Οι νύχτες στο Φλόρες

by César Aira, Κατερίνα Τζωρίδου (Translator)

Ο Άλντο και η Ροσίτα, ένα ζευγάρι ηλικιωμένων Αργεντινών, αναγκάζονται λόγω της οικονομικής κρίσης να ξεκινήσουν μια παράξενη νυχτερινή δουλειά: τη διανομή πίτσας με τα πόδια στη συνοικία Φλόρες. Ο ασυνήθιστος αυτός τρόπος διανομής μας δίνει την ευκαιρία να γνωρίσουμε έναν ολόκληρο κόσμο που κινείται στην τροχιά του χρήματος και περιλαμβάνει έναν δολοφονημένο έφηβο, έναν δικαστή και κάποιες καλόγριες ενός μοναστηριού-οίκου ευγηρίας. Μια αριστοτεχνική ακτινογραφία της κοινωνίας της Αργεντινής, γραμμένη με εντυπωσιακή οικονομία στη γλώσσα και λιτές, ακριβείς περιγραφές που συνθέτουν ένα θέατρο του παραλόγου, όπου τίποτε δεν είναι αυτό που φαίνεται.

Genres: Novels, Latin American, Literature, Spanish Literature

131 pages, Paperback

First published January 1, 2004

About the author

César Aira was born in Coronel Pringles, Argentina in 1949, and has lived in Buenos Aires since 1967. He taught at the University of Buenos Aires (about Copi and Rimbaud) and at the University of Rosario (Constructivism and Mallarmé), and has translated and edited books from France, England, Italy, Brazil, Spain, Mexico, and Venezuela. Perhaps one of the most prolific writers in Argentina, and certainly one of the most talked about in Latin America, Aira has published more than eighty books to date in Argentina, Mexico, Colombia, Venezuela, Chile, and Spain, which have been translated for France, Great Britain, Italy, Brazil, Portugal, Greece, Austria, Romania, Russia, and now the United States. One novel, La prueba, has been made into a feature film, and How I Became a Nun was chosen as one of Argentina’s ten best books. Besides essays and novels Aira writes regularly for the Spanish newspaper El País. In 1996 he received a Guggenheim scholarship, in 2002 he was short listed for the Rómulo Gallegos prize, and has been shortlisted for the Man Booker International Prize.

Reviews

[Solistas · Rating 2 out of 5]

2.5*

Δεν ήξερα τι να περιμένω απ'το βιβλιο, μάλλον κάτι με σαρκασμό και λίγο γέλιο αλλά ο Aira κάνει κάτι τελείως διαφορετικό. Είναι τα χρόνια της κρίσης στην Αργεντινή, η εγκληματικότητα είναι στα ύψη και το ηλικιωμένo ζευγάρι της Ροζίτα και του Άλντο δουλεύει ως delivery σε μια πιτσαρία στο Φλόρες. Η μοναδική τους διαφορά, με την ανδροκρατούμενη αυτή δουλειά που συνήθως εξασκούν (για μικρά χρονικά διαστήματα) έφηβοι με μηχανάκια, είναι πως παραδίδουν τις παραγγελίες με τα πόδια. Έχουν ένα δικό τους σύστημα ενώ υπάρχει ένας άγραφος κανόνας να αναλαμβάνουν μόνο τις πλησιέστερες περιοχές ώστε να παραδίδουν το γεύμα στην ώρα του. Η νυχτερινή ζωή τους έχει ανανεώσει, τους έχει διώξει απ΄το στάδιο της απεικόνισης της πραγματικότητας (όπως κάνουν οι συνομίληκοι τους μέσω της τηλεόρασης) τους έχει οδηγήσει σε κάτι που καταλαβαίνουν ως "ζωή". Έτσι τουλάχιστον ισχυρίζονται.

Μετά την απαγωγή και το θάνατο ένος πιτσιρικά διανομέα που θα σοκάρει ολόκληρη τη χώρα, τα πράγματα αλλάζουν. Κανείς δεν είναι αυτός που νόμιζες μέχρι εκείνο το σημείο. Ο Aira σε ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι του βιβλίου (περίπου απ'την σελ. 60 έως την 85) έχει μια αρκετά κοφτερή ματιά, είτε μιλάει για την τηλεόραση είτε περιγράφει τις προβληματικές λειτουργίες της αστυνομιας, της δικαιοσύνης αλλά και της ενημέρωσης. Είναι πυκνογραμμένο το κείμενο, γεμάτο διεισδυτικές αναλύσεις που σε προκαλούν να διαβάσεις δυνατά τις λέξεις για να τις εμπεδώσεις. Σε αυτό το σημείο είχα πραγματικά ενθουσιαστεί.

Δυστυχώς, εκεί που σκέφτεσαι να παραγγείλεις και το Βάραμο του Aira πριν καν τελειώσεις αυτό, ανατρέπει τα πάντα. Με έναν κακοστημένο αλλά κ λατινοαμερικάνικο τρόπο ακυρώνει το κείμενο, χωρίς όμως δικαιολογεί αυτή την επιλογή όταν πια ολοκληρώνεται το βιβλίο. Σα να βαρέθηκε να ξεδιαλύνει τις σκέψεις του. Αποτέλεσμα, οι τελευταίες 20 σελίδες να διαβάζονται σχεδόν διαγώνια, όχι μόνο γιατί ξέρεις ότι δεν θα ξεκαθαρίσει την ιστορία αλλά γιατί είναι υπερβολικό σε ένα τόσο μικρό κείμενο να θέλεις να δοκιμάσεις κάθε τρόπο και να πεις κάθε σκέψη.

[Joni · Rating 4 out of 5]

Buena novela de Aira, quizás la más lineal y terrenal de las que llevo leídas y sin embargo siempre deja lugar a la sorpresa y los giros. Lo bueno es que se puede leer de una sentada, maneja el ritmo y la tensión a la perfección, tiene un dominio del relato envidiable, deja la sensación que escribir es una pavada. Esta novela trata sobre una pareja entrada en años que para mejorar su estabilidad económica se dedican al delivery (a pie) de pizzas en el barrio de Flores. Un secuestro devenido en asesinato y una amplia galería de personajes le dan alta complejidad a un relato tan corto. Ahondando en los detalles del barrio, la situación argentina de crisis de principios del 2000 en poco espacio lo que aparenta ser una historia costumbrista pasa a ser un policial.

[Ellinor · Rating 4 out of 5]

This book totally surprised me, it wasn't what I expected at all. From the blurb I thought it would be a despcription of Flores - a quarter of Buenos Aires - and its inhabitants, told from the point of few of an elderly couple who are delievering pizza. There is also talk of a boy who was kidnapped and then killed because his parents weren't as rich as the kidnappers had thought and thus weren't able to pay.
For the first part of the book this was true. There were only one or two things which seemed odd. But the were so tiny that I didn't think about them much. Then the point of view changes and now the story of a lawyer is told. He and his wife are hosting an author who is about to receive a literary award. The lawyer's son one night has a car accident and from here on things start getting weird: The reader suddenly finds out that the elder couple are two criminals, that the author really isn't an author etc. In the end all the characters meet in an underground passage behaving very strange.
My first thought was, "What the...". But the whole thing was so strange that I actually starting liking the book after having thought about it for some time.
This whole weirdness is only good because the book is just a little over a 100 pages long. Had it been longer I might not have enjoyed it at all.

[İdil · Rating 3 out of 5]

Bu kitap hakkında ne düşüneceğimi bilmiyorum. Çok garip. Derecesi "tuhaf" olan altıncı bir yıldız olsaydı onu seçerdim.

[George K. · Rating 3 out of 5]

Δεύτερο βιβλίο του Σέσαρ Άιρα που διαβάζω, μετά το καλούτσικο αλλά εντέλει όχι και τόσο του γούστου μου "Συνέδριο λογοτεχνίας" που διάβασα τον Οκτώβριο του 2018, και οι εντυπώσεις μου είναι ξανά ανάμικτες. Αν μη τι άλλο η ιστορία ξεκίνησε πολύ ωραία και στρωτά, και σε μεγάλο βαθμό συνέχισε έτσι (ίσως με κάποιες... αρρυθμίες), όμως δυστυχώς στις τελευταίες δεκαπέντε με είκοσι σελίδες ο συγγραφέας μου τα χάλασε, σαν να μην ήξερε πώς ακριβώς να ξεδιαλύνει το όλο κουβάρι της ιστορίας. Οφείλω να παραδεχτώ ότι τις τελευταίες σελίδες τις διάβασα σχεδόν διαγωνίως, μιας και κατάλαβα ότι περισσότερο θα μπέρδευε τα πράγματα παρά θα τα ξεκαθάριζε. Σίγουρα πάντως η συγκεκριμένη νουβέλα έχει αρκετά θετικά στοιχεία, όπως είναι η γραφή, η ατμόσφαιρα, κάποιες σκόρπιες σκέψεις και εικόνες, απλά από ένα σημείο και μετά χάνεται η μπάλα και κατά τη γνώμη μου χάνεται η όποια μαγεία της ιστορίας.

[ΠανωςΚ · Rating 3 out of 5]

Αναρχικός αχταρμάς που συνδυάζει το σοβαρό και το γελοίο με τέτοια άνεση και τόσο απροειδοποίητα που μετά τον ενδεχόμενο εκνευρισμό αρχίζεις να το απολαμβάνεις. Μετά την ανάγνωση κατέληξα: α) απαραιτήτως θα διαβάσω κι άλλα του συγγραφέα β) θα ξαναδιαβάσω και το συγκεκριμένο, γνωρίζοντας πια τι με περιμένει.

[Pamela · Rating 4 out of 5]

"Nadie quería renunciar a ser quien era, ni por un instante. Ni se les ocurría. Cada cual encerrado para siempre en su personalidad, en sus recuerdos, en sus opiniones, ¡como si valieran tanto! Y si había algo ahí que no les gustaba, lo pasaban al área orgánica y tomaban pastillas. Porque con el cuerpo no se mostraban tan inflexibles, ni mucho menos; al contrario, al cuerpo estaban siempre dispuestos a cambiarlo, si se les ofrecía un buen contrato."

[Santiago Quijano · Rating 4 out of 5]

Empieza como una historia apacible, de gente normal de la clase media en medio de la crisis, en un tono amable, cercano, sin apuros, que va entremezclando otras historias con maestría. Y en un punto, sin darse uno cuenta, la historia se tuerce y los personajes se transforman, se deforman, y lo que antes era apacible se vuelve ahora horroroso y lo que era normal se convierte en un absurdo total.

[Gunce · Rating 2 out of 5]

Kitap ekonomik kriz nedeniyle pizza dağıtıcılığı yapmak zorunda kalan ihtiyar Aldo ile Rosa çiftini ve Buenos Aires'in Flores semtinin sokaklarını anlatarak bence oldukça iyi başladı fakat yarısından sonra bambaşka bir kitaba dönüştü. Kurgu bana çok sorunlu geldi ve sevemedim.

[Guilherme · Rating 4 out of 5]

(spoiler) César Aira tem um modo único de narrar. O próprio autor denomina este procedimento de "fuga hacia adelante", através do qual os acontecimentos se precipitam, um após o outro, num frenesi de absurdos. Suas narrativas não são calculadas e manipuladas para que cada evento tenha uma função clara no evolver da história, de modo ao leitor fechar o livro e ser capaz de racionalmente reconstruir, através de relações de causa e consequência, aquilo que lhe acabara de ser revelado. Aira parece explorar, até o limite, os efeitos da contingência, dando a sensação ao leitor de que não há instância algum em controle da narrativa, que corre ao sabor de excentricidades ora cômicas, ora de uma violência perturbadora.

Nesta novela, Aira tece sua crítica social a partir de um casal de idosos que, ante à penúria que a crise dos anos 2000 na Argentina lhes logrou, passam a fazer entregas noturnas de pizza para complementar a renda. O ambiente de crise, no entanto, não leva a uma paralisia na narrativa ou numa redução no horizonte performático das personagens. Pelo contrário, a crise é a desculpa que Aira tem para nos dizer que tudo é permitido, repetindo, em outros termos, o adágio de Dostoievski de que se Deus não existe, então tudo é permitido. Porém, a chave agora parece ser "se o Estado, a polícia, a justiça, não mais existem, então tudo é permitido".

É nesse ambiente de ausência e abandono de instâncias reguladoras que as personagens se inserem. O bairro de Flores, no qual a história transcorre, é acometido por um recente sequestro e assassinato de um jovem motoboy, que choca a comunidade, e revela a completa e paradoxal inoperância da polícia. Aira brinca com o fato de que, num sequestro, a polícia não deve interferir nas negociações e tampouco deve ser acionada, mas tem de, ao mesmo tempo, estar ciente e pronta para não agir. A inação da polícia é representada já no nome do investigador, que não deve oficialmente investigar o caso para não atrapalhar as negociações, Zenon, remetendo ao pensador grego que via o real movimento como uma impossibilidade.

Há também uma boa dose de crítica às artes contemporâneas, que fazem relações arbitrárias entre duas coisas quaisquer. Aira revela um esgotamento da arte enquanto representação da realidade num dado momento em que um escritor boliviano renomado -- o qual se descobre ter apenas inventado uma máquina de produzir textos -- alega que há tantos artistas atualmente, com tantas produções artísticas, que os eventos que elas arbitrariamente retratam estão sendo capazes de antecipar a realidade. A ideia é a mesma que diz que um bater de teclas aleatório feita por um macaco numa máquina de escrever, eventualmente, seria capaz de reproduzir a obra completa de Shakespeare.

Para além do esgotamento da arte, ela também se teria corrompido. A principal financiadora de projetos culturais da Argentina, no livro, desviava recursos para financiar a especulação imobiliária no bairro de Flores. E o fazia financiando projetos fictícios e mobilizando artistas laranjas, havendo inclusive um crítico literário que publicava críticas fictícias de obras inexistentes.

Ao final, descobrimos que, mesmo as identidades dos protagonistas eram falsas. O casal de idosos era composto por um bandido aplicador de golpes que sofre de amnésia -- como nunca foi pego em flagrante e nunca se lembra do ocorrido, nunca foi pego --, além de um travesti cego que planeja matar o velho. O crime de assassinato que abala a comunidade tampouco é solucionado. Aira adiciona camadas e mais camadas de dúvidas sobre o que teria ocorrido: um acidente triplo na estrada, um roubo de carro, no qual o jovem sequestrado teria sido avistado, o sumiço da cabeça deste após ter sido morto...

Todas as personagens acabam fortuitamente encontrando-se nos túneis subterrâneos de Flores, todos correndo aleatoriamente pelos labirintos. Esse movimento repetitivo e arbitrário das personagens é comparado pelo autor ao movimento das constelações, numa repetição infinita, como se as personagens estivessem presas a essa dinâmica para sempre.

A cena final é absolutamente grotesca, profana e vulgar (além de bastante cômica, claro), como se Aira estivesse profanando o próprio gênero narrativo, a própria literatura, como se a única forma de fazer literatura num mundo em crise apenas fosse possível a partir de sua dissolução.

[Scherzo · Rating 5 out of 5]

¿A quién le tenés miedo? ¿A los ladrones? Hacete ladrón. ¿A los secuestradores? Hacete secuestrador.
Ella:
Qué fácil lo hacés, Aldito. ¿Le tenés miedo a la enfermedad? Hacete enfermedad. ¿Le tenés miedo a la muerte? Hacete muerte. Pàg.51

La figura deforme de Nardo cambiaba sus perfiles, negro sobre negro, en las ramas de los árboles, sobre las cornisas, haciendo equilibrio en los cables entre el follaje de los plátanos, descolgándose de un balcón, siempre en movimiento, huidizo, tímido. Sólo a alguien muy insensible podía parecerle propio para una broma. En realidad era un ser de infinita melancolía. Pàg.61-62

Lo que mantuvo en vilo a la población durante esos días cruciales fue la lucha desesperada de los padres por recuperar a su hijo. Cualquiera podía entenderlo. Un hijo de quince años, en la clase media, significaba quince años de dedicación sin pausas; era un resultado demasiado valioso para resignarse a perderlo. Pàg.64

Después del penoso desenlace, el cerco se levantó y el barrio volvió a la normalidad, pero ya no fue lo mismo. Nardo había parecido por ese entonces, y fue un símbolo tangible de la diferencia que se había introducido en todo. Su figura grotesca, su voz de loro, sus chistes, no disimulaban la melancolía angustiosa del mundo que había venido a recorrer./ Un mutante, por simpático que sea, anuncia la desaparición. Pág.66

Por lo menos así lo veía él. El crimen, la violencia, la desigualdad rampante, no lo alarmaban: eran parte de la vida y el amor los necesitaba. Pàg.75

Con la crisis que estaba viviendo el país, las academias de policía funcionaban a pleno, su matrícula estallaba, los jóvenes hacían cola para anotarse. Era un trabajo seguro, estable, y a pesar de que los sueldos no iban más allá de la supervivencia, tal como estaban las cosas era lo más que podía esperarse. El fantasma de la desocupación y la marginalidad llevaba a miles de jóvenes que en otras circunstancias habrían sido obreros o empleados a optar por el uniforme. Lo mismo estaba pasando con las monjas. Salvadas las diferencias, el convento también ofrecía una deseable estabilidad, aislamiento y comida, y un lugar en el mecanismo social. Esa motivación dejaba de lado la vocación y el compromiso, y liberaba a las monjas de la obligación de creer en Dios, así como liberaba a los policías de la necesidad de creer en la Ley. Pàg.87-88

Había que jugar el juego del azar y de las conexiones. En general se desconfía del azar por su cualidad de imprevisible, lo que no se tiene en cuenta es que el azar, por su funcionamiento mismo, no falla nunca. pág.114

[Andreas Steppan · Rating 4 out of 5]

Wer dachte, die Literatur bringe nichts Neues mehr hervor, der sollte Bücher von César Aira aus Argentinien lesen. Jedenfalls handelt es sich um eine Art von Roman, wie ich ihn noch nicht gelesen habe.
Aira ist sehr gut lesbar, doch er durchbricht jede Erwartung des Lesers, irritiert, bietet einen Text, der schwer fassbar ist, zwischen philosophischer Gedankenspielerei und überzeichnetem Comic.
So erratisch die handlungsreiche Geschichte erscheint (Nacherzählung an dieser Stelle zwecklos!), so glasklar ist die Sprache. Aira ist extrem ideenreich, voller Überraschungen und sehr unterhaltsam und lustig. Doch gerade wenn man glaubt, ihm folgen zu können, wird es so absurd, dass man das Buch an die Wand werfen möchte.
Ich glaube, mit der Lektüre eines einzelnen Buchs von César Aira ist es nicht getan. Der Autor hat mittlerweile über 100 kurze Romane verfasst. Meine Vermutung: Taucht man erst mal in sein Werk ein, könnte ein Suchtfaktor entstehen, mit dem hohen Risiko, dass man - ist man erst mal dem "airanismo" verfallen - für jede andere Art von Roman verdorben ist.

[Elina · Rating 4 out of 5]

Σε μία χώρα που τα πάντα καταρρέουν η οικονομία, η κοινωνία, η οικονομία, τίποτα και κανείς δεν είναι αυτό που φαίνεται. Ιδιαίτερος ο τρόπος γραφής και πλοκής της ιστορίας, πολύ πυκνή γραφή, όμως το βιβλίο περιέχει τροφή για σκέψη και αυτόματα κάνεις παραλληλισμούς με αυτά που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στον τόπο μας.

[Cüyen · Rating 2 out of 5]

* spoiler * me pregunto por qué casi todos los libros que vengo leyendo vienen a tener por trasfondo algo relacionado a abusos o violaciones... Ah, esta historia (y otras) me lo dice: es casi como que la vida fuera una violación. Todo está f*cked up, en serio.

[Daniela libroscomoalas · Rating 3 out of 5]

Uy qué experiencia rara. Súper bizarro. Lleno de vueltas. Pasaron cosas que no parecía que vinieran a cuento y al final todo termina teniendo que ver con todo. Primer novela de Aira en mi vida, muy loco. Creo que lo volvería a leer para entender más su locura.

[Matias Cerizola · Rating 4 out of 5]

Las Noches De Flores.- César Aira 

“Se trataba de la negativa a dejar de ser el que uno era. Nadie quería renunciar a ser quien era, ni por un instante. Ni se les ocurría. Cada cual encerrado para siempre en su personalidad, en sus recuerdos, en sus opiniones, ¡como si valieran tanto! Y si había algo ahí que no les gustaba, lo pasaban al área orgánica y tomaban pastillas. Porque con el cuerpo no se mostraban tan inflexibles, ni mucho menos; al contrario, al cuerpo estaban siempre dispuestos a cambiarlo, si se les ofrecía un buen contrato.”

La crisis argentina está vez pegó fuerte. La gente se la rebusca como puede y como le sale. En medio de una ciudad invadida de Lecops, Patacones y predios de trueque, el matrimonio jubilado compuesto por Aldo y Rosita, patean el barrio de Flores entregando pizzas a domicilio. Son una rara avis dentro del esquema de reparto en moto al que se acostumbra en la ciudad. El secuestro y posterior asesinato de un joven delivery de nombre Johnatan va a sacudir el barrio y a la tropa de muchachos en moto y que también va a afectar al matrimonio geronte en grados que ni ellos sospechan.

Las Noches De Flores, publicado en el año 2004, es un ejemplo del estilo narrativo que César Aira (1949-) suele imprimir a sus historias. Una forma de narrar en la que generalmente tenemos un punto de partida, pero en el que la línea de llegada puede estar en cualquier parte, inimaginable al comienzo de la lectura. En este caso, una historia que comienza con tonos serenos y de contemplación de la vida de la tercera edad de clase media en épocas de crisis, deviene en policial y luego… No, al ser un libro corto no quiero dar muchos detalles de trama, así se sorprenden como yo en el recorrido de estos jubilados por el barrio que supo sobrevolar el Ángel Gris y que la crisis transformó, como al resto de nosotros.

🤘🤘🤘🤘

[Barbara Maidel · Rating 1 out of 5]

COMEÇOU BEM E VIROU UM DESASTRE

As noites de Flores não é um livro muito elogiado do argentino César Aira, mas resolvi lê-lo porque ele já estava hospedado na minha casa. A história e o ritmo vão bem até por volta da página 80, mas depois tudo começa a desandar. A reviravolta da trama, a inserção de novos personagens mal construídos, a destruição tosca dos personagens que já nos acompanhavam, o novo ritmo estranho que quebra o andamento de tudo, o desespero em acabar o enredo dum jeito chocante e alucinado — horrível.

Não tenho problema com literatura fantástica nem com grandes guinadas, mas As noites de Flores é um relaxo. Parece que Aira não tinha planejado a obra e lá pelas tantas não sabia direito como fazer uma ponte entre uma trama lenta e morna e um rebuliço ensandecido. A primeira metade parece um livro, a segunda metade parece outro completamente diferente. Deu no que deu. Recomendo só pra quem é curioso com bizarrices ou tem tempo de sobra pra ler coisas ruins.

Este hóspede foi mandado embora, mas futuramente pretendo ler algum dos livros elogiados do autor.

[Marina Condo · Rating 4 out of 5]

Es mi segundo libro de Aira, lo compré porque alguien en algun lado dijo y lo tenia anotado en mi cuaderno del 2020, creo que el prologo sirve para entender el libro. Ahi lei que hace realismo delirante y es asi, hay una primera parte de la novela q es un resultado de una gran observacion, hay una parte policial y un cierre delirio.
En el fondo siento que la historia es la excusa para hablar de algo mas, como buen libro.

[Abraham Gad · Rating 3 out of 5]

Un clavado a un relato híperrealista del pais latinoamericano en la primera decada del siglo

[belisa · Rating 2 out of 5]

hayret bir şey, güzel sakin bir öykü gibi başladı, sonra ne oldu anlamadım, her şey birbirine girdi, bitirmeden uyuyamadım da...

[Simay Yildiz · Rating 3 out of 5]

Orijinali CAN'la Bir Sene'de.

Pizza ısmarladınız. Kapınız çaldı. Açtığınızda karşınızda ellerinde kutularla iki ihtiyar görseniz nasıl bir tepki verirdiniz? İşte Flores'teki pizza severlerin çoğu Aldo ve Rosita Peyró çiftinin kapılarında belirmesine alışmış artık. Ekonomik krizde para kazanmanın bir yolunu arayan emekli bir çift olan Ado ve Rosita, yalnızca pizza götürmekle (ve yaya olarak götürmekle) kalmıyor, motosikletçi gençlerin gitmek istemedikleri, şüpheli adreslere bile gidiyorlar. Krizden dolayı yoksulluğun da artmış olmasının etkisiyle kimileri pizza gelince parasını ödemiyor, kimileri pizzayı getirenleri soyuyor... Aldo ve Rosita'nın da bildiği Jonathan isimli bir pizza dağıtıcısı kaçırıldığında ise medyanın da ilgisiyle olaylar büyüyor, büyüyor...

Basit bir kaçırılma gibi görünse de Jonathan'ın öldürülmesi işleri daha da karıştırıyor ve sonunda yaşlı çiftin de dolaylı olarak bu işlere dahil olduğu ortaya çıkıyor. Yazar Aira, orta sınıf yoksulluğunu, yoksulluğun getirdiklerini, insanların çaresizliğini ancak bir yandan da hallerinden memnun, ellerindekine şükreden tavırlarını çok başarılı bir şekilde kaleme almış. Fazlasıyla gerçek ve biraz da büyülü bir macera için bu kitabı kaçırmayın derim.

[Bitácora de Libros · Rating 1 out of 5]

Si pudiera ponerle 0 lo haría. Una burla de libro, absurdo, ridículo, inverosímil, mal construido, con personajes que son caricaturas o marionetas, bizarro y asqueroso. No le falta nada. En fin, no puedo entender la fama de ciertos autores.

[nilay · Rating 2 out of 5]

Bu kitapla yazarın Türkçe ’ye çevrilmiş 3 kitabını da okumuş bulunmaktayım; kitapların beni sevindiren tek yanı ne yazık ki kısa olmasıydı… Beni içine alamadı ya de ben kitapları kavrayamadım bilemedim; kurguları, anlatmak istedikleri şeyleri çözemedim ve karma karışık sorularla kitaplarını okudum gitti sadece…
Flores Geceleri kitabında da ve pizza dağıtımı yapan yaşlı bir çifti başta normal bir profil olarak aktarıp sonrasında iyice yok artık dedirtecek kıvama getirmesi… Sevgili yazar hayattaki yok artıklardan kaçmak için sığınmışız kitaplara, bu da neiyn nesi, 3. Sayfa haberlerinden kitap yapmışsın desem ve bunları okusan üzülürsün diye daha fazla uzatmıyorum. Yazarı anlayamadım özetle… Kitapta beğendiğim sözleri yazarak mektubuma son veriyorum …
“Bu ülkede, çalışan insandan üstüne bir de özür dilemesini bekliyorlar.”
“Böyle gelmişti ve böyle gidecekti; ne de olsa semtler de insanlar gibi kaderin mahkûmudur.”

[Orkun · Rating 4 out of 5]

Cesar Aira'nın Türkçe'de yayınlanmış sadece üç kitabı var. Emrah İmre tarafından çevrilmiş bu kitaplar:

- Flores Geceleri
- Nasıl Rahibe Oldum
- Seyyah Ressamın Yaşamından Bir Kesit

Arjantin ve hele bir de gerçekliğin eğilip bükülmesi denince akla Borges geliyor pek tabii. Fakat Aira'yı ıskalamak büyük kayıp bence. Borges'in anlatım dilini hiç sevemedim (Borges sanki hikayelerini okumayalım diye yazıyor). Oysa Borges kendisini "hazcı" bir okur olarak tanımlıyor: "Bana haz vermeyen hiçbir şeyi okuyamıyorum" Böyle diyen Borges'in öykülerinin çıkış noktaları hakikaten bizi heyecanlandırsa da dolambaçlı yazı dili bu heyecanı öldürmek için elinden geleni ardına koymuyor. Borges'in vatandaşı olan Aira'nın gerçekliği eğip bükmesi ve "hikaye eden" cerbezeli dili ise sizi kitabın içine çekiyor.

Borges okumayı bitirdiğimde duyduğum yorgunluk Aira'da yerini tatlı bir sıcaklığa bırakıyor...

Demem o ki, çok sevdim.

[Ben · Rating 4 out of 5]

First book I read cover to cover in Spanish, and the depth of my reading is as such not to be trusted. But this book broke my heart, in the way that a beautiful and sad premise was gradually subsumed into darkness and absurdity.

Someone from Argentina once told me there was nothing funny about the economic crisis that hit them at the turn of the century. I don't think Aira would agree with that statement, nor do I think he would downplay the depth of trouble it brought upon the country.

I hope somebody translates this book, because what little I do understand of the prose is by turns ridiculous, caustic, haunting, playful, horrifying.

[Panagiotis · Rating 3 out of 5]

Η Αργεντινή στα χρόνια της κρίσης. Μέσα από τις διαδρομές των συνταξιούχων πρωταγωνιστών γινόμαστε μάρτυρες της κατάρρευσης μιας κοινωνίας. Ακούγεται δραματικό αλλά ο συγγραφέας με ένα σκωπτικό ύφος σχεδόν κάνει την μαυρίλα ιλαρή. Από τη μέση και μετά έρχεται η μεταμόρφωση. Ενώ οι πρωταγωνιστές και τα γεγονότα παραμένουν ίδια βλέπουμε την άλλη όψη. Μια όψη αφάνταστα σκοτεινή, σαν να συναντάς τον ίδιο το Σατανά. Μέχρι να συνειδητοποιήσεις τι εννοεί ο ποιητής το βιβλίο έχει τελειώσει. Το μόνο μείον του βιβλίου είναι ότι είναι πολύ μικρό για τα ζητήματα που θέτει. Από την άλλη όμως αν το άπλωνε ο συγγραφέας μπορεί να έχανε την ατμόσφαιρα που σου βγάζει.
3,5/5

[Pepi · Rating 4 out of 5]

"Οι νύχτες στο Φλώρες" εκδ. Καστανιώτη. Ξεκινάει με μία λεπτομερή περιγραφή των διαδρομων που ακολουθει με τα πόδια ενα ζευγάρι ηλικιωμένων delivary (ακούγεται πρωτότυπο και παράξενο αρχικά). Ενώ εχεις κουραστεί λίγο με την ρουτίνα που ακολουθούν, ξαφνικά -απο την μέση του βιβλίου- ξεκιναει μια απίστευτη περιπέτεια για την διαλεύκανση μιας δολοφονίας ανήλικου αγοριου, οπού όλοι γινονται πρωταγωνιστες και τίποτα δεν είναι όπως φαινεται. Απο εκείνη την στιγμή απλώς δεν θέλεις να το αφήσεις.

[Zoli · Rating 5 out of 5]

It begins as a lovely story, gets weird, then turns into a crime story before ending in pure chaos - this is a typical, hilarious Aira novel! Outstanding, a must read (Aira in general, and this novel in particular)! At one point I will run out of novels by Cesar Aira translated in English and German, pretty soon I'm afraid. That day I will have to start learning Spanish so I could continue reading more of this wonderful author's novels. It would be worth doing it.

[Rodrigo Salgado · Rating 5 out of 5]

La escena final de los laberintos espejos del cielo, representan brevemente la obra de Aira: un reflejo invertido y perverso de la sobreconocida realidad. 'Las noches de Flores' (y Aira) gana por agotamiento, locura y/o desidia.

[Kim · Rating 4 out of 5]

Weird and wonderful. Philosophical and absurd. Gems of intuition, introspection, insight.