Ένα αυστηρό σχολείο, μια διευθύντρια που απεχθάνεται τις μαθήτριές της και, κυρίως, τον ίδιο της τον εαυτό, μια καθωσπρέπει κοινωνία και η φιλία, που όλα τα γιατρεύει και τα κάνει υποφερτά. Πρόσωπα που συναντάμε σε άλλα βιβλία της Ζωρζ Σαρή μαλώνουν και φιλιώνουν ξανά, δίχως μνησικακία. Ποιος είπε ότι μια αληθινή φιλία είναι αψεγάδιαστη και γυαλιστερή...
Μέσα σε όλα αυτά, ξεπροβάλει και η σκιά του καινούριου καθεστώτος, που η πλειοψηφία αντιμετωπίζει ως φως, ως λούστρο και παράτα. Μόνες φωνές αντίστασης το Κούλι, ο προοδευτικός πατέρας της και ο Μπάμπης που ψιθυρίζουν τη λέξη ελευθερία που σιγά σιγά γίνεται ήχος δυνατός.
Αξίζει να διαβαστεί όχι μόνο για την υπέροχη φιλία των κοριτσιών, αλλά και για το πόσο "καλοδεχούμενη" ήταν η νέα οργάνωση από ένα μεγάλο (καθωσπρέπει και μορφωμένο) κομμάτι της κοινωνίας.
Ε.Π.-Και όμως είναι αλήθεια...