντάδες άρθρα και διηγήματα σε περιοδικά κι εφημερίδες. Δεκάδες συνεντεύξεις σε τηλεόραση κι εφημερίδες. Πολλές διαλέξεις σε συλλόγους, σεμινάρια κ.λπ. Συγγραφέας πολλών (και από τα σημαντικότερα) βιβλίων Έρευνας του Αγνώστου, πολλά από τα οποία έχουν γίνει μπεστ-σέλερ, αλλά και αρκετών άλλων υπό έκδοση.
Συγγραφέας αρκετών βιβλίων επιστημονικής φαντασίας και φανταστικού, αλλά και άλλων υπό έκδοση. Μεταφραστής περισσότερων από εκατό (100) βιβλίων έρευνας του αγνώστου, επιστημονικής και ηρωικής φαντασίας, τρόμου κ.λπ., αλλά και αρκετών άλλων υπό έκδοση.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
August 2, 2020
Γύρισα σπίτι, τελευταία μέρα στη δουλειά πριν τις διακοπές. Σωριάστηκα στον καναπέ. Το χέρι έπεσε στο πλάι, εξαντλημένο. Κάτι βρήκε. Μια στοίβα με Ωρόρες - μη ρωτάτε τι κάνει μια στοίβα με Ωρόρες στο πάτωμα του σπιτιού μου, ξέρετε πια. Πιάνω την πάνω-πάνω. Κοιτάω.
Η πρώτη Ωρόρα που διάβασα ποτέ.
Οιωνός!
Ρόμπερτ Μπλοχ - Η Σκιά στο Κωδωνοστάσι: επιτρέψετέ μου να τον λέω Μπλοχ, ενώ ο Μπαλάνος εδώ τον λέει Μπλακ. Τόοοτε, το μακρινό 1993 που το πρωτοδιάβασα, μου είχε φανεί εξωφρενικά καλό, ιδίως εφόσον αυτά τα περί "ο ένας συγγραφέας επιτρέπει στον άλλον να τον σκοτώσει" μου είχαν φανεί τρομερά διασκεδαστικά κι άφηναν υπόνοιες για κάτι πολύ μεγάλο που έπρεπε να το ξεκοκαλίσω (όπως και έκανα τα επόμενα χρόνια). Τώρα με νηφάλια ματιά, η Σκιά μου φαίνεται κατά τα τρία τέταρτά της απλό αναμάσημα (λογικό θα μου πεις, μιας και αποτελεί μέρος σειράς διηγημάτων και πρέπει να ειπωθεί το previously on Lovecraft Mythos) (και μάλιστα όχι πολύ καλό αναμάσημα, έπιασα τον εαυτό μου να διαβάζει ξανά και ξανά το ίδιο πράμμα) και ένα τέταρτο Αγκάθα Κρίστι: μου λες πράγματα που τα ξέρει μόνο ο πρωταγωνιστής. Αγαπώ τον Μπλοχ, αλλά δεν το θεωρώ πλέον από τα καλύτερά του διηγήματα.
Ρομπερτ Χάουαρντ - Η Φωτιά του Ασουρμπανιμπάλ: Αδυνατώ να σχολιάσω τον Χάουαρντ. Πήρε κάτι που θα ήθελα να μην υπήρξε ποτέ (τον δυτικό ιμπεριαλισμό, στο πρόσωπο του τυχοδιώκτη λευκού, με τον Αφγανό sidekick-υπηρέτη - αν και πουθενά δεν αναφέρεται ως τέτοιος ο Για Αλί), ανακάτεψε μέσα Βεδουίνους, Ασσύριους, πολύτιμα πετράδια, πόλεις χτισμένες από μαύρη πέτρα, έρημο, κατάρες, υπερφυσικά τέρατα, τι άλλο θα μπορούσες να βάλεις, είναι ήδη τουρλού, και έβγαλε κάτι που απλά καταβροχθίζεται, δεν σταματάς να το διαβάζεις παρά μόνο όταν φτάσεις στην τελευταία γραμμή. Όσες φορές και να το πω, θα είναι λ΄γιες: ο Χάουαρντ είναι ο μεγαλύτερος σύγχρονος παραμυθάς, γεννημένος για swasbuckling adventures.
Χ.Φ. Λάβκραφτ - Τα όνειρα του Σπιτιού της Μάγισσας: Διαβάζοντας πρόσφατα πολύ Λάβκραφτ μαζεμένο, βρήκα ένα είδος μανιέρας που ακολουθεί, που την είχα προσέξει παλιότερα: Ξεκινάει με γενικότητες, ακολουθεί τον ήρωά του μέσω μιας προσχηματικής ιστορίας που απλά σε εισάγει στο θέμα, μετά σε βομβαρδίζει με ένα σωρό πληροφορίες που καταντούν, οριακά πάντα, κουραστικές και μετά ακολουθεί η πλοκή καθεαυτή.
Τ Όνειρα του Σπιτιού της Μάγισσας δεν ξεφεύγουν από αυτήν την μανιέρα. Αλλά είναι το πιο τρομακτικό από τα αδερφάκια του - με εξαίρεση ίσως τους Αρουραίους στους τοίχους. Το Χρώμα από το Διάστημα δεν με τρόμαξε όσο αυτό, ούτε και το Κάλεσμα του Κθούλου, Μπορεί να φταίει και το ότι ήταν ο πρώτος Λάβκραφτ που διάβασα ποτέ* ή το ότι κι εγώ όπως κι ο ήρωας του διηγήματος ήμασταν φοιτητές τότε. Δεν ξέρω. Ο Μπράουν Τζένκιν θα ξέρει να σας πει, υποθέτω, αν καταφέρετε και του πάρετε κουβέντα.
Όγκαστ Ντέρλεθ - Ο Κάτοικος του Σκοταδιού: όχι κακή, χαριτωμένη θα την έλεγα. Τα περιεχόμενα του ντικταφόν είναι το δυνατό της σημείο και το ότι τα τυπάκια τη σκαπουλάρουν στο τέλος το αδύναμο. Η σύνδεση του Ουέντιγκο με τον Κοκοπέλι (συγνώμη, αυτό βλέπω εγώ στην "πλάκα" στη μέση του δάσους) ωραία ως εύρημα.
Κόλιν Ουίλσον - Η Επιστροφή των Λοϊγκόρ: Χωρίς τις -αφηγηματικές- αδυναμίες των Ονείρων του Σπιτιού της Μάγισσας, αλλά εξίσου διεξοδικό στην παροχή πληροφορίας, θα έλεγα πως συναγωνίζεται τον Λάβκραφτ για τα πρωτεία του τόμου. Κλείνει αδύναμα, αλλά εκεί που το έφτασε, δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να "δυναμώσει" το κλείσιμό του.
Η πρώτη Ωρόρα που διάβασα ποτέ.
Οιωνός!
Ρόμπερτ Μπλοχ - Η Σκιά στο Κωδωνοστάσι: επιτρέψετέ μου να τον λέω Μπλοχ, ενώ ο Μπαλάνος εδώ τον λέει Μπλακ. Τόοοτε, το μακρινό 1993 που το πρωτοδιάβασα, μου είχε φανεί εξωφρενικά καλό, ιδίως εφόσον αυτά τα περί "ο ένας συγγραφέας επιτρέπει στον άλλον να τον σκοτώσει" μου είχαν φανεί τρομερά διασκεδαστικά κι άφηναν υπόνοιες για κάτι πολύ μεγάλο που έπρεπε να το ξεκοκαλίσω (όπως και έκανα τα επόμενα χρόνια). Τώρα με νηφάλια ματιά, η Σκιά μου φαίνεται κατά τα τρία τέταρτά της απλό αναμάσημα (λογικό θα μου πεις, μιας και αποτελεί μέρος σειράς διηγημάτων και πρέπει να ειπωθεί το previously on Lovecraft Mythos) (και μάλιστα όχι πολύ καλό αναμάσημα, έπιασα τον εαυτό μου να διαβάζει ξανά και ξανά το ίδιο πράμμα) και ένα τέταρτο Αγκάθα Κρίστι: μου λες πράγματα που τα ξέρει μόνο ο πρωταγωνιστής. Αγαπώ τον Μπλοχ, αλλά δεν το θεωρώ πλέον από τα καλύτερά του διηγήματα.
Ρομπερτ Χάουαρντ - Η Φωτιά του Ασουρμπανιμπάλ: Αδυνατώ να σχολιάσω τον Χάουαρντ. Πήρε κάτι που θα ήθελα να μην υπήρξε ποτέ (τον δυτικό ιμπεριαλισμό, στο πρόσωπο του τυχοδιώκτη λευκού, με τον Αφγανό sidekick-υπηρέτη - αν και πουθενά δεν αναφέρεται ως τέτοιος ο Για Αλί), ανακάτεψε μέσα Βεδουίνους, Ασσύριους, πολύτιμα πετράδια, πόλεις χτισμένες από μαύρη πέτρα, έρημο, κατάρες, υπερφυσικά τέρατα, τι άλλο θα μπορούσες να βάλεις, είναι ήδη τουρλού, και έβγαλε κάτι που απλά καταβροχθίζεται, δεν σταματάς να το διαβάζεις παρά μόνο όταν φτάσεις στην τελευταία γραμμή. Όσες φορές και να το πω, θα είναι λ΄γιες: ο Χάουαρντ είναι ο μεγαλύτερος σύγχρονος παραμυθάς, γεννημένος για swasbuckling adventures.
Χ.Φ. Λάβκραφτ - Τα όνειρα του Σπιτιού της Μάγισσας: Διαβάζοντας πρόσφατα πολύ Λάβκραφτ μαζεμένο, βρήκα ένα είδος μανιέρας που ακολουθεί, που την είχα προσέξει παλιότερα: Ξεκινάει με γενικότητες, ακολουθεί τον ήρωά του μέσω μιας προσχηματικής ιστορίας που απλά σε εισάγει στο θέμα, μετά σε βομβαρδίζει με ένα σωρό πληροφορίες που καταντούν, οριακά πάντα, κουραστικές και μετά ακολουθεί η πλοκή καθεαυτή.
Τ Όνειρα του Σπιτιού της Μάγισσας δεν ξεφεύγουν από αυτήν την μανιέρα. Αλλά είναι το πιο τρομακτικό από τα αδερφάκια του - με εξαίρεση ίσως τους Αρουραίους στους τοίχους. Το Χρώμα από το Διάστημα δεν με τρόμαξε όσο αυτό, ούτε και το Κάλεσμα του Κθούλου, Μπορεί να φταίει και το ότι ήταν ο πρώτος Λάβκραφτ που διάβασα ποτέ* ή το ότι κι εγώ όπως κι ο ήρωας του διηγήματος ήμασταν φοιτητές τότε. Δεν ξέρω. Ο Μπράουν Τζένκιν θα ξέρει να σας πει, υποθέτω, αν καταφέρετε και του πάρετε κουβέντα.
Όγκαστ Ντέρλεθ - Ο Κάτοικος του Σκοταδιού: όχι κακή, χαριτωμένη θα την έλεγα. Τα περιεχόμενα του ντικταφόν είναι το δυνατό της σημείο και το ότι τα τυπάκια τη σκαπουλάρουν στο τέλος το αδύναμο. Η σύνδεση του Ουέντιγκο με τον Κοκοπέλι (συγνώμη, αυτό βλέπω εγώ στην "πλάκα" στη μέση του δάσους) ωραία ως εύρημα.
Κόλιν Ουίλσον - Η Επιστροφή των Λοϊγκόρ: Χωρίς τις -αφηγηματικές- αδυναμίες των Ονείρων του Σπιτιού της Μάγισσας, αλλά εξίσου διεξοδικό στην παροχή πληροφορίας, θα έλεγα πως συναγωνίζεται τον Λάβκραφτ για τα πρωτεία του τόμου. Κλείνει αδύναμα, αλλά εκεί που το έφτασε, δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να "δυναμώσει" το κλείσιμό του.
May 26, 2019
Πολύ ωραία συλλογή διηγημάτων με θέμα τον τρόμο αλλά και τη μαγεία. Όλες οι ιστορίες είναι βασισμένες στη μυθολογία Κθούλου του Lovecraft.
Ρόμπερτ Μπλοχ: Η σκιά στο κωδωνοστάσι: Πάνε μερικές εβδομάδες που τελείωσα το συγκεκριμένα διήγημα, αλλά δεν θυμάμαι και πολλά. Αυτό ενδεχομένως να μην είνα καλό, από την άποψη ότι δεν πρόκειται για κάτι το τρομερό. Αυτό που θυμάμαι, πάντως, είναι πως πρόκειται για μία σύντομη και απολαυστική ιστορία με ωραίο τέλος.
Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ: Η φωτιά του Ασουρμπανιπάλ: Ένα καταπληκτικό διήγημα με εξαιρετικές και ανατριχιαστικές περιγραφές, παράξενες φυλές, αξέχαστες εικόνες κι ένα τέλος με το οποίο ανατριχιάζω ακόμα, εβδομάδες μετά την ανάγνωσή του. Από τα καλύτερα διηγήματα τρόμου που έχουν γραφτεί.
Χ.Φ. Λάβκραφτ: Τα όνειρα του σπιτιού της μάγισσας: Αν και φαν του τρόμου, μέχρι στιγμής δεν έχω διαβάσει και πολύ Λάβκραφτ. Το συγκεκριμένο διήγημα μου υπενθύμισε ότι μάλλον πρέπει να τον διαβάζω συχνότερα. Δεν χρειάζεται να υπάρχει και ιδιαίτερη πλοκή στις ιστορίες του Λάβκραφτ. Από εκεί που δεν το περιμένεις θα σε ανατριχιάσει μία εικόνα, θα σε «ταράξει» το γράψιμό του. Ωραίο και τρομακτικό διήγημα.
Ώγκαστ Ντέρλεθ: Ο κάτοικος του σκοταδιού: Αν και ωραία και ενδιαφέρουσα ιστορία, διαβάζοντάς την είχα την αίσθηση ότι ο συγγραφέας προσπαθούσε υπερβολικά να περάσει στον αναγνώστη τον τρόμο, κάτι που σε εμένα τουλάχιστον δεν είχε θετικό αποτέλεσμα. Καλή ιστορία αλλά δεν ξετρελάθηκα.
Κόλιν Ουίλσον: Η επιστροφή των Λοϊγκόρ: Ενδιαφέρουσα ιδέα και προσέγγιση του θέματος από τον συγγραφέα. Η ιστορία έχει να προσφέρει εν γένει ευχάριστες στιγμές ανάγνωσης, ωραίους διαλόγους και ρεαλιστική ατμόσφαιρα.
Χάρηκα πολύ που διάβασα το συγκεκριμένο βιβλίο. Ελπίζω στο μέλλον να βρεθούν κι άλλα τέτοια στα χέρια μου.
Ρόμπερτ Μπλοχ: Η σκιά στο κωδωνοστάσι: Πάνε μερικές εβδομάδες που τελείωσα το συγκεκριμένα διήγημα, αλλά δεν θυμάμαι και πολλά. Αυτό ενδεχομένως να μην είνα καλό, από την άποψη ότι δεν πρόκειται για κάτι το τρομερό. Αυτό που θυμάμαι, πάντως, είναι πως πρόκειται για μία σύντομη και απολαυστική ιστορία με ωραίο τέλος.
Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ: Η φωτιά του Ασουρμπανιπάλ: Ένα καταπληκτικό διήγημα με εξαιρετικές και ανατριχιαστικές περιγραφές, παράξενες φυλές, αξέχαστες εικόνες κι ένα τέλος με το οποίο ανατριχιάζω ακόμα, εβδομάδες μετά την ανάγνωσή του. Από τα καλύτερα διηγήματα τρόμου που έχουν γραφτεί.
Χ.Φ. Λάβκραφτ: Τα όνειρα του σπιτιού της μάγισσας: Αν και φαν του τρόμου, μέχρι στιγμής δεν έχω διαβάσει και πολύ Λάβκραφτ. Το συγκεκριμένο διήγημα μου υπενθύμισε ότι μάλλον πρέπει να τον διαβάζω συχνότερα. Δεν χρειάζεται να υπάρχει και ιδιαίτερη πλοκή στις ιστορίες του Λάβκραφτ. Από εκεί που δεν το περιμένεις θα σε ανατριχιάσει μία εικόνα, θα σε «ταράξει» το γράψιμό του. Ωραίο και τρομακτικό διήγημα.
Ώγκαστ Ντέρλεθ: Ο κάτοικος του σκοταδιού: Αν και ωραία και ενδιαφέρουσα ιστορία, διαβάζοντάς την είχα την αίσθηση ότι ο συγγραφέας προσπαθούσε υπερβολικά να περάσει στον αναγνώστη τον τρόμο, κάτι που σε εμένα τουλάχιστον δεν είχε θετικό αποτέλεσμα. Καλή ιστορία αλλά δεν ξετρελάθηκα.
Κόλιν Ουίλσον: Η επιστροφή των Λοϊγκόρ: Ενδιαφέρουσα ιδέα και προσέγγιση του θέματος από τον συγγραφέα. Η ιστορία έχει να προσφέρει εν γένει ευχάριστες στιγμές ανάγνωσης, ωραίους διαλόγους και ρεαλιστική ατμόσφαιρα.
Χάρηκα πολύ που διάβασα το συγκεκριμένο βιβλίο. Ελπίζω στο μέλλον να βρεθούν κι άλλα τέτοια στα χέρια μου.
May 21, 2015
Εδώ πέφτουν τα προσχήματα και έχουμε μια καθαρή ανθολογία τρόμου και μάλιστα της Μυθολογίας Κθούλου. Ο πρώτος τόμος της σειράς που δεν έχει καθόλου ΕΦ και ένας από τους καλύτερους
- Ρόμπερτ Μπλακ (Robert Bloch) - Η Σκιά στο Κωδωνοστάσι (The Shadow from the Steeple, 1950)
Τρίτο μέρος σε μια άτυπη τριλογία διηγημάτων. Διαβάζεται άνετα και μόνο του αλλά ενισχύεται αν έχει διαβάσει κανείς πρώτα το Haunter of the Dark του Λάβκραφτ. Πολλοί έχουν προσθέσει στη Μυθολογία Κθούλου απρόσεκτα, προκαλώντας ασυνέπειες, ανατρέποντας δεδομένα ή επιβάλλοντας το δικό τους ύφος. Άλλοι, αντίθετα, παπαγαλίζουν το έργο του εμπνευστή της. Εδώ ο συγγραφέας κατορθώνει να συνεχίσει τον Λάβκραφτ και να τον συμπληρώσει, χωρίς να τον αντιγράψει. Από τις δυνατότερες στιγμές του λεγόμενου "Κύκλου του Λάβκραφτ" και κατά τη γνώμη μου απαραίτητο ανάγνωσμα για τους οπαδούς. (Δεν έχω ιδέα πως προφέρεται το επώνυμο του συγγραφέα, αλλά ανάλογα με τον τόμο της Ωρόρα που διαβάζετε, θα τον δείτε Μπλακ, Μπλοκ ή Μπλοχ)
- Ρομπερτ Χάουαρντ (Robert E. Howard) - Η Φωτιά του Ασουρμπανιμπάλ (The Fire of Asshurbanipal, 1936)
Συνδυασμός Ιντιάνα Τζόουνς και Κθούλου. Μπορεί να φαίνεται περίεργη επιλογή, να υποθέσει κανείς πως θα χάνεται η έννοια του κοσμικού τρόμου όταν ο πρωταγωνιστής είναι ένας δυναμικός τυχοδιώκτης έτοιμος να αντιμετωπίσει τα πάντα. Όμως σκεφτείτε την πόσο εντυπωσιακό είναι να διαβάζει κανείς μια σκηνή στην οποία ένας τέτοιος ακριβώς άνθρωπος, που ήδη έχει αποδείξει τις ικανότητές του, μένει άφωνος και ανίκανος να αντιδράσει μπρος σε κάτι. Στο συγκεκριμένο διήγημα, το υπερφυσικό έρχεται λίγο αργά και μοιάζει κάπως να έχει στριμωχτεί με το ζόρι στο κείμενο. Ίσως έτσι να έγινε, μιας και υπάρχει άλλη έκδοσή του σαν απλή περιπέτεια, την οποία πιθανότατα ο Χάουαρντ διόρθωσε για να προκύψει αυτή εδώ (το έκανε συχνά με κείμενα που δεν κατόρθωνε να πουλήσει στην αρχική τους μορφή). Όπως και να 'χει, είναι Χάουαρντ, άρα δε διαβάζεται - ρουφιέται.
- Χ.Φ. Λαβκραφτ (H.P. Lovecraft) - Τα όνειρα του Σπιτιού της Μάγισσας (The Dreams in the Witch-House, 1933)
Ο Λάβκραφτ δεν πίστευε στο υπερφυσικό και ήθελε η μαγεία στις ιστορίες του να ισοδυναμεί με διεργασίες φυσικές οι οποίες απλά δεν μας είναι ακόμη κατανοητές, ανάμικτες με προλήψεις. Σε καμιά άλλη ιστορία δεν κατόρθωσε να το περάσει αυτό τόσο καλά όσο στη συγκεκριμένη. Και μάλιστα χωρίς να χαλάσει την ατμόσφαιρα του απόκοσμου και του τρομακτικού. Πολύ λεπτή ισορροπία, τέλεια κρατημένη.
- Όγκοστ Ντέρλεθ (August Derleth) - Ο Κάτοικος του Σκοταδιού (The Dweller in Darkness, 1944)
Ο Ντέρλεθ έχει κάποια σταθερά ελαττώματα σε όλες του τις ιστορίες (επαναλαμβανόμενες λίστες με όλα τα ονόματα που χρησιμοποίησε ποτέ ο Λάβκραφτ, πρωταγωνιστές που τη βγάζουν εντελώς καθαρή στο φινάλε, σαφής ηθική των πλασμάτων εκεί που το νόημα της Μυθολογίας Κθούλου είναι ότι αυτά υπερβαίνουν Καλό και Κακό). Το συγκεκριμένο διήγημα έχει ξεφεύγει από τη συνήθη πλοκή του Ντέρλεθ (κάποιος κληρονομεί ένα σπίτι όπου ασκήθηκε κάποτε λατρεία των Μεγάλων Παλαιών), επιλέγει τεχνολογικά το παρόν (κι όχι κάτι που θα μπορούσε να συμβαίνει και το 1800) και βασίζεται σε ιδέες του Λάβκραφτ που δεν έχουν αξιοποιηθεί επαρκώς στη Μυθολογία (οι φωνές από το The Whisperer in Darkness). Σαφώς η πιο αδύναμη ιστορία της ανθολογίας, αλλά από τις καλές του συγκεκριμένου συγγραφέα.
- Κόλιν Ουίλσον (Colin Wilson) - Η Επιστροφή των Λοϊγκόρ (The Return of the Lloigor, 1969)
Ο Ουίλσον έχει γράψει μια μελέτη στην οποία υποστηρίζει ότι το Νεκρονομικόν υπάρχει κι ο Λάβκραφτ βασίστηκε σε όσα λίγα άκουσε από κάποιον που το είχε διαβάσει, συμπληρώνοντας τα υπόλοιπα με τη φαντασία του. Το αληθινό βιβλίο, κατά τον Ουίλσον, έμοιαζε περισσότερο με το υπαρκτό χειρόγραφο Βόυνιτς παρά μ’ αυτά που περιέγραφε ο Λάβκραφτ. Δεν ξέρω πόσα στοιχεία υπάρχουν που να στηρίζουν τη θεωρία αυτή, δεν έχω διαβάσει τη μελέτη. Στο διήγημα αυτό, πάντως, η ίδια ιδέα αξιοποιείται ως πλοκή μυστηρίου, μαζί με θεωρίες για βυθισμένες ηπείρους και προκύπτει ένα πολύ ενδιαφέρον και αγωνιώδες ανάγνωσμα, το οποίο επιτυγχάνει το λαβκράφτιο ιδανικό: αληθινά στοιχεία ανάμικτα με αληθινές ανυπόστατες/αναπόδεικτες θεωρίες και με εντελώς κατασκευασμένες πληροφορίες, έτσι που ο αναγνώστης να χάνει το όριο ανάμεσά τους.
- Ρόμπερτ Μπλακ (Robert Bloch) - Η Σκιά στο Κωδωνοστάσι (The Shadow from the Steeple, 1950)
Τρίτο μέρος σε μια άτυπη τριλογία διηγημάτων. Διαβάζεται άνετα και μόνο του αλλά ενισχύεται αν έχει διαβάσει κανείς πρώτα το Haunter of the Dark του Λάβκραφτ. Πολλοί έχουν προσθέσει στη Μυθολογία Κθούλου απρόσεκτα, προκαλώντας ασυνέπειες, ανατρέποντας δεδομένα ή επιβάλλοντας το δικό τους ύφος. Άλλοι, αντίθετα, παπαγαλίζουν το έργο του εμπνευστή της. Εδώ ο συγγραφέας κατορθώνει να συνεχίσει τον Λάβκραφτ και να τον συμπληρώσει, χωρίς να τον αντιγράψει. Από τις δυνατότερες στιγμές του λεγόμενου "Κύκλου του Λάβκραφτ" και κατά τη γνώμη μου απαραίτητο ανάγνωσμα για τους οπαδούς. (Δεν έχω ιδέα πως προφέρεται το επώνυμο του συγγραφέα, αλλά ανάλογα με τον τόμο της Ωρόρα που διαβάζετε, θα τον δείτε Μπλακ, Μπλοκ ή Μπλοχ)
- Ρομπερτ Χάουαρντ (Robert E. Howard) - Η Φωτιά του Ασουρμπανιμπάλ (The Fire of Asshurbanipal, 1936)
Συνδυασμός Ιντιάνα Τζόουνς και Κθούλου. Μπορεί να φαίνεται περίεργη επιλογή, να υποθέσει κανείς πως θα χάνεται η έννοια του κοσμικού τρόμου όταν ο πρωταγωνιστής είναι ένας δυναμικός τυχοδιώκτης έτοιμος να αντιμετωπίσει τα πάντα. Όμως σκεφτείτε την πόσο εντυπωσιακό είναι να διαβάζει κανείς μια σκηνή στην οποία ένας τέτοιος ακριβώς άνθρωπος, που ήδη έχει αποδείξει τις ικανότητές του, μένει άφωνος και ανίκανος να αντιδράσει μπρος σε κάτι. Στο συγκεκριμένο διήγημα, το υπερφυσικό έρχεται λίγο αργά και μοιάζει κάπως να έχει στριμωχτεί με το ζόρι στο κείμενο. Ίσως έτσι να έγινε, μιας και υπάρχει άλλη έκδοσή του σαν απλή περιπέτεια, την οποία πιθανότατα ο Χάουαρντ διόρθωσε για να προκύψει αυτή εδώ (το έκανε συχνά με κείμενα που δεν κατόρθωνε να πουλήσει στην αρχική τους μορφή). Όπως και να 'χει, είναι Χάουαρντ, άρα δε διαβάζεται - ρουφιέται.
- Χ.Φ. Λαβκραφτ (H.P. Lovecraft) - Τα όνειρα του Σπιτιού της Μάγισσας (The Dreams in the Witch-House, 1933)
Ο Λάβκραφτ δεν πίστευε στο υπερφυσικό και ήθελε η μαγεία στις ιστορίες του να ισοδυναμεί με διεργασίες φυσικές οι οποίες απλά δεν μας είναι ακόμη κατανοητές, ανάμικτες με προλήψεις. Σε καμιά άλλη ιστορία δεν κατόρθωσε να το περάσει αυτό τόσο καλά όσο στη συγκεκριμένη. Και μάλιστα χωρίς να χαλάσει την ατμόσφαιρα του απόκοσμου και του τρομακτικού. Πολύ λεπτή ισορροπία, τέλεια κρατημένη.
- Όγκοστ Ντέρλεθ (August Derleth) - Ο Κάτοικος του Σκοταδιού (The Dweller in Darkness, 1944)
Ο Ντέρλεθ έχει κάποια σταθερά ελαττώματα σε όλες του τις ιστορίες (επαναλαμβανόμενες λίστες με όλα τα ονόματα που χρησιμοποίησε ποτέ ο Λάβκραφτ, πρωταγωνιστές που τη βγάζουν εντελώς καθαρή στο φινάλε, σαφής ηθική των πλασμάτων εκεί που το νόημα της Μυθολογίας Κθούλου είναι ότι αυτά υπερβαίνουν Καλό και Κακό). Το συγκεκριμένο διήγημα έχει ξεφεύγει από τη συνήθη πλοκή του Ντέρλεθ (κάποιος κληρονομεί ένα σπίτι όπου ασκήθηκε κάποτε λατρεία των Μεγάλων Παλαιών), επιλέγει τεχνολογικά το παρόν (κι όχι κάτι που θα μπορούσε να συμβαίνει και το 1800) και βασίζεται σε ιδέες του Λάβκραφτ που δεν έχουν αξιοποιηθεί επαρκώς στη Μυθολογία (οι φωνές από το The Whisperer in Darkness). Σαφώς η πιο αδύναμη ιστορία της ανθολογίας, αλλά από τις καλές του συγκεκριμένου συγγραφέα.
- Κόλιν Ουίλσον (Colin Wilson) - Η Επιστροφή των Λοϊγκόρ (The Return of the Lloigor, 1969)
Ο Ουίλσον έχει γράψει μια μελέτη στην οποία υποστηρίζει ότι το Νεκρονομικόν υπάρχει κι ο Λάβκραφτ βασίστηκε σε όσα λίγα άκουσε από κάποιον που το είχε διαβάσει, συμπληρώνοντας τα υπόλοιπα με τη φαντασία του. Το αληθινό βιβλίο, κατά τον Ουίλσον, έμοιαζε περισσότερο με το υπαρκτό χειρόγραφο Βόυνιτς παρά μ’ αυτά που περιέγραφε ο Λάβκραφτ. Δεν ξέρω πόσα στοιχεία υπάρχουν που να στηρίζουν τη θεωρία αυτή, δεν έχω διαβάσει τη μελέτη. Στο διήγημα αυτό, πάντως, η ίδια ιδέα αξιοποιείται ως πλοκή μυστηρίου, μαζί με θεωρίες για βυθισμένες ηπείρους και προκύπτει ένα πολύ ενδιαφέρον και αγωνιώδες ανάγνωσμα, το οποίο επιτυγχάνει το λαβκράφτιο ιδανικό: αληθινά στοιχεία ανάμικτα με αληθινές ανυπόστατες/αναπόδεικτες θεωρίες και με εντελώς κατασκευασμένες πληροφορίες, έτσι που ο αναγνώστης να χάνει το όριο ανάμεσά τους.
August 15, 2018
4 1/2 stars
August 10, 2013
Ἕνας ἀπὸ τοὺς πρώτους τόμους τῆς θρυλικῆς, συλλεκτικῆς σήμερα, σειρᾶς τῶν ἐκδόσεων Ὠρόρα, μὲ εἰσαγωγὴ-μετάφραση-σχόλια Γιώργου Μπαλάνου. Ὁ τόμος περιέχει διηγήματα τῆς θεματολογίας Κθούλου τοῦ Χ.Φ. Λάβκραφτ καὶ τῶν ἀκολούθων του, συμπεριλαμβανομένου τοῦ ἐξαιρετικοῦ «Τὰ ὄνειρα τοῦ σπιτιοῦ τῆς μάγισσας» τοῦ μεγάλου Χ.Φ.Λ.
«Ἴσως ὁ Γκίλμαν δὲν θά ᾿πρεπε νὰ μελετάει τόσο σκληρά. Ἡ μὴ εὐκλείδεια γεωμετρία καὶ ἡ φυσικὴ τῶν κβάντα ἀρκοῦσαν ἀπὸ μόνες τους γιὰ νὰ ἐξαντλήσουν ὁποιοδήποτε μυαλό. Καὶ δὲν θά ᾿πρεπε νὰ βρίσκει κανεὶς ἀφύσικη μιὰ τέτοια ψυχικὴ ὑπερένταση ὅταν τ᾿ ἀνακατεύει ὅλα αὐτὰ μὲ λαϊκὲς παραδόσεις καὶ προσπαθεῖ ν᾿ ἀποδείξει ὅτι κρυβόταν ἕνα παράξενο ὑπόβαθρο πολυδιαστατικῆς πραγματικότητας πίσω ἀπὸ τὰ φοβερὰ μισόλογα τῶν ἱστοριῶν τρόμου καὶ τῶν ἀπίστευτων θρύλων ποὺ ψιθυρίζονταν τὰ βράδια γύρω ἀπὸ τὸ τζάκι.»
«Ἴσως ὁ Γκίλμαν δὲν θά ᾿πρεπε νὰ μελετάει τόσο σκληρά. Ἡ μὴ εὐκλείδεια γεωμετρία καὶ ἡ φυσικὴ τῶν κβάντα ἀρκοῦσαν ἀπὸ μόνες τους γιὰ νὰ ἐξαντλήσουν ὁποιοδήποτε μυαλό. Καὶ δὲν θά ᾿πρεπε νὰ βρίσκει κανεὶς ἀφύσικη μιὰ τέτοια ψυχικὴ ὑπερένταση ὅταν τ᾿ ἀνακατεύει ὅλα αὐτὰ μὲ λαϊκὲς παραδόσεις καὶ προσπαθεῖ ν᾿ ἀποδείξει ὅτι κρυβόταν ἕνα παράξενο ὑπόβαθρο πολυδιαστατικῆς πραγματικότητας πίσω ἀπὸ τὰ φοβερὰ μισόλογα τῶν ἱστοριῶν τρόμου καὶ τῶν ἀπίστευτων θρύλων ποὺ ψιθυρίζονταν τὰ βράδια γύρω ἀπὸ τὸ τζάκι.»
Displaying 1 - 5 of 5 reviews