Η αίσθηση της αδικίας πληγώνει τον ψυχικό κόσμο. Καταστρέφει την επιθυμία για ζωή, για χαρά για συνάντηση με τους άλλους. Ορθώνει ένα κάστρο για να προστατεύσει, αλλά τελικά φυλακίζει την ύπαρξη. Η αγωνία της δικαίωσης και η πίκρα από την "αδικία" οδηγεί ικανούς ανθρώπους να εγκλωβίζονται στο γεγονός που τους πλήγωσε και να στερούνται την ευτυχία και την ελευθερία. Η διαρκής ενασχόληση με την αδικία που βιώσαν τους κάνει να αποσύρονται στον εαυτό τους, να χάνουν το ενδιαφέρον για τη ζωή και τελικά να οδηγούνται στην κατάθλιψη.
Η αδικία που πληγώνει, ανατρέχει στα επώδυνα βιώματα της παιδικής ηλικίας. Αναζητάει τους όρους και τις συνθήκες που την παράγουν στο οικογενειακό περιβάλλον. Καταγράφει τις προσδοκίες για την απάλειψή της, αλλά και τις επώδυνες ματαιώσεις στις συντροφικές σχέσεις. Επεξεργάζεται την εμφάνισή της στο εργασιακό περιβάλλον. Αναδεικνύει όμως την δυνατότητα να μην τραυματιστεί η μοίρα του ανθρώπου με τα τραύματά του, για κάτι τέτοιο θα οριζόταν ως μοιραία παράδοση στην κατάθλιψη.
Μέσα από αυτό το βιβλίο ο γνωστός ψυχοθεραπευτής, μας εισάγει στα βαθύτερα αίτια της κατάθλιψης, ως αποτέλεσμα της αίσθησης αδικίας. Τραύματα από το παρελθόν, ματαιώσεις προσδοκιών, απογοητεύσεις από πρόσωπα δημιουργούν το πλαίσιο που πνίγει την ύπαρξη και αφαιρούν το δικαίωμα στην αυθεντική χαρά.
Μας οδηγεί στην γνώση και κατανόηση των αιτιών της αίσθησης της αδικίας. Είναι η αισιόδοξη θέαση απεγκλωβισμού, όπου η συγχώρηση δεν αποτελεί ηθική επιταγή, αλλά ικανότητα που οδηγεί στην κατάκτηση της ελευθερίας μέσω της θαυμαστής υπέρβασης των φορτίων του παρελθόντος.
Ένα σημαντικό βιβλίο που αφορά καίρια στην πληγή των ανθρώπινων σχέσεων.
Από τις φιλίες και τις επαγγελματικές σχέσεις μέχρι την ελληνική οικογένεια, η αίσθηση ότι αδικηθήκαμε κυριαρχεί και καθορίζει. Αργά η γρήγορα, είναι στο γήπεδό της που θα λάβει χώρα το τελικό παιχνίδι της επικοινωνίας και της επαφής ή της ρήξης και της αποξένωσης. Ο τελικός των αντιπάλων, με κοινό έπαθλο, σε ένα παιχνίδι δίχως αδιαφιλονίκητο και διακριτό νικητή και ηττημένο.
Αν εξαιρέσουμε αφενός τις λίγες (αλλά χτυπητές) παροτρύνσεις του συγγραφέα για την προσέγγιση του ιδανικού μιας συγχώρεσης που μοιάζει υγιής αλλά όχι και νορμάλ (αφού προσεγγίζει τα όρια της αγιοσύνης) και αφετέρου κάποια μάλλον βιαστικά και πάντως αστήριχτα (όσο κι αν εύλογα) συμπεράσματα για την ανασφάλεια ή την έλλειψη αυτοεκτίμησης ως ξεκάθαρα (κατά τον συγγραφέα) βαθύτερα αίτια της μιας ή της άλλης συμπεριφοράς, το βιβλίο είναι μια πλούσια πηγή προβληματισμού, μια ευκαιρία για κατανόηση και ένα χρήσιμο εργαλείο προσέγγισης εαυτού.
Ακριβώς επειδή αφορά κάθε είδους ανθρώπινες σχέσεις, μπορεί να διαβαστεί υπό το πρίσμα πολλών ρόλων. Όλων, για την ακρίβεια...
Οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν, όταν έχουν προσωπικούς λόγους για να το πετύχουν. Τελικά οι άνθρωποι είναι δυνατόν να αλλάξουν, όταν αγαπήσουν όχι συναισθηματικά αλλά οντολογικά, με όλη τους την ύπαρξη. Είναι η αγάπη που αλλάζει τους ανθρώπους.
Η αγάπη, η ελευθερία, η τιμιότητα, η δημιουργία, ο σεβασμός του άλλου είναι όροι ποιότητας ζωής που στις περιπέτειες της ανθρώπινης ύπαρξης έχουν αποδειχθεί ως απαραίτητα στοιχεία της ζωής, αντίστοιχα με εκείνα του νερού και του οξυγόνου.
Σαν βιβλίο είναι ευκολοδιαβαστο και ενδιαφέρον. Σε κάνει να το βιώνεις αφού τα ερωτήματα του συγγραφέα σίγουρα έχουν δημιουργηθεί στο μυαλό σου μια οποιαδήποτε στιγμή της ζωής σου και ίσως παραμένουν μέχρι και σήμερα αναπάντητα. Χάνει δυο αστέρια γιατί θα ήθελα το σχόλιο του συγγραφέα, κυρίως με την ιδιότητα του ψυχολόγου, σε κάποια από τα αναφερθέντα προβλήματα. Θεωρώ ότι η συμβολή του έστω με τη μορφή απλού σχολιασμού κι όχι συμβουλής θα ήταν ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα.
Αξίζει να διαβαστεί και να χαριστεί, ιδιαίτερα μέσα στα πλαίσια αυτού που γενικόλογα ορίζουμε ως «ελληνική οικογένεια». Σε καταστάσεις χρόνιας κυριαρχίας του ανορθολογισμού, τέτοια βιβλία μπορούν να λειτουργήσουν βοηθητικά σε μια πορεία ατομικής ανεξάρτητοποίησης και χειραφέτησης.
Μια κριτική, που έχει να κάνει ίσως και με το χρόνο έκδοσης του βιβλίου (πρώιμο στάδιο της κρίσης και των εργασιακών μεταρρυθμίσεων), είναι το σημείο που αναφέρεται σε ένα σύνθημα που είχε χρησιμοποιήσει το σωματείο εμποροϋπαλλήλων (βλ. «Δουλεύουμε για να ζούμε. Δε ζούμε για να δουλεύουμε!»). Προσπαθώντας να ψυχολογικοποιήσει το σύνθημα, ο συγγραφέας θεωρεί ότι είναι εγκλωβιστικό και καταθλιπτικό. Αντιθέτως, η άμεση εμπειρία οργάνωσης πολλών πρωτοβάθμιων σωματείων ή/και λαϊκών συνελεύσεων γειτονιάς εκείνη την περίοδο (2010-2012) κάθε άλλο παρά κατάθλιψη έβγαζαν. Επίσης, σε ότι αφορά τη φύση της χειρονακτικής εργασίας, σπάνια θα υπάρξει κάποιος που δε θα αναγνωρίσει χαρακτηριστικά δημιουργικότητας σε αυτή. Το συγκεκριμένο το θεωρώ από τα αδύνατα σημεία του βιβλίου, που μάλλον χάνει το κλίμα της εποχής και της προβληματικής της.
Η αλήθεια είναι ότι είχα μεγάλες προσδοκίες για αυτό το βιβλίο... Είχα ακούσει από πολλούς ότι είναι πάρα πολύ καλό και να μην το διαβάσω. Το αγόρασα πριν χρόνια, το δάνεισα σε κάποιον, δεν επέστρεψε ποτέ και ξαναβρέθηκε μπροστά μου σε ένα bazaar βιβλίου που φυσικά το αγόρασα χωρίς δεύτερη σκέψη. Τώρα που το διάβασα ομολογώ πως δεν ανταπεξήλθε στις προσδοκίες μου. Από τη μέση και μετά σαν να έκανε κοιλιά, την οποία φρόντισε να ανορθώσει εντυπωσιακά στο τέλος. Η αδικία που πληγώνει... Μήπως κι εγώ τελικά νιώθω ότι αδικήθηκα λόγω μεγάλων προσδοκιών; Αξίζει να διαβαστεί, σαφώς. Αλλά χωρίς μεγάλες προσδοκίες!
Ομορφο βιβλιο που με εξεπληξε γιατι δεν αναλυει την αδικια που μπορει να πληγωσει καποιον αλλα ακριβως την επιλογη να ζεις την ζωη σου σαν θυμα μιας τετοιας αδικιας η οχι.
Ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει! Με απλούς και κατανοητούς όρους για όλους, παρουσιάζει πως το αίσθημα της αδικίας "τρυπώνει" στην ζωή μας, στις φιλικές, συνεργατικές, ερωτικές σχέσεις ή ακόμη και στην οικογένεια, και περιγράφει το τεράστιο και καταστροφικό αντίκτυπο που έχει στην ζωή μας. Σε κάνει να καταλάβεις και να αναρωτηθείς πολλά πράγματα για την συμπεριφορά, τον χαρακτήρα σου αλλά και την ζωή σου. Συνειδητοποιείς, σε έναν βαθμό, πως λειτουργεί η ψυχολογία μας. Το προτείνω ανεπιφύλαχτα σε όλους!!