ΠΡΟΣΟΧΗ!!! SPOILER ALERT!!! ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΦΑΝ ΤΩΝ ΣΠΟΪΛΕΡ
Είδα «Το γκόλεμ της Πράγας» και τσουρτσούριασε η καρδούλα μου… είπα «εδώ είμαστε» αλλά μάλλον δεν είμαστε γιατί δεν συναντηθήκαμε ποτέ. Ξεκίνησα με τόση θετική διάθεση, είδα Πράγα, είδα γκόλεμ, είδα φόνους, είδα μυστήριο, είπα «τα υλικά είναι φρεσκότατα και ποιοτικότατα» όμως έλα που η εκτέλεση ήταν άκρως ερασιτεχνική και το αποτέλεσμα δεν τρωγόταν…
Το στόρυ είναι πως η Νο1 συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων της Τσεχίας, Αγκάτα Γέσενκα, ξαφνικά δέχεται διάφορες απειλές (στο οπισθόφυλλο μιλάει και για φόνους αλλά εγώ δεν τους είδα τελικά τους φόνους πουθενά) που ακολουθούν τη σειρά έκδοσης των βιβλίων της… έντρομη η ίδια και η σύντροφος της, με την απαραίτητη στη συνέχεια βοήθεια της αστυνομίας, προσπαθούν να βρουν τον ένοχο προτού ο δολοφόνος φτάσει στο τελευταίο βιβλίο της συγγραφέως όπου εκεί το θύμα δεν θα είναι άλλη παρά από την ίδια… Νταν! Νταν! Αυτά… και τίποτα άλλο…
Γιατί δεν μου άρεσε το βιβλίο…
1. Οι διάλογοι, που δεν πιάνουν και λίγο χώρο, ήταν άνευροι και παιδιαριώδεις. Δεν μιλάει έτσι ο κόσμος, περισσότερο με κακή μετάφραση έμοιαζαν. Ώρες – ώρες αισθανόμουν, πως ο αστυνομικός δεν ήταν αστυνομικός αλλά μια κακοφτιαγμένη καρικατούρα (για τον αστυνομικό θα επανέρθω αργότερα, μείνετε συντονισμένοι…)
2. Ενώ η Πράγα υποτίθεται θα ήταν η πρωταγωνίστρια αυτού του μυστηριώδους θρίλερ, ήταν πανταχού απούσα… πουθενά δεν βρήκα το μυστήριο της πόλης, πουθενά δεν ανατρίχιασα από τη σκοτεινιά των στενών της… Το γεγονός πως κάποια στιγμή η πρωταγωνίστρια διασχίζει τη ‘Γέφυρα του Καρόλου’ ή κάποιος πέφτει στο ‘Κανάλι του Διαβόλου’ διόλου δεν κάνει την πόλη πρωταγωνίστρια
3. Οι ατέρμονοι μονόλογοι και τα τσιτάτα περί δημιουργικής γραφής και συμβουλές πως για να γίνετε αληθινός συγγραφέας, χρειάζεται πνευματική και σωματική κόπωση και όχι η έμπνευση (η έμπνευση είναι ένας μύθος), για μένα δεν είναι παρά αμερικανιές και τρόπος που κάποιοι επιτήδειοι βρήκαν να βγάζουν εύκολο κέρδος από wanna be συγγραφείς. Μια χαρά λογοτεχνία γραφόταν εδώ και χιλιάδες χρόνια χωρίς οι συγγραφείς να παρακολουθούν μαθήματα δημιουργικής γραφής. Παρ’όλα αυτά, εάν επιθυμήσω να εντρυφήσω στο να γράψω τα ‘σώψυχα’ μου, θα επιλέξω ένα αυθεντικό βιβλίο που θα μιλάει για τεχνικές γραφής και όχι για ένα αστυνομικό βιβλίο που θέλει να κάνει και μάθημα σε επίδοξους συγγραφείς… not και πάλι not…
4. Είναι της μοδός πλέον, οι ήρωες να μην είναι mainstream… Viva la differencia! Εδώ δεν θα τα χαλάσουμε καθόλου αλλά όταν είσαι διαφορετικός να είσαι real αυθεντικός και όχι γιαλαντζί… παρεμπιπτόντως απεχθάνομαι τα ντολμαδάκια γιαλαντζί… η Αγκάτα σε όλο το βιβλίο είναι μαζί με τη μαθητευομένη της… και όλο υπονοείται πως η σχέση τους μπορεί να έχει πάει και σε άλλο επίπεδο, όχι απλώς δασκάλου – μαθητής, αλλά και ολίγον τι ερωτική… γενικώς και ειδικώς γκώσαμε για να μάθουμε εάν η σχέση είναι ομοφυλοφιλική ή όχι… δεν ξέρω γιατί έγινε αυτό. Για να μην βγει το χριστεπώνυμο πλήθος στον δρόμο και μας πει πως τούτα τα πράγματα είναι του Σατανά; Μια χαρά όμορφες είναι οι λεσβιακές σχέσεις, δεν χρειαζόταν τόσο ‘κρυφτούλι’.
5. Διαφορετικότητα vol. 2. Ο αστυνομικός που καλείται να διαλευκάνει την υπόθεση, υποτίθεται πως είναι κάπως διαφορετικός… στην αφήγηση κάπου αναφέρεται πως ανήκει στο φάσμα του αυτισμού. Το γεγονός όμως πως ��οράει κάλτσες με κόμικς και είναι εμμονικός φαν της συγγραφέως, δεν τον κάνει αυτόματα αυτιστικό
6. Και αφήνω το καλυτεροχειρότερο όλων για το τέλος… που ούτε η συγγραφέας δεν το είδε, ούτε η επιμελήτρια ούτε οι αναγνώστες ή το κατάλαβαν όλοι οι άλλοι εκτός της αφεντιάς μου, ιδέα δεν έχω… Ο αστυνομικός που αναλαμβάνει την υπόθεση φαίνεται ολίγον διαφορετικός (ιδίως με τις μπαρούφες που αμολάει στους διαλόγους με τη συγγραφέα αλλά οκ). Πιο φαν πεθαίνεις, οπότε ήρθε και το γκόλεμ, ευκαιρία να έρθει κοντά και με το ίνδαλμά του, σε όλο το βιβλίο λες, που γαμώ που τον βρήκαν αυτό τον αστυνομικό, άλλον δεν είχε η αστυνομία της Πράγας… και τσουπ! κάποια στιγμή, εμφανίζεται το αυθεντικό «γκόλεμ» και λέει πως ο αστυνομικός δεν ήταν αστυνομικός αλλά ένας άστεγος τον οποίον, τον είχε πληρώσει το «γκόλεμ» για να κάνει τον αστυνομικό και να παρακολουθεί από κοντά την Αγκάτα (άστεγο βρήκε να προσλάβει? Συνήθως προτιμούν τους άνεργους ηθοποιούς όπως σ’εκείνο το επεισόδιο με την απαγωγή στο Παρά πέντε). Θα μπορούσα να το καταπιώ αυτό αμάσητο, εάν ο αστυνομικός – άστεγος – πιόνι, δεν μπαινόβγαινε κανονικότατα στα Κεντρικά της Αστυνομίας της Πράγας, δεν διοργάνωνε συναντήσεις και έρευνες με αληθινούς αστυνομικούς με πλάκα τα γαλόνια, δεν ανήκε στο team έρευνας της αντίστοιχης ΓΑΔΑ (βλέπε κεφ. 14)… ή η συγγραφέας και η επιμέλεια κάπου το έχασαν ή η αστυνομία της Πράγας καλύτερα να το κλείσει το μαγαζί…
7. Εντάξει, ασχολίαστο αφήνω το γεγονός πως μια γυναίκα σκοτώνει έναν άντρα, σε μια πρώην εκκλησία, νυν βιβλιοθήκη, όπου γίνονται εργασίες, με πόρτα που δεν κλειδώνει, όπου ο καθένας μπορεί να μπει και να βγει άνετα μέσα, και η γυναίκα – δολοφόνος με μια άνεση, έχει τον άπλετο χρόνο, να καλύψει το πτώμα, μόνη να το κατεβάσει στο υπόγειο, να το τσιμεντώσει, να…να…να… τι μπράτσα είχε? Ούτε ο Σβαρτσενέγκερ ένα πράγμα… εντάξει, δεν το συζητώ πως τόση ώρα ένας άνθρωπος δεν μπήκε μέσα…
Αυτά από μένα… θα μπορούσε… αλλά δεν μπόρεσε… τα δύο αστεράκια γιατί είμαι και καλόκαρδον…