What do you think?
Rate this book
Το ξύλινο τείχος
Μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, που το πήραν αιχμάλωτο από τη Λήμνο, ξετυλίγεται το έπος του αρχαίου κόσμου. Ο Αλκαμένης κατόρθωσε να φτάσει στη Σπάρτη, να γνωρίσει από κοντά τη μοναδική αυτή πόλη, αλλά και να γίνει ο μάρτυρας των γεγονότων στις μεγαλύτερες πολεμικές συγκρούσεις της Ιστορίας. Ως είλωτας, ως μελλοθάνατος, ως παρατηρητής, γίνεται ο μυθικός άξονας που φέρει όλη τη σκληρότητα αλλά και τη σαγήνη ενός κόσμου που θα μπορούσε κανείς να τον πει σημερινό.
"Το Ξύλινο Τείχος", πάνω απ όλα, είναι η ανθρώπινη περιπέτεια, ο άνθρωπος. Η εποποιία των αγώνων του, αλλά και η αντίληψή του για τη ζωή και τη μοίρα, για τον Άδη, για την ψυχή. Και μόνον η απόφαση εκείνων των "ολίγων" να αντικρούσουν την ύβρι του περσικού ιμπεριαλισμού δίνει το μέτρο της εποχής.
Με λόγο ζωντανό και διορατικό, με τα γεγονότα να εκτυλίσσονται στην αρχετυπική τους ποίηση, το μυθιστόρημα ακυρώνει το χρόνο γίνεται μια περιπέτεια του σημερινού ανθρώπου πάνω στην ίδια γη.
Ένα μυθιστόρημα που ανιχνεύει, στα βάθη της ψυχής, τη συλλογική μνήμη και τη χαμένη αυτογνωσία.
"Το Ξύλινο Τείχος", πάνω απ όλα, είναι η ανθρώπινη περιπέτεια, ο άνθρωπος. Η εποποιία των αγώνων του, αλλά και η αντίληψή του για τη ζωή και τη μοίρα, για τον Άδη, για την ψυχή. Και μόνον η απόφαση εκείνων των "ολίγων" να αντικρούσουν την ύβρι του περσικού ιμπεριαλισμού δίνει το μέτρο της εποχής.
Με λόγο ζωντανό και διορατικό, με τα γεγονότα να εκτυλίσσονται στην αρχετυπική τους ποίηση, το μυθιστόρημα ακυρώνει το χρόνο γίνεται μια περιπέτεια του σημερινού ανθρώπου πάνω στην ίδια γη.
Ένα μυθιστόρημα που ανιχνεύει, στα βάθη της ψυχής, τη συλλογική μνήμη και τη χαμένη αυτογνωσία.
622 pages, Paperback
First published March 1, 2006
2 people are currently reading
58 people want to read
About the author
Maria Lampadaridou Pothou
8 books19 followersAuthor of more than twenty novels, Maria Lampadaridou Pothou is a best selling novelist in Greece, honoured by the Academy of Athens and other literary societies. Some of her novels are set in the Byzantine period and some are based on contemporary life with a strong existential and supernatural element. She has also written poetry and theatre. Her plays have been performed in Greece and abroad. Works of hers have been translated into French, Swedish and English, and are included in literary courses in universities in Greece and abroad. Her poetic work The Mystic Passage was nominated by the Greek Ministry of Culture for the Prize of Europe.
Maria was born in the small Greek island of Lemnos, in Greece, where she grew up, before going to the Panteion University in Athens to study political sciences. A French government fellowship subsequently enabled her to study theatre at Sorbonne University. She is currently living in Athens, Greece, where she has spent most of her life with her husband and son.
Maria says of her work: "I write because by writing I find beauty. To speak about terror or human cruelty is to seek a way for beauty and justice. To write is to go against. All my novels, historical or not, are a path from the soul to the soul." Her play "Antigone or the Nostalgia of tragedy," a modern version of the Sophoclean tragedy, was written in 1967 as a protest against the Greek dictatorship. The play was performed in the US (California State University at Hayward) in 1996.
Natalia and Christina is the author’s first novel published in the UK. More information about her work can be found on her personal webpage, http://www.marialpothou.gr/
Maria was born in the small Greek island of Lemnos, in Greece, where she grew up, before going to the Panteion University in Athens to study political sciences. A French government fellowship subsequently enabled her to study theatre at Sorbonne University. She is currently living in Athens, Greece, where she has spent most of her life with her husband and son.
Maria says of her work: "I write because by writing I find beauty. To speak about terror or human cruelty is to seek a way for beauty and justice. To write is to go against. All my novels, historical or not, are a path from the soul to the soul." Her play "Antigone or the Nostalgia of tragedy," a modern version of the Sophoclean tragedy, was written in 1967 as a protest against the Greek dictatorship. The play was performed in the US (California State University at Hayward) in 1996.
Natalia and Christina is the author’s first novel published in the UK. More information about her work can be found on her personal webpage, http://www.marialpothou.gr/
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
June 21, 2016
Είναι τρία βιβλία σε ένα. Με εξαιρετική γραφή περιγράφει τρεις σπουδαίες μάχες του αρχαίου κόσμου ( Μάχη των Θερμοπυλών- Ναυμαχία της Σαλαμίνας- Μάχη των Πλαταιών) μέσω της διήγησης του Αλκαμένη, ο οποίος συμμετείχε και στις τρεις. Παρά το ότι είναι ιστορικό μυθιστόρημα η έμφαση δεν δίνεται στις μάχες, αν και φυσικά αυτές περιγράφονται, αλλά στη νοοτροπία και στον τρόπο ζωής των αρχαίων και κυρίως των Σπαρτιατών.
Βρήκα μέσα σε αυτό το βιβλίο όλα όσα θα μπορούσα να ψάξω σε ένα λογοτεχνικό έργο: μια σπουδαία βασική ιστορία, ωραίο δέσιμο των επί μέρους ιστοριών, ακριβείς περιγραφές του περιβάλλοντος χώρου όπου αυτό κρίθηκε απαραίτητο από τη συγγραφέα και κυρίως και πάνω από όλα εξαιρετική μεταφορά των συναισθημάτων του βασικού πρωταγωνιστή σε εμένα.
Βρήκα μέσα σε αυτό το βιβλίο όλα όσα θα μπορούσα να ψάξω σε ένα λογοτεχνικό έργο: μια σπουδαία βασική ιστορία, ωραίο δέσιμο των επί μέρους ιστοριών, ακριβείς περιγραφές του περιβάλλοντος χώρου όπου αυτό κρίθηκε απαραίτητο από τη συγγραφέα και κυρίως και πάνω από όλα εξαιρετική μεταφορά των συναισθημάτων του βασικού πρωταγωνιστή σε εμένα.
October 17, 2015
Στο δέκατο πέμπτο μυθιστόρημα της, η αστείρευτη και πολυγραφότατη συγγραφέας Μαρία Λαμπαδαρίδου - Πόθου, παρουσιάζει στο κοινό της ένα αμιγώς ιστορικό μυθιστόρημα με κοινωνικές διαστάσεις μιας και δεν μένει μόνο στα ιστορικά δρώμενα της εποχής εκείνης, αλλά πλάθει ταυτόχρονα με τον μύθο και το κοινωνικοπολιτικό φόντο της εποχής εκείνης.
Με γραφή μελίρρυτη, ποιητική και σε διαστήματα σκληρή, η συγγραφέας μας μεταφέρει με μαεστρία στην Αρχαία Ελλάδα. Τα ιστορικά στοιχεία άρρηκτα συνδεδεμένα με τον ρου της ανατρεπτικής ιστορίας του κεντρικού ήρωα της μυθιστορίας, του Αλκαμένη, ενός Λήμνιου είλωτα της Σπάρτης.
Με εξαιρετική περιγραφική δεινότητα και μοιρολατρική διάθεση η συγγραφέας καταφέρνει και σκιαγραφεί με μοναδικό τρόπο ιστορικά γεγονότα που στιγμάτισαν το ελληνικό έθνος, γεγονότα που αν είχαν διαφορετική τροπή το σήμερα θα ήταν σίγουρα πολύ διαφορετικό. Με την μαγευτική της πένα μας μεταφέρει τα συναισθήματα, τους φόβους και τις σκέψεις των αρχαίων προγόνων και φαίνονται τόσο σύγχρονοι που ο αναγνώστης καταλαβαίνει πως η ανθρώπινη ψυχή δεν αλλάζει ανά τους αιώνες. Συνήθειες ο άνθρωπος αλλάζει, αλλά η ψυχή δεν αλλάζει.
Μετά από πολλή -σίγουρα επίπονη- έρευνα η Μαρία Λαμπαδαρίδου - Πόθου καταφέρνει να πλάσει παράλληλα με την ιστορία όλο το κοινωνικό φόντο της εποχής των περσικών πολέμων. Καταγράφοντας την καθημερινότητα των Σπαρτιατών και των Αθηναίων και τονίζοντας ταυτόχρονα και τις διαφορές των δυο αυτών πόλεων και της γαλούχησης των ανθρώπων των, ο αναγνώστης καταφέρνει να διεισδύσει ακόμη πιο βαθιά στην ιστορία θεωρώντας το μυθιστόρημα ένα σύγχρονο ανάγνωσμα με ήρωες σύγχρονους. Οι χαρακτήρες, άριστα ψυχογραφημένοι, επιβιώνουν, ζουν και αναπνέουν σε χρόνους αλλοτινούς. Διδάσκουν το ελληνικό πάθος και την ενότητα απέναντι στον εχθρό. Δεν συγχωρούν τις προδοσίες, όμως δείχνουν πολλές φορές μεγαλοψυχία.
ΤΟ ΞΥΛΙΝΟ ΤΕΙΧΟΣ είναι ένα αξιοπρεπέστατο μυθιστόρημα γραμμένο με συναισθηματισμό αλλά και σκληρότητα ταυτόχρονα. Όπως οι δυο όψεις των ανθρώπων. Συναισθηματικοί αλλά και σκληροί ταυτόχρονα. Γι'αυτό είναι ένα μυθιστόρημα που σαν σημείο αναφοράς έχει τον άνθρωπο, με τις φοβίες, τα συναισθήματα και τις σκέψεις του. Είναι ένα μυθιστόρημα που υμνεί τη φιλία, την ευγνωμοσύνη, την αγάπη και τον ελληνικό πολιτισμό.
Με γραφή μελίρρυτη, ποιητική και σε διαστήματα σκληρή, η συγγραφέας μας μεταφέρει με μαεστρία στην Αρχαία Ελλάδα. Τα ιστορικά στοιχεία άρρηκτα συνδεδεμένα με τον ρου της ανατρεπτικής ιστορίας του κεντρικού ήρωα της μυθιστορίας, του Αλκαμένη, ενός Λήμνιου είλωτα της Σπάρτης.
Με εξαιρετική περιγραφική δεινότητα και μοιρολατρική διάθεση η συγγραφέας καταφέρνει και σκιαγραφεί με μοναδικό τρόπο ιστορικά γεγονότα που στιγμάτισαν το ελληνικό έθνος, γεγονότα που αν είχαν διαφορετική τροπή το σήμερα θα ήταν σίγουρα πολύ διαφορετικό. Με την μαγευτική της πένα μας μεταφέρει τα συναισθήματα, τους φόβους και τις σκέψεις των αρχαίων προγόνων και φαίνονται τόσο σύγχρονοι που ο αναγνώστης καταλαβαίνει πως η ανθρώπινη ψυχή δεν αλλάζει ανά τους αιώνες. Συνήθειες ο άνθρωπος αλλάζει, αλλά η ψυχή δεν αλλάζει.
Μετά από πολλή -σίγουρα επίπονη- έρευνα η Μαρία Λαμπαδαρίδου - Πόθου καταφέρνει να πλάσει παράλληλα με την ιστορία όλο το κοινωνικό φόντο της εποχής των περσικών πολέμων. Καταγράφοντας την καθημερινότητα των Σπαρτιατών και των Αθηναίων και τονίζοντας ταυτόχρονα και τις διαφορές των δυο αυτών πόλεων και της γαλούχησης των ανθρώπων των, ο αναγνώστης καταφέρνει να διεισδύσει ακόμη πιο βαθιά στην ιστορία θεωρώντας το μυθιστόρημα ένα σύγχρονο ανάγνωσμα με ήρωες σύγχρονους. Οι χαρακτήρες, άριστα ψυχογραφημένοι, επιβιώνουν, ζουν και αναπνέουν σε χρόνους αλλοτινούς. Διδάσκουν το ελληνικό πάθος και την ενότητα απέναντι στον εχθρό. Δεν συγχωρούν τις προδοσίες, όμως δείχνουν πολλές φορές μεγαλοψυχία.
ΤΟ ΞΥΛΙΝΟ ΤΕΙΧΟΣ είναι ένα αξιοπρεπέστατο μυθιστόρημα γραμμένο με συναισθηματισμό αλλά και σκληρότητα ταυτόχρονα. Όπως οι δυο όψεις των ανθρώπων. Συναισθηματικοί αλλά και σκληροί ταυτόχρονα. Γι'αυτό είναι ένα μυθιστόρημα που σαν σημείο αναφοράς έχει τον άνθρωπο, με τις φοβίες, τα συναισθήματα και τις σκέψεις του. Είναι ένα μυθιστόρημα που υμνεί τη φιλία, την ευγνωμοσύνη, την αγάπη και τον ελληνικό πολιτισμό.
July 15, 2014
Ως fan βιβλιων οπως οι πυλες της φωτιας του STEVEN PRESSFIELD αυτο το βιβλιο μου αρεσε πολυ. Σε σχεση με το αντιστοιχο βιβλιο του PRESSFIELD αυτο εδω δεν δινει τοση εμφαση στις μαχες και στην στρατηγικη τους αλλα περισσοτερο στις αξιες και τα ηθη της τοτε εποχης. Μ'αρεσει πολυ οπως κανει την αντιπαραβολη μεταξυ Σπαρτης και Αθηνας χωρις να παιρνει θεση για την ανωτεροτητα καποιου απο τους δυο πολιτισμους. Ειδικα το πρωτο μερος με τις Θερμοπυλες μου αρεσε παρα πολυ σε σχεση με το δευτερο που αφορα στην ναυμαχια της Σαλαμινας. Φυσικα δεν χρειαζεται να αναφερω το γεγονος οτι ειναι καλογραμμενο, αυτο εννοειται αφου ειναι γραμμενο απο την Λαμπαριδου-Ποθου.Το συστηνω ανεπιφυλακτα τους fans των ιστορικων μυθιστορηματων.
February 19, 2024
Έπιασα αυτό το βιβλίο αμέσως μετα τις "Πύλες τις Φωτιάς" και αρχικά με ξένισε κάπως ο τρόπος της γραφής. Η αφήγηση της Πόθου αποτελεί ένα αμάλγαμα ιστορίας και ποίησης δίνοντας μεγάλη έμφαση στον ψυχικό κόσμο των ηρώων της. Η συγγραφέας ξαναζωντανεύει μια ολόκληρη εποχή μέσα από το πρίσμα τριών μαχών που μου διαμόρφωσαν την παγκόσμια ιστορία. Συστήνω ανεπιφύλακτα αυτό το βιβλίο σε όποιον θέλει να ζήσει από πολύ κοντά τα μεγάλα αυτά γεγονότα εντρυφώντας παράλληλα στον ψυχισμό και την ευαίσθητη πλευρά των πρωταγωνιστών τους. Θα αναζητήσω και άλλους τίτλους της κυρίας Πόθου.
January 6, 2015
εξαιρετικό!!! εξαιρετικότατο! είτε σας ενδιαφέρει η ιστορία μας, η μάχη, ή οι αξίες μιας άλλης (δυστυχώς) εποχής, αυτό το βιβλίο τα καλύπτει όλα... φορτίστηκα...
August 19, 2022
Πρόκειται για ένα δυνατό ιστορικό μυθιστόρημα, μέσω του οποίου η συγγραφέας επιτυγχάνει να σκιαγραφήσει και να διηγηθεί την ενοποίηση των Ελλήνων εναντίον της περσικής λαίλαπας, με έναν τρόπο ιδιαίτερα ανθρώπινο και χωρίς στυγνή ιστορική περιγραφή των τετελεσμένων. Το μυθιστόρημα περιλαμβάνει την εξιστόρηση τριών μαχών μέσω του Λημνίου Αλκαμένη, πρωταγωνιστή της ιστορίας: τη μάχη στις Θερμοπύλες, τη ναυμαχία της Σαλαμίνας και τη μάχη στις Πλαταιές.
Είναι αξιέπαινη η ιστορική ακρίβεια, ως επί το πλείστον, της Μαρίας Λαμπαδαρίδου Πόθου, και ταυτόχρονα η ένταξη πληθώρας πραγματολογικών και ιδεολογικών στοιχείων από διάφορες ελληνικές πόλεις, κυρίως τη Σπάρτη, αλλά και τον αντικατοπτρισμό της νοοτροπίας της περσικής αυτοκρατορίας.
Μια διήγηση με έντονο αντιπολεμικό χαρακτήρα, η οποία μόνο σε πολύ λίγα σημεία γίνεται επαναληπτική και "μελό", και που επιδιώκει να αναδείξει την ατομική συνδρομή η οποία εν τελεί καταλήγει σε συλλογική πολεμική νίκη ή ήττα. Ο Αλκαμένης χρησιμοποιείται τρόπον τινά, ώστε να γίνει υπαινιγμός περί παραθύρου στον αρχαίο κόσμο και επιβίωσης των ανθρωπίνων βιωμάτων σε εκείνες τις σκαιές μάχες. Η μαντική του ικανότητα λειτουργεί ως χαρακτηριστικό που συνδράμει στην προοικονομία του μεγαλείου και της ιστορικής σπουδαιότητας των προαναφερθεισών μαχών. Σαφώς, ως ιστορικό μυθιστόρημα, το βιβλίο απεγκλωβίζεται από την αμιγή απεικόνιση των τεκταινομένων, και εστιάζει στον πρωταγωνιστή και την προσωπική, τραγική ιστορία του. Ο Αλκαμένης εκπροσωπεί κάθε πρόσωπο που έλαβε μέρος στις μάχες εναντίον των Περσών και του οποίου το όνομα και η ιστορία δε διασώθηκε στα αρχαία κείμενα.
Ένα επιπλέον στοιχείο που συγκαταλέγεται στα θετικά χαρακτηριστικά του βιβλίου είναι η άμεμπτη και ιδιαίτερη αξιοποίηση της γλώσσας, καθώς χρησιμοποιείται ενδιαφέρον (αλλά διόλου πομπώδες) λεξιλόγιο.
Αξίζει με το παραπάνω, καθώς ο αναγνώστης μαθαίνει περί των γεγονότων, βιώνει την ιστορία και ωθείται να αναζητήσει περαιτέρω στοιχεία.
Είναι αξιέπαινη η ιστορική ακρίβεια, ως επί το πλείστον, της Μαρίας Λαμπαδαρίδου Πόθου, και ταυτόχρονα η ένταξη πληθώρας πραγματολογικών και ιδεολογικών στοιχείων από διάφορες ελληνικές πόλεις, κυρίως τη Σπάρτη, αλλά και τον αντικατοπτρισμό της νοοτροπίας της περσικής αυτοκρατορίας.
Μια διήγηση με έντονο αντιπολεμικό χαρακτήρα, η οποία μόνο σε πολύ λίγα σημεία γίνεται επαναληπτική και "μελό", και που επιδιώκει να αναδείξει την ατομική συνδρομή η οποία εν τελεί καταλήγει σε συλλογική πολεμική νίκη ή ήττα. Ο Αλκαμένης χρησιμοποιείται τρόπον τινά, ώστε να γίνει υπαινιγμός περί παραθύρου στον αρχαίο κόσμο και επιβίωσης των ανθρωπίνων βιωμάτων σε εκείνες τις σκαιές μάχες. Η μαντική του ικανότητα λειτουργεί ως χαρακτηριστικό που συνδράμει στην προοικονομία του μεγαλείου και της ιστορικής σπουδαιότητας των προαναφερθεισών μαχών. Σαφώς, ως ιστορικό μυθιστόρημα, το βιβλίο απεγκλωβίζεται από την αμιγή απεικόνιση των τεκταινομένων, και εστιάζει στον πρωταγωνιστή και την προσωπική, τραγική ιστορία του. Ο Αλκαμένης εκπροσωπεί κάθε πρόσωπο που έλαβε μέρος στις μάχες εναντίον των Περσών και του οποίου το όνομα και η ιστορία δε διασώθηκε στα αρχαία κείμενα.
Ένα επιπλέον στοιχείο που συγκαταλέγεται στα θετικά χαρακτηριστικά του βιβλίου είναι η άμεμπτη και ιδιαίτερη αξιοποίηση της γλώσσας, καθώς χρησιμοποιείται ενδιαφέρον (αλλά διόλου πομπώδες) λεξιλόγιο.
Αξίζει με το παραπάνω, καθώς ο αναγνώστης μαθαίνει περί των γεγονότων, βιώνει την ιστορία και ωθείται να αναζητήσει περαιτέρω στοιχεία.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews