Eindelijk komen we te weten waar het merkwaardige opschrift op de gedenkplaat van Sus Antigoon vandaan komt. Er gaat een hartverscheurend drama achter ‘Hij leerde zijn volk eten, maar dronk zich dood’ schuil. En niet enkel in het leven van Sus Antigoon voltrekt zich een tragedie, ook professor Barabas komt oog in oog met het noodlot te staan.
De Kronieken van Amoras’ nieuwe link met voorgaande albums én met de albums van Suske en Wiske is er: De Val… en dit mag zowel letterlijk als figuurlijk genomen worden… uitgegeven bij @standaarduitgeverijstrips met scenario van Marc Legendre en tekeningen van @charelcambre Charel
In het heden vergeet Barabas zijn aktetas op zijn bureau na zijn college en een van zijn studenten, Passy Mukala loopt hem achterna met de tas maar hij springt verstrooid in zijn auto, haar achterlatend met zijn aktetas. Ze beslist deze dan maar bij Suske en Wiske achter te laten. Wiskes eeuwige nieuwsgierigheid doet haar in de tas kijken maar daarin vinden ze bewijzen dat Barabas toch niet zo koosjer lijkt. Zeker als ook zijn gsm in de tas gevonden wordt waar net op dat moment een berichtje komt waarop Passy in een nogal oneerbare foto staat. Suske en Wiske zijn van streek en geven de tas dan ook terug aan Barabas met de boodschap dat ze dit van hem niet verwachtten!
Op dat moment plannen ook Krimson en zijn butler Achiel nieuwe manieren om Amoras in het verderf te gooien. En de beste plek daarvoor is het verleden!
Flitter werd naar de toekomst geflitst van Amoras waar hij kennis maakt met Abi en Harry na een ontmoeting met een aantal ‘Fatties’. De strijd tussen de vetten en de skinnies (de mageren) heerst nog steeds, reeds vijfhonderd jaar, en Flitter krijgt het verhaal te horen hoe deze oorlog is ontstaan. Hij weet van het begin af natuurlijk (zie het album Schanulleke) maar na zijn inmenging is er nog veel gebeurd. En wij als trouwe Suske en Wiske lezers leren eindelijk de oorsprong van de gedenkplaat kennen… welke gedenkplaat? Wel, die die onder het beeld van Antigoon hangt met de tekst: ‘Hij leerde zijn volk eten, maar dronk zich dood’
Tof hoe er binnen de kronieken wederom een duidelijk overkoepelend verhaal ontstaat. De val heeft een extra donker randje en knipoogt zo nu en dan wederom lekker naar de actualiteit. Wel jammer dat het mij soms verward of dit alles nu voor of na Amoras zelf speelt.
Iets sterker en interessanter dan de eerdere delen, maar intussen lees ik De Kronieken van Amoras vooral uit gewoonte, omdat ik eraan begonnen ben, meer dan uit echte bewondering. Sunk-cost-syndroom in stripvorm. Wat nu? 😊