Xente no rodicio

by Xosé Neira Vilas

Vinte contos que amosan unha mestura de desengano, humor e piedade, escritos nun galego rico e expresivo, plástico e rítmico, dunha grande enxebreza sintáctica. No fondo, vinte poemas en prosa debidos á pluma dunha das figuras máis destacadas da narrativa galega.

109 pages, Paperback

First published January 1, 1965

About the author

Naceu en Gres, Pontevedra, en 1928. É membro numerario da Real Academia Galega, Doutor Honoris Causa polas universidades da Coruña e da Habana, e Fillo Predilecto do Concello de Vila de Cruces. Entre outros galardóns recibiu a Medalla Castelao, o Pedrón de Honra, o Premio Trasalba. Premio da Crítica Española (novela en galego) e Premio da Crítica Galega (ensaio). É un dos escritores clásicos da literatura galega.
Emigrou a Arxentina en 1949, onde fixo a carreira de Xornalismo. Foi Secretario Xeral das Mocedades Galeguistas, e Secretario da Comisión Organizadora do histórico Congreso da Emigración Galega. Casou coa escritora cubana, de ascendencia galega, Anisia Miranda, en 1957. Xuntos fundaron ese mesmo ano “Follas Novas”, editorial e distribuidora do libro galego no continente americano.
Colaborou na prensa galega de Buenos Aires e publicou nesa cidade o poemario Dende lonxe, en 1960, e a novela Memorias dun neno labrego,en 1961, ano en que Neira e Anisia van vivir a Cuba. Alí funda é dirixe a Sección Galega do Instituto de Literatura e Lingüística. Desempeña diversos traballos na administración, colabora na prensa, e exerce durante seis anos a xefatura de redacción da revista infantil Zunzún. Dende 1992 reside na súa parroquia natal, onde preside a Fundación que leva o seu nome. (A súa compañeira Anisia faleceu en 2009).

Reviews

[isaac · Rating 4 out of 5]

para ser um livro de histórias curtas nem tam mal houvo alguma que me arregiçou e a de maría doeu-me

[Lara · Rating 3 out of 5]

pensaba porlle un 4, pero ao final algunhas historias parecéronme algo repetitivas.

[Empanada XB · Rating 3 out of 5]

Tiña relatos moi bós, e outros que directamente non entendín. Algúns dos temas eran duros, como o de Lucinda, que por certo é un dos meus favoritos xunto a María e O delito de Tomás.