What do you think?
Rate this book
Τελευταία πόλη
Ένας άντρας, μια γυναίκα και ένα παιδί. Ένα ταξίδι σωτηρίας και κατάλυσης των ανθρώπινων ορίων εν μέσω πολέμου στη Βοσνία. Ένα τραγικό και σαρωτικό φινάλε χαμού που δεν αφήνει περιθώρια.
"Τον έσπρωχναν. Περνούσαν δίπλα του σαν απολιθωμένα ανθρωποειδή που δεν είχαν πλέον λόγο ύπαρξης. Αν αυτό που έβλεπε μπροστά του δεν ήταν φλόγα και κατράμι και κρουνοί αίματος, τότε θα πρέπει να ήταν η δική του κόλαση".
"Τον έσπρωχναν. Περνούσαν δίπλα του σαν απολιθωμένα ανθρωποειδή που δεν είχαν πλέον λόγο ύπαρξης. Αν αυτό που έβλεπε μπροστά του δεν ήταν φλόγα και κατράμι και κρουνοί αίματος, τότε θα πρέπει να ήταν η δική του κόλαση".
101 pages, Paperback
First published January 1, 2012
About the author
Διονύσης Μαρίνος
11 books7 followersΟ Διονύσης Μαρίνος γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1971 στην Αθήνα, πόλη στην οποία συνεχίζει και διαμένει. Είναι παντρεμένος, έχει ένα παιδί και τα τελευταία 15 χρόνια εργάζεται ως δημοσιογράφος. Εδώ και έξι χρόνια εργάζεται ως αρχισυντάκτης στην καθημερινή αθλητική εφημερίδα "Goalnews" και είναι παραγωγός του αθλητικού ραδιοφώνου "Sentra 103,3". Κατά περιόδους έχει εργαστεί σε τηλεοπτικούς σταθμούς, περιοδικά και γραφεία Τύπου.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
May 22, 2022
[ Ο κόσμος όλος σταματούσε στο βρεγμένο της δέρμα. Τίποτα δεν εισχωρούσε μέσα της, τίποτα δεν έβγαινε από αυτόν. Η τέλεια απομόνωση.]
🌻[ Η φωνή του δεν είχε καν τη χροιά της έκπληξης ή της ανησυχίας. Με τον καιρό ο συναισθηματικός του κόσμος είχε ολότελα απονεκρωθεί. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης ήταν το μοναδικό που τον κρατούσε γενναία στα πόδια του, οδηγούσε της ανάσες του και του γέμιζε τον εγκέφαλο με παλλόμενο αίμα. Τίποτα άλλο. Μόνο να ζήσει μία μέρα ακόμα. Και μία ακόμα.Και μία ακόμα. Μέχρι που... μέχρι που δεν ήξερε αν θα υπήρχε άλλη μέρα για να ζήσει.]
🌻 [Τα τιμαλφή είχαν απομείνει στις προθήκες της βιβλιοθήκης του σαλονιού, τα χρυσαφικά επίσης, που καιρός και που χώρος να μαζέψει κάνεις μέσα στα εκκωφαντικό θρόισμα του χαμού πράγματα άχρηστα πηγαίνοντας προς το άγνωστο.]
🌻[ Μαυρίλα παντού. Κοίταζαν τη θλίψη, τους κοίταγε και αυτή η ρουφιάνα δίχως να μιλάει. Η διακίνηση των αγαθών γινόταν από την αρχή κιόλας με δυσκολία. Μέρα με τη μέρα μειώνονταν οι ποσότητες στα ράφια των σούπερ μάρκετ. Ύστερα, εντελώς ξαφνικά, άρχισε να κόβεται το ρεύμα. Κανένας δεν βρέθηκε να τους δώσει μία επαρκή εξήγηση. Για λόγους ασφαλείας, τους έλεγαν. Σε μία πόλη που ήταν βυθισμένη στην ανασφάλεια.]
🌻[ Η φωνή του δεν είχε καν τη χροιά της έκπληξης ή της ανησυχίας. Με τον καιρό ο συναισθηματικός του κόσμος είχε ολότελα απονεκρωθεί. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης ήταν το μοναδικό που τον κρατούσε γενναία στα πόδια του, οδηγούσε της ανάσες του και του γέμιζε τον εγκέφαλο με παλλόμενο αίμα. Τίποτα άλλο. Μόνο να ζήσει μία μέρα ακόμα. Και μία ακόμα.Και μία ακόμα. Μέχρι που... μέχρι που δεν ήξερε αν θα υπήρχε άλλη μέρα για να ζήσει.]
🌻 [Τα τιμαλφή είχαν απομείνει στις προθήκες της βιβλιοθήκης του σαλονιού, τα χρυσαφικά επίσης, που καιρός και που χώρος να μαζέψει κάνεις μέσα στα εκκωφαντικό θρόισμα του χαμού πράγματα άχρηστα πηγαίνοντας προς το άγνωστο.]
🌻[ Μαυρίλα παντού. Κοίταζαν τη θλίψη, τους κοίταγε και αυτή η ρουφιάνα δίχως να μιλάει. Η διακίνηση των αγαθών γινόταν από την αρχή κιόλας με δυσκολία. Μέρα με τη μέρα μειώνονταν οι ποσότητες στα ράφια των σούπερ μάρκετ. Ύστερα, εντελώς ξαφνικά, άρχισε να κόβεται το ρεύμα. Κανένας δεν βρέθηκε να τους δώσει μία επαρκή εξήγηση. Για λόγους ασφαλείας, τους έλεγαν. Σε μία πόλη που ήταν βυθισμένη στην ανασφάλεια.]
Displaying 1 of 1 review