What do you think?
Rate this book
Routledge Critical Thinkers
مارتین هایدگر
اندیشه گران انتقادی مجموعه ای است که خوانندگان را با مهم ترین متفکران معاصر و مؤثر در عرصه های علوم انسانی (به ویژه مطالعات ادبی و فرهنگی) آشنا می کند. این مجموعه طیف متنوعی از فیلسوفان و نظریه پردازان را در برمی گیرد، اما این متفکران همگی اصحاب «اندیشه ی انتقادی» بوده، هریک به سهم خود آثار ارزنده و راه گشایی برای نقادی وضعیت فکری و فرهنگی معاصر پدید آورده اند. این مجموعه می کوشد تا با معرفی مهم ترین آثار هر متفکر و مرور موشکافانه ی اندیشه های مطرح در آنها، افزون بر آشنایی ابتدایی، انگیزه ای برای خوانش های پیشرفتهتر مهیا کند. هر مجلد این مجموعه می کوشد با گزینش دقیق، منسجم و هدف مند اندیشه های اساسی هر متفکر و آثار او، به جای دانشی سطحی، شناختی عمقی به خواننده ارائه کند.
275 pages, Paperback
First published January 1, 2001
6 people are currently reading
147 people want to read
About the author
Timothy Clark
10 books4 followersTimothy Clark is a specialist in the environmental humanities and deconstruction.
Professor Clark's current work is engaged in the ways in which many environmental issues could be said to deconstruct some of the bases of modern Western thought. Crucial questions are: whether it makes sense to extend notions of "rights" beyond humanity; the challenge of representing environmental issues that elude the normal scales of human thought and perception; the status of personification, metaphor, emotive language and the literal in environmentalist writing; the possibility or impossibility of thinking or writing non-anthropocentrically; the limits of modes of oppositional politics for addressing environmental issues; the evasion of climate change in ecocriticism itself; the question of whether the predominantly liberal and seemingly "progressive" modes of current literary criticism are still tied to an essentially destructive understanding of the human species....?.
Clark has been a leading figure in the development of new modes of literary criticism engaged with the intellectual revolution inseparable from thinking of climate change. His recent The Value of Ecocriticism (Cambridge University Press, 2019) was "Book of the Week" in the "Times Higher Educational Supplement" for June 20th 2019.
Professor Clark has published many articles in literary and philosophical journals and eight monographs. These are Embodying Revolution: The Figure of the Poet in Shelley (Oxford UP, 1989); Derrida, Heidegger, Blanchot: Sources of Derrida's Notion and Practice of Literature (Cambridge UP, 1992, 2008); The Theory of Inspiration: Composition as a Crisis of Subjectivity in Romantic and Post-Romantic Writing (Manchester UP, 1997, 2000); Charles Tomlinson (Northcote House, 1999); Martin Heidegger, Routledge Critical Thinkers Series (Routledge, 2001, second ed. 2012); The Poetics of Singularity: The Counter-Culturalist Turn in Heidegger, Derrida, Blanchot and the Later Gadamer (Edinburgh UP, 2005); The Cambridge Introduction to Literature and the Environment (Cambridge, 2011); Ecocriticism on the Edge: The Anthropocene as a Threshold Concept (London Bloomsbury, 2015). He has recently edited a special of The Oxford Literary Review (38.1; July 2016) on the controversial issue of overpopulation.
Professor Clark's work has been translated into Turkish, Swedish, Hebrew, Japanese, Chinese and Arabic.
Professor Clark's current work is engaged in the ways in which many environmental issues could be said to deconstruct some of the bases of modern Western thought. Crucial questions are: whether it makes sense to extend notions of "rights" beyond humanity; the challenge of representing environmental issues that elude the normal scales of human thought and perception; the status of personification, metaphor, emotive language and the literal in environmentalist writing; the possibility or impossibility of thinking or writing non-anthropocentrically; the limits of modes of oppositional politics for addressing environmental issues; the evasion of climate change in ecocriticism itself; the question of whether the predominantly liberal and seemingly "progressive" modes of current literary criticism are still tied to an essentially destructive understanding of the human species....?.
Clark has been a leading figure in the development of new modes of literary criticism engaged with the intellectual revolution inseparable from thinking of climate change. His recent The Value of Ecocriticism (Cambridge University Press, 2019) was "Book of the Week" in the "Times Higher Educational Supplement" for June 20th 2019.
Professor Clark has published many articles in literary and philosophical journals and eight monographs. These are Embodying Revolution: The Figure of the Poet in Shelley (Oxford UP, 1989); Derrida, Heidegger, Blanchot: Sources of Derrida's Notion and Practice of Literature (Cambridge UP, 1992, 2008); The Theory of Inspiration: Composition as a Crisis of Subjectivity in Romantic and Post-Romantic Writing (Manchester UP, 1997, 2000); Charles Tomlinson (Northcote House, 1999); Martin Heidegger, Routledge Critical Thinkers Series (Routledge, 2001, second ed. 2012); The Poetics of Singularity: The Counter-Culturalist Turn in Heidegger, Derrida, Blanchot and the Later Gadamer (Edinburgh UP, 2005); The Cambridge Introduction to Literature and the Environment (Cambridge, 2011); Ecocriticism on the Edge: The Anthropocene as a Threshold Concept (London Bloomsbury, 2015). He has recently edited a special of The Oxford Literary Review (38.1; July 2016) on the controversial issue of overpopulation.
Professor Clark's work has been translated into Turkish, Swedish, Hebrew, Japanese, Chinese and Arabic.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
September 28, 2025
دو فصل ابتدايى كتاب به نظريات فلسفى هايدگر مى پردازه و باقى كتاب راجع به نظريات ادبى هايدگره. من سه فصل از كتاب رو خوندم، دو فصل فلسفى و يك فصل راجع به نظريه ى ادبى. هر چند نظريه ى ادبى هايدگر، اون طور كه اين كتاب توضيح داده بود، خيلى جالب و لذت بخشه، ولى چندان به كار من نمى اومد. به خاطر همين كتاب رو گذاشتم كنار و سراغ كتاب ديگه اى رفتم كه بيشتر روى فلسفه و هايدگر متمركز باشه.
دو فصل ابتدايى كتاب، بسيار بسيار عالى بودن. چكيده شون رو در زیر میذارم.
چکیدۀ فصل اول:
هایدگر با گرایش کلی اندیشۀ غربی به ارزش گذاری فهم تئوریک به عنوان یگانه شیوۀ درست فهم، مخالف است. او آنچه را که عملاً در عادی ترین تجربه های زندگی هرروزه اتفاق می افتد مورد توجه قرار می دهد و نشان می دهد که اشکال ابتدایی شناخت ما، غیر مفهومی اند. یک انسان به صرف وجود داشتنش، از شکلی از دسترسی به جهان برخوردار است که هرگز نمی توان آن را در قالب یک تئوری به طور کامل بیان کرد.
رویکرد تئوریک، زمانی که به تأمل در باب جهان می پردازد، می کوشد آن را به شکلی خنثا فرض کند. اما هایدگر نشان می دهد که این رویکرد تنها وجوه خاصی را از جهانی که در آن به سر می بریم (مثلاً وجه ریاضی) انتزاع می کند و سپس این وجوه خاص را واقعی تر از وجوه دیگر فرض می کند. این موضع، شیوه ای از تأویل هستی را نشان می دهد که از روزگار یونانیان حاکم بر شکل زندگی غربی بوده است. هدف هایدگر این است که این نگره را به پرسش بکشد، و نشان دهد که این نگره وابسته به فهم کلی پیشاتعقلی ایست که ادعای توضیح آن را دارد.
چکیدۀ فصل دوم: ژرف تاریخ
انسان ها موجوداتی ذاتاً تاریخی اند. آن ها در محیطی زاده می شوند که پیشاپیش با لایه های متعددی از تأویل و سنت شکل گرفته است، حتی به ظاهر بی واسطه ترین فهم شان از چیزها و از «من»ـی که چیزها را دریافت می کند هم برآمدۀ همین لایه های تأویل و سنت است. «جهان»ـی که ما در آن وجود خود را می یابیم ایستا نیست، نگره ها و انگاره های بنیادین دگرگون می شوند و از راه هایی دگرگون می شوند که امکان محاسبه یا پیش بینی شان نیست. جهان، در ویژگی های بسیار مهمش، برای یک شهروند یونان باستان، برای یک راهب قرون وسطایی، و برای یک غربی مدرن به شیوه های متفاوتی وجود دارد. آن چه هریک از آن ها در ساده ترین شیئ، مثل یک رودخانه می بینند، با دیگری تفاوت خواهد داشت. این همه سازندۀ آن مفهوم بسیار مهم هایدگر است: «تاریخ هستی». این مفهوم را به راحتی می توان با اصطلاح «ژرف تاریخ» بیان کرد.
«تاریخ هستی هرگز مربوط به گذشته نیست، بلکه تاریخ هستی هر شرط و وضعیت انسانی را تعیین می کند و نگاه می دارد.»
یعنی فلان رویداد امور را به نحوی دگرگون کرده است که ما همچنان درون فضایی که در آن رویداد گشوده شده زندگی می کنیم، درست مثل غرب مدرن که همچنان در فضایی اقامت دارد که مسیحیت آن را گشود، خواه کسی به عیسی مسیح باور داشته باشد یا نداشته باشد. امور تاریخی، در این معنا، آن راه های بنیادین اندیشیدن و بودن هستند که انسان غربی از یونان باستان تا امروز در آن ها اقامت گزیده و فهمی از خود به دست آورده است. از نظر هایدگر، تغییرات ژرف تاریخ به گرایش کلی ای شکل داده اند که به نیهلیسم فراگیر و خلأ معنوی غرب مدرن انجامیده است. هایدگر این گرایش را «فراموشی هستی» نامیده است. این گرایش به شناخت بی حد و مرز، تمدّن جهانی شدۀ تکنولوژیکی را به بار آورده است که هایدگر آن را تهدیدی برای گوهر انسانیت می دید: «سلطۀ نامحدود تکنولوژی مدرن در هر گوشۀ این سیاره تنها پیامد تازۀ یک تأویل تکنیکی بسیار کهن از جهان است، تأویلی که معمولاً "متافیزیک" خوانده می شود.»
چند رویداد، این مسیر را رقم زده اند:
نخست، طرح های "متافیزیک" افلاطون و ارسطو، که بر این دیدگاه بنیان گذاشته شده بودند که ساختار همۀ چیزها، همانند است با ساختار تولیدات یا مصنوعات بشر. با جا افتادن ارسطوگرایی و افلاطون گرایی، چنین انگاشته شد که همۀ چیزها خردپذیرند، به شرط آن که رونوشتی از مفاهیم عقلی و ریاضی جاودانه دانسته شوند (افلاطون گرایی) یا همچون مصنوعات بشری دارای مادّه و صورت تصور شوند (ارسطو گرایی).
دوم، ترجمۀ این فلسفۀ یونانی به زبان لاتینِ رومی. در اندیشه و زبان یونانیان هنوز نشان شیوه های کهن تر و پیشامتافیزیکی اندیشیدن موجود بود، و هنوز انسان خود را تنها حَکَمی که چیزهای دیگر باید خودشان را برای او توجیه کنند نمی دید، بلکه همچنان عناصری از مناسبات غیرتصاحب گرانه و غیرمفهومی با هستی را به خاطر داشت. اما با ترجمۀ آثار یونانی به زبان لاتینِ رومی، این معانی گم شد، و جهان عقل سلیم و قانون، فرمان راندن، و تصرّف کردن حقیقت استیلا یافت.
سوم، تثبیت این اندیشۀ رومی در مسیحیت قرون وسطایی. خداوند در مسیحیت رومی شده، «صانع» دانسته می شود و طبیعت دیگر نه گشودگیِ ناپوشیدگی، بلکه محصول «صنعت» خداوند به شمار می آید. مفاهیم «صانع» و «صنعت» همچنان گرایش عمیقاً اومانیستی اندیشۀ صنعت گرا را فاش می کنند.
چهارم، ظهور متافیزیک و علم مدرن در سدۀ هفدهم، و ریاضی وار کردن طبیعت.
نظریۀ ادبی هایدگر (تا جایی که خوندم و فهمیدم):
عقل غربى، شناخت را در شناخت عقلانى منحصر مىداند و باقى انواع ممكن شناخت را به عنوان عدم شناخت در نظر مى گيرد، و كاركرد هنر را فقط لذت زيبايىشناسانه میداند.
در حالى كه کارکرد اصلی هنر، به دست دادن نوعى شناخت غيرعلمى از جهان بوده و بايد همچنان اين كار را ادامه دهد. هنر اولاً باید شناختی به مخاطب بدهد و ثانیاً این شناخت نباید عقلانی باشد. به خاطر همین نباید آثار هنری را به شکلی عقلانی تفسیر کرد.
در نظریه های ادبی رمانتیک، نبوغ شخص خالق اثر منشأ اثر تلقی می شود. در حالی که هایدگر اثر را نه بازنمایی تفکرات و نبوغ خالق، بلکه محصول نوعی گشودگی جهان برای خالق میداند، و خالق را صرفاً عامل انتقال این گشودگی برای مخاطب میداند. تک تک اجزاء اثر هنری از قبل برنامه ریزی نشده، بلکه خالق تازه پس از خلق اثر متوجه می شود چه گفته است. یعنی هر اثر با یک الهام همراه است.
دو فصل ابتدايى كتاب، بسيار بسيار عالى بودن. چكيده شون رو در زیر میذارم.
چکیدۀ فصل اول:
هایدگر با گرایش کلی اندیشۀ غربی به ارزش گذاری فهم تئوریک به عنوان یگانه شیوۀ درست فهم، مخالف است. او آنچه را که عملاً در عادی ترین تجربه های زندگی هرروزه اتفاق می افتد مورد توجه قرار می دهد و نشان می دهد که اشکال ابتدایی شناخت ما، غیر مفهومی اند. یک انسان به صرف وجود داشتنش، از شکلی از دسترسی به جهان برخوردار است که هرگز نمی توان آن را در قالب یک تئوری به طور کامل بیان کرد.
رویکرد تئوریک، زمانی که به تأمل در باب جهان می پردازد، می کوشد آن را به شکلی خنثا فرض کند. اما هایدگر نشان می دهد که این رویکرد تنها وجوه خاصی را از جهانی که در آن به سر می بریم (مثلاً وجه ریاضی) انتزاع می کند و سپس این وجوه خاص را واقعی تر از وجوه دیگر فرض می کند. این موضع، شیوه ای از تأویل هستی را نشان می دهد که از روزگار یونانیان حاکم بر شکل زندگی غربی بوده است. هدف هایدگر این است که این نگره را به پرسش بکشد، و نشان دهد که این نگره وابسته به فهم کلی پیشاتعقلی ایست که ادعای توضیح آن را دارد.
چکیدۀ فصل دوم: ژرف تاریخ
انسان ها موجوداتی ذاتاً تاریخی اند. آن ها در محیطی زاده می شوند که پیشاپیش با لایه های متعددی از تأویل و سنت شکل گرفته است، حتی به ظاهر بی واسطه ترین فهم شان از چیزها و از «من»ـی که چیزها را دریافت می کند هم برآمدۀ همین لایه های تأویل و سنت است. «جهان»ـی که ما در آن وجود خود را می یابیم ایستا نیست، نگره ها و انگاره های بنیادین دگرگون می شوند و از راه هایی دگرگون می شوند که امکان محاسبه یا پیش بینی شان نیست. جهان، در ویژگی های بسیار مهمش، برای یک شهروند یونان باستان، برای یک راهب قرون وسطایی، و برای یک غربی مدرن به شیوه های متفاوتی وجود دارد. آن چه هریک از آن ها در ساده ترین شیئ، مثل یک رودخانه می بینند، با دیگری تفاوت خواهد داشت. این همه سازندۀ آن مفهوم بسیار مهم هایدگر است: «تاریخ هستی». این مفهوم را به راحتی می توان با اصطلاح «ژرف تاریخ» بیان کرد.
«تاریخ هستی هرگز مربوط به گذشته نیست، بلکه تاریخ هستی هر شرط و وضعیت انسانی را تعیین می کند و نگاه می دارد.»
یعنی فلان رویداد امور را به نحوی دگرگون کرده است که ما همچنان درون فضایی که در آن رویداد گشوده شده زندگی می کنیم، درست مثل غرب مدرن که همچنان در فضایی اقامت دارد که مسیحیت آن را گشود، خواه کسی به عیسی مسیح باور داشته باشد یا نداشته باشد. امور تاریخی، در این معنا، آن راه های بنیادین اندیشیدن و بودن هستند که انسان غربی از یونان باستان تا امروز در آن ها اقامت گزیده و فهمی از خود به دست آورده است. از نظر هایدگر، تغییرات ژرف تاریخ به گرایش کلی ای شکل داده اند که به نیهلیسم فراگیر و خلأ معنوی غرب مدرن انجامیده است. هایدگر این گرایش را «فراموشی هستی» نامیده است. این گرایش به شناخت بی حد و مرز، تمدّن جهانی شدۀ تکنولوژیکی را به بار آورده است که هایدگر آن را تهدیدی برای گوهر انسانیت می دید: «سلطۀ نامحدود تکنولوژی مدرن در هر گوشۀ این سیاره تنها پیامد تازۀ یک تأویل تکنیکی بسیار کهن از جهان است، تأویلی که معمولاً "متافیزیک" خوانده می شود.»
چند رویداد، این مسیر را رقم زده اند:
نخست، طرح های "متافیزیک" افلاطون و ارسطو، که بر این دیدگاه بنیان گذاشته شده بودند که ساختار همۀ چیزها، همانند است با ساختار تولیدات یا مصنوعات بشر. با جا افتادن ارسطوگرایی و افلاطون گرایی، چنین انگاشته شد که همۀ چیزها خردپذیرند، به شرط آن که رونوشتی از مفاهیم عقلی و ریاضی جاودانه دانسته شوند (افلاطون گرایی) یا همچون مصنوعات بشری دارای مادّه و صورت تصور شوند (ارسطو گرایی).
دوم، ترجمۀ این فلسفۀ یونانی به زبان لاتینِ رومی. در اندیشه و زبان یونانیان هنوز نشان شیوه های کهن تر و پیشامتافیزیکی اندیشیدن موجود بود، و هنوز انسان خود را تنها حَکَمی که چیزهای دیگر باید خودشان را برای او توجیه کنند نمی دید، بلکه همچنان عناصری از مناسبات غیرتصاحب گرانه و غیرمفهومی با هستی را به خاطر داشت. اما با ترجمۀ آثار یونانی به زبان لاتینِ رومی، این معانی گم شد، و جهان عقل سلیم و قانون، فرمان راندن، و تصرّف کردن حقیقت استیلا یافت.
سوم، تثبیت این اندیشۀ رومی در مسیحیت قرون وسطایی. خداوند در مسیحیت رومی شده، «صانع» دانسته می شود و طبیعت دیگر نه گشودگیِ ناپوشیدگی، بلکه محصول «صنعت» خداوند به شمار می آید. مفاهیم «صانع» و «صنعت» همچنان گرایش عمیقاً اومانیستی اندیشۀ صنعت گرا را فاش می کنند.
چهارم، ظهور متافیزیک و علم مدرن در سدۀ هفدهم، و ریاضی وار کردن طبیعت.
نظریۀ ادبی هایدگر (تا جایی که خوندم و فهمیدم):
عقل غربى، شناخت را در شناخت عقلانى منحصر مىداند و باقى انواع ممكن شناخت را به عنوان عدم شناخت در نظر مى گيرد، و كاركرد هنر را فقط لذت زيبايىشناسانه میداند.
در حالى كه کارکرد اصلی هنر، به دست دادن نوعى شناخت غيرعلمى از جهان بوده و بايد همچنان اين كار را ادامه دهد. هنر اولاً باید شناختی به مخاطب بدهد و ثانیاً این شناخت نباید عقلانی باشد. به خاطر همین نباید آثار هنری را به شکلی عقلانی تفسیر کرد.
در نظریه های ادبی رمانتیک، نبوغ شخص خالق اثر منشأ اثر تلقی می شود. در حالی که هایدگر اثر را نه بازنمایی تفکرات و نبوغ خالق، بلکه محصول نوعی گشودگی جهان برای خالق میداند، و خالق را صرفاً عامل انتقال این گشودگی برای مخاطب میداند. تک تک اجزاء اثر هنری از قبل برنامه ریزی نشده، بلکه خالق تازه پس از خلق اثر متوجه می شود چه گفته است. یعنی هر اثر با یک الهام همراه است.
December 14, 2015
فکر میکنم فقط از پنجاه شصت صفحهی اولش یهخورده سردرآوردم. بقیهی کتاب به نگاه هایدگر به ادبیات و شعر میپرداخت که نه برای من جذاب بود و نه قابل فهم. ترجمهی این پنجاه شصت صفحه به نظر من خیلی عالی بود.
کتاب، بهخصوص در اواخرش، پر است از اسمهای دهنپرکن: دریدا، دلوز، لاکان، بارت و ...
کتاب، بهخصوص در اواخرش، پر است از اسمهای دهنپرکن: دریدا، دلوز، لاکان، بارت و ...
Read
July 4, 2025فقط دو فصل اول را خواندم که روی کل فلسفهی هایدگر تمرکز دارد نه فلسفهی هنرش. چون همانها به کارم میآمد.
الباقی فصلهای کتاب روی عقاید هایدگر در باب هنر و ادبیات تمرکز دارد.
الباقی فصلهای کتاب روی عقاید هایدگر در باب هنر و ادبیات تمرکز دارد.
October 20, 2018
Clark's book is a lucid and balanced introduction to Heidegger's thought. In a welcome change from most work on Heidegger, Clark pays careful attention to the importance of art in Heidegger's thinking- especially in terms of the question of the death of art as raised in the philosopher's works published after 'Being and Time'.
I would have liked Clark to spend some more time on the implication of Heidegger's thinking on the discipline of literary criticism. In a way, as he suggests, literary criticism, seen 'after' Heidegger, is metaphysical (and nihilistic). In this sense, there cannot be literary criticism after Heidegger. How does one respond to this proposition as a student of literature is something that I feel Clark could have addressed further.
But, for a book that is supposed to be a critical introduction to Heidegger's thought, I think Clark does a fairly good job. I would recommend the annotated bibliography/further reading as a especially noteworthy feature of his book that allows readers new to Heidegger to have a sense of the direction in which they might proceed after having perused it.
I would have liked Clark to spend some more time on the implication of Heidegger's thinking on the discipline of literary criticism. In a way, as he suggests, literary criticism, seen 'after' Heidegger, is metaphysical (and nihilistic). In this sense, there cannot be literary criticism after Heidegger. How does one respond to this proposition as a student of literature is something that I feel Clark could have addressed further.
But, for a book that is supposed to be a critical introduction to Heidegger's thought, I think Clark does a fairly good job. I would recommend the annotated bibliography/further reading as a especially noteworthy feature of his book that allows readers new to Heidegger to have a sense of the direction in which they might proceed after having perused it.
June 15, 2011
This book is one of a series specifically aimed at dealing with literary theory and as such is selective in which aspects of Heidegger's work it presents.
Having read this book twice now it's given me a far clearer idea of the importance that his work has in relation to western thought. Both times it's left me excited about the prospect of reading Heidegger's work.
The issue of Heidegger and Nazism is not avoided, pointing to arguments that take a negative or more understanding viewpoint.
The closing comments about possible shortcomings of Heidegger's work, e.g. his (restrictive) focus on Holderlin's poetry, meant that I actually ended up dipping into some writinga by Deleuze (and Guattari).
Having read this book twice now it's given me a far clearer idea of the importance that his work has in relation to western thought. Both times it's left me excited about the prospect of reading Heidegger's work.
The issue of Heidegger and Nazism is not avoided, pointing to arguments that take a negative or more understanding viewpoint.
The closing comments about possible shortcomings of Heidegger's work, e.g. his (restrictive) focus on Holderlin's poetry, meant that I actually ended up dipping into some writinga by Deleuze (and Guattari).
November 25, 2009
I was hoping to get a good feel for Heidegger from this guide but all I found out was Heidegger's thought is not something you can glean from a 150 page booklet. Still, a good book to get some idea of his thought in regards to literary and poetic criticism.
May 15, 2011
A lucid introduction to one of the toughest and influential philosophers of the twentieth century. Focus on Heidegger's contribution to literary studies and poetics makes it a must read for the students of arts and literature.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews