What do you think?
Rate this book
Αντίθετο ημισφαίριο #1
Αντίθετο ημισφαίριο: Ιστορίες μυστηρίου και φαντασίας
Η έκδοση "Αντίθετο ημισφαίριο" αποτελεί μια ανθολογία διηγημάτων μυστηρίου και φαντασίας, δημιουργημένη ως επί το πλείστον από φίλους της φανταστικής λογοτεχνίας και λάτρεις της αφηγηματικής τέχνης.
Πρόκειται για μια σειρά περιπετειών που διαδραματίζονται σε περίτεχνα πλασμένους κόσμους, σε σημαδιακές και μη στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας, με υπόβαθρο πολέμους αλλά και προσωπικές συγκρούσεις, στο παρελθόν και το μέλλον, κρυμμένες μέσα σε γρίφους ή τεχνάσματα του μυαλού, βασισμένες στον ηρωισμό, τα ανθρώπινα πάθη, αλλά και σε πικρές αλήθειες.
Μια συλλογή από "σενάρια" φτιαγμένα με μοναδικό σκοπό το ταξίδι του μυαλού και την δημιουργία εικόνων που αντιπροσωπεύουν μία διαφορετική πραγματικότητα. Η πραγματικότητα που παράγει ένα "Αντίθετο ημισφαίριο" είναι μια κατάσταση νόησης και αίσθησης η οποία δεν είναι απαραίτητα αντίθετη ή ασύμβατη με ό,τι βιώνουμε καθημερινά. Αποτελεί ένα ερέθισμα, μία προτροπή, δημιουργίας πρωταγωνιστών και φανταστικών σκηνών μυστηρίου, αγωνίας, αλλά και δράματος στο μυαλό μας.
Πρόκειται για μια σειρά περιπετειών που διαδραματίζονται σε περίτεχνα πλασμένους κόσμους, σε σημαδιακές και μη στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας, με υπόβαθρο πολέμους αλλά και προσωπικές συγκρούσεις, στο παρελθόν και το μέλλον, κρυμμένες μέσα σε γρίφους ή τεχνάσματα του μυαλού, βασισμένες στον ηρωισμό, τα ανθρώπινα πάθη, αλλά και σε πικρές αλήθειες.
Μια συλλογή από "σενάρια" φτιαγμένα με μοναδικό σκοπό το ταξίδι του μυαλού και την δημιουργία εικόνων που αντιπροσωπεύουν μία διαφορετική πραγματικότητα. Η πραγματικότητα που παράγει ένα "Αντίθετο ημισφαίριο" είναι μια κατάσταση νόησης και αίσθησης η οποία δεν είναι απαραίτητα αντίθετη ή ασύμβατη με ό,τι βιώνουμε καθημερινά. Αποτελεί ένα ερέθισμα, μία προτροπή, δημιουργίας πρωταγωνιστών και φανταστικών σκηνών μυστηρίου, αγωνίας, αλλά και δράματος στο μυαλό μας.
154 pages, Paperback
First published May 1, 2011
17 people want to read
About the author
Αλέξανδρος Μυροφορίδης
9 books16 followersΟ Αλέξανδρος Ν. Μυροφορίδης είναι αφηγητής, συγγραφέας και ιδρυτής της δημιουργικής ομάδας βιωματικών δράσεων Gamecraft. Επιμελείται και συμμετέχει με δικές του ιστορίες στην τετράτομη πλέον συλλογή διηγημάτων μυστηρίου και φαντασίας, με τίτλο «Αντίθετο Ημισφαίριο», την οποία δημιούργησε το 2011. Έχει δημοσιεύσει διηγήματα και σε άλλες ανθολογίες μυστηρίου. Είναι πτυχιούχος του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Δημιουργική Γραφή» του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας στην Παιδαγωγική Σχολή Φλώρινας και συνεχίζει ως υποψήφιος διδάκτορας στην ίδια σχολή.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
June 30, 2016
Η εν λόγω συλλογή έπεσε πρόσφατα στα χέρια μου (μαζί με τις 2 επόμενες της σειράς) και την “τσάκισα” σε ένα απόγευμα. Σε γενικές γραμμές τα περισσότερα από τα διηγήματα τα βρήκα σε ικανοποιητικό επίπεδο και ευκολοδιάβαστα. Ανήκουν σε αρκετά είδη, με αυτά που συνάντησα συχνότερα να είναι το καθαρόαιμο φάντασι και το πολεμικό. (Αν θυμάμαι καλά πρέπει να υπάρχουν τρία από το κάθε είδος που προαναφέρω). Πέραν αυτών, στις σελίδες του αντίθετου ημισφαιρίου θα συναντήσει κανείς και τον τρόμο, το sci-fi και το μυστήριο, σε μια ευχάριστη ποικιλία.
Στο σύνολό του, επαναλαμβάνω ότι είναι ένα ανάλαφρο και καλό βιβλίο.
Στο σύνολό του, επαναλαμβάνω ότι είναι ένα ανάλαφρο και καλό βιβλίο.
November 6, 2015
Καλύτερο από πολλές παρόμοιες συλλογές. Λείπουν τα καταπληκτικά κομμάτια, αλλά λείπουν και τα πάαααρα πολύ κακά. Ελάχιστα ήταν αποσπάσματα (πράγμα που αντιπαθώ σε μια συλλογή, να υπάρχει απόσπασμα ενός μεγαλύτερου κειμένου).
Αναλυτικά:
Ναούμ Θεοδοσιάδης – Η ζωντανή γλώσσα: Πιθανόν το αρτιότερο της συλλογής. ήθελε λίγο περισσότερη λεπτομέρεια στο παρελθόν, αλλά κι έτσι είναι μια χαρά.
Αλέξανδρος Ν. Γιουβανέλλης – Σκοτεινά Φεγγάρια: Μάλλον απόσπασμα. Λίγο αλλοπρόσαλλο και βιαστικό, αλλά η κοσμοπλασία του έχει πολύ ψωμί.
Αστέριος Ρούπας – Το τελευταίο παραμύθι: Από τα καλύτερα. Σταθερό, συγκινητικό, χωρίς αν ρέπει -εντελώς- προς το μελόδραμα.
Αλέξανδρος Μυροφορίδης – Deja vu: Η πρώτη από τις "στρατιωτικές" ιστορίες (και το τελευταίο παραμύθι έχει στρατιώτες, αλλά βασίζεται περισσότερο στο αντιπολεμικό μήνυμα). Έχει μια κάποια ιδέα, αλλά με τους Δαίμονες της Νορμαδίας κατά νου, ίσως και να το βρήκα λίγο τετριμμένο.
Θανάσης Αργυρίου – Κέντρεν: Τίμιο sword and sorcery, ωστόσο αναλώνεται να περιγράφει την πόλη και δεν αφήνει χώρο για συναισθήματα και εξηγήσεις.
Κωνσταντίνος Κατρανιάς – Ένα γράμμα στο πάτωμα: Η δεύτερο "στρατιωτική" ιστορία. Δε βρήκα κάτι που να με τραβάει, πιθανόν λόγω θέματος. Καλή γλώσσα.
Ηλίας Τσιάρας – Εύα: Αν και τελικά η Εύα αποδεικνύεται λίγο εγωίστρια, δε μπορώ να πω ότι περίμενα το τέλος αυτό. Κάτι παραπάνω από αξιοπρεπέστατο.
Εμμανουήλ Γκουργκούτας – Ο τρίτος αδελφός: Συμπαθητική εξήγηση εκείνης της παλιάς ιστορίας. Ενδιαφέρουσες οι εχμ, "αλλαγές" των ονομάτων και το τέλος εξαιρετικό, αν και λίγο βιαστικά δοσμένο.
Πέτρος Αργυρίου – Τα ετερώνυμα έλκονται: Η δεύτερη αποσπασματική ιστορία. Δεν είμαι πολύ σίγουρη περί τίνος πρόκειται.
Κώστας Ζαχόπουλος – Η στρογγυλοπρόσωπος δεσποινίς: Λίγο τραβηγμένο, ωραία γραμμένο όμως. Η γραφή του Ζαχόπουλου (είμαι σίγουρη ότι έχω ξαναδιαβάσει κάτι δικό του) χαρακτηριστική.
Παναγιώτης Παναγιωτίδης – 39G-500: Δυστυχώς δεν είναι λογοτεχνικό κείμενο. Μοιάζει περισσότερο με έκτακτο τηλεγράφημα ειδησεογραφικού πρακτορείου. Σαν τέτοιο έχεις τις αρετές του. Σαν λογοτεχνικό κείμενο θα έπρεπε να είχε τουλάχιστον 100,000 λέξεις περισσότερες για να με πείσει.
Κωνσταντίνος Βαλαβάνης – Καλά Χριστούγεννα αρχιλοχία Μπαρνέτ: Η τελευταία "στρατιωτική" ιστορία. Εκείνη που μου άρεσε λιγότερο, παρά τις δραματικές της περιγραφές. Πιθανόν να μη με ικανοποιεί πια η deep space opera. Δεν ξέρω.
Αναλυτικά:
Ναούμ Θεοδοσιάδης – Η ζωντανή γλώσσα: Πιθανόν το αρτιότερο της συλλογής. ήθελε λίγο περισσότερη λεπτομέρεια στο παρελθόν, αλλά κι έτσι είναι μια χαρά.
Αλέξανδρος Ν. Γιουβανέλλης – Σκοτεινά Φεγγάρια: Μάλλον απόσπασμα. Λίγο αλλοπρόσαλλο και βιαστικό, αλλά η κοσμοπλασία του έχει πολύ ψωμί.
Αστέριος Ρούπας – Το τελευταίο παραμύθι: Από τα καλύτερα. Σταθερό, συγκινητικό, χωρίς αν ρέπει -εντελώς- προς το μελόδραμα.
Αλέξανδρος Μυροφορίδης – Deja vu: Η πρώτη από τις "στρατιωτικές" ιστορίες (και το τελευταίο παραμύθι έχει στρατιώτες, αλλά βασίζεται περισσότερο στο αντιπολεμικό μήνυμα). Έχει μια κάποια ιδέα, αλλά με τους Δαίμονες της Νορμαδίας κατά νου, ίσως και να το βρήκα λίγο τετριμμένο.
Θανάσης Αργυρίου – Κέντρεν: Τίμιο sword and sorcery, ωστόσο αναλώνεται να περιγράφει την πόλη και δεν αφήνει χώρο για συναισθήματα και εξηγήσεις.
Κωνσταντίνος Κατρανιάς – Ένα γράμμα στο πάτωμα: Η δεύτερο "στρατιωτική" ιστορία. Δε βρήκα κάτι που να με τραβάει, πιθανόν λόγω θέματος. Καλή γλώσσα.
Ηλίας Τσιάρας – Εύα: Αν και τελικά η Εύα αποδεικνύεται λίγο εγωίστρια, δε μπορώ να πω ότι περίμενα το τέλος αυτό. Κάτι παραπάνω από αξιοπρεπέστατο.
Εμμανουήλ Γκουργκούτας – Ο τρίτος αδελφός: Συμπαθητική εξήγηση εκείνης της παλιάς ιστορίας. Ενδιαφέρουσες οι εχμ, "αλλαγές" των ονομάτων και το τέλος εξαιρετικό, αν και λίγο βιαστικά δοσμένο.
Πέτρος Αργυρίου – Τα ετερώνυμα έλκονται: Η δεύτερη αποσπασματική ιστορία. Δεν είμαι πολύ σίγουρη περί τίνος πρόκειται.
Κώστας Ζαχόπουλος – Η στρογγυλοπρόσωπος δεσποινίς: Λίγο τραβηγμένο, ωραία γραμμένο όμως. Η γραφή του Ζαχόπουλου (είμαι σίγουρη ότι έχω ξαναδιαβάσει κάτι δικό του) χαρακτηριστική.
Παναγιώτης Παναγιωτίδης – 39G-500: Δυστυχώς δεν είναι λογοτεχνικό κείμενο. Μοιάζει περισσότερο με έκτακτο τηλεγράφημα ειδησεογραφικού πρακτορείου. Σαν τέτοιο έχεις τις αρετές του. Σαν λογοτεχνικό κείμενο θα έπρεπε να είχε τουλάχιστον 100,000 λέξεις περισσότερες για να με πείσει.
Κωνσταντίνος Βαλαβάνης – Καλά Χριστούγεννα αρχιλοχία Μπαρνέτ: Η τελευταία "στρατιωτική" ιστορία. Εκείνη που μου άρεσε λιγότερο, παρά τις δραματικές της περιγραφές. Πιθανόν να μη με ικανοποιεί πια η deep space opera. Δεν ξέρω.
December 13, 2019
Σχετικά πρόσφατα έμαθα για αυτή τη σειρά και πήρα το πρώτο βιβλιο (όπως και τα επόμενα) σε μια παρουσίασή της. Δεν μετάνιωσα γι αυτήν την αγορά. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω μια ιστορία, θα ξεχώριζα το Εύα του Ηλία Τσιάρα, αλλά αυτό είναι καθαρά υποκειμενικό. Χωρίς να υπάρχει μια ιστορία που να είναι αυτή που ξεχωρίζει, αυτή η ανθολογία έχει πολλές καλές ιστορίες. Απόλαυσα τις περισσότερες. Ακόμη και αυτές που δεν μου άρεσαν τόσο, ήταν σχετικά καλογραμμένες. Χαίρομαι που γνώρισα τη σειρά και σίγουρα θα την ακολουθήσω.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews