What do you think?
Rate this book
Ερωτικά ποιήματα
Η Ανν Σέξτον αποτελεί ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά παραδείγματα ποιητών που έγραφαν για να ζήσουν. Όταν έγραφε τα Ερωτικά ποιήματα (1969) εμπνεόταν από το θάρρος μα και τη λάμψη της γυναίκας εκείνης που είχε γνωρίσει το θερμό χάδι της κοινωνικής αποδοχής: το βραβείο Πούλιτζερ. Παράλληλα ταλανιζόταν από τις φαντασιώσεις και την ερωτική επιθυμία της γυναίκας που παρέμενε ανέγγιχτη από τον ίδιο της τον άντρα. Στα ποιήματα αυτά πλάθει μια πολυδύναμη γυναικεία περσόνα που μοιάζει σχεδόν αδύνατον ν' αποτελεί ένα και μόνο πρόσωπο. Με τη φωνή της, άλλοτε σπαρακτική κι οργισμένη, άλλοτε λυρική κι ονειρική, άλλοτε επηρεασμένη από το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο κι άλλοτε περιχαρακωμένη στο μικρόκοσμό της, καλύπτει ένα μεγάλο φάσμα της ερωτικής εμπειρίας σε περιόδους όπου οι κοινωνικές συνθήκες, ο ρόλος της γυναίκας και ειδικά ο πόλεμος καθιστούσαν τις ανθρώπινες σχέσεις ιδιαίτερα δύσκολες, δίνοντας όμως άπλετο χώρο στη μνήμη να τις ανασκευάσει και στη φαντασία την ελευθερία να τις αναπλάσει. Η συλλογή περιλαμβάνει τόσο λυρικά ποιήματα, αντικατοπτρισμούς της νοσταλγίας τής ερωτικής αγάπης, που τις πιο πολλές φορές έχει ήδη χαθεί, όσο και πιο τολμηρά, που μοιάζουν με μανιφέστα σεξουαλικής απελευθέρωσης, υπέρ του έρωτα έξω από τις συμβάσεις του γάμου.
112 pages, Paperback
First published February 18, 2010
About the author
Anne Sexton
149 books2,559 followersAnne Sexton once told a journalist that her fans thought she got better, but actually, she just became a poet. These words are characteristic of a talented poet that received therapy for years, but committed suicide in spite of this. The poetry fed her art, but it also imprisoned her in a way.
Her parents didn’t expect much of her academically, and after completing her schooling at Rogers Hall, she went to a finishing school in Boston. Anne met her husband, Kayo (Alfred Muller Sexton II), in 1948 by correspondence. Her mother advised her to elope after she thought she might be pregnant. Anne and Kayo got married in 1948 in North Carolina. After the honeymoon Kayo started working at his father-in-law’s wool business.
In 1953 Anne gave birth to her first-born, Linda Gray. Two years later Linda’s sister, Joyce Ladd, was born. But Anne couldn’t cope with the pressure of two small children over and above Kayo’s frequent absence (due to work). Shortly after Joy was born, Anne was admitted to Westwood Lodge where she was treated by the psychiatrist Dr. Martha Brunner-Orne (and six months later, her son, Dr. Martin Orne, took over). The original diagnosis was for post-natal depression, but the psychologists later decided that Anne suffered from depression of biological nature.
While she was receiving psychiatric treatment, Anne started writing poetry. It all started after another suicide attempt, when Orne came to her and told her that she still has a purpose in life. At that stage she was convinced that she could only become a prostitute. Orne showed her another talent that she had, and her first poetry appeared in print in the January of 1957. She wrote a huge amount of poetry that was published in a dozen poetry books. In 1967 she became the proud recipient of the Pulitzer Prize for Live or Die (1966).
In March 1972 Anne and Kayo got divorced. After this a desperate kind of loneliness took over her life. Her addiction to pills and alcohol worsened. Without Kayo the house was very quiet, the children were at college and most of Anne’s friends were avoiding her because they could no longer sympathize with her growing problems. Her poetry started playing such a major role in her life that conflicts were written out, rather than being faced. Anne didn’t mention a word to Kayo about her intention to get divorced. He knew that she desperately needed him, but her poems, and her real feelings toward him, put it differently. Kayo talks about it in an interview as follows: “... I honestly don’t know, never have known, what her real, driving motive was in the divorce. Which is another reason why it absolutely drove me into the floor like a nail when she did it.”
On 4 October 1974 she put on her mother’s old fur coat before, glass of vodka in hand, she climbed into her car, turned the key and died of monodioxide inhalation. She once told Orne that “I feel like my mother whenever I put it [the fur coat] on”. Her oldest daughter, Linda, was appointed as literary executor and we have her to thank for the three poetry books that appeared posthumously.
Her parents didn’t expect much of her academically, and after completing her schooling at Rogers Hall, she went to a finishing school in Boston. Anne met her husband, Kayo (Alfred Muller Sexton II), in 1948 by correspondence. Her mother advised her to elope after she thought she might be pregnant. Anne and Kayo got married in 1948 in North Carolina. After the honeymoon Kayo started working at his father-in-law’s wool business.
In 1953 Anne gave birth to her first-born, Linda Gray. Two years later Linda’s sister, Joyce Ladd, was born. But Anne couldn’t cope with the pressure of two small children over and above Kayo’s frequent absence (due to work). Shortly after Joy was born, Anne was admitted to Westwood Lodge where she was treated by the psychiatrist Dr. Martha Brunner-Orne (and six months later, her son, Dr. Martin Orne, took over). The original diagnosis was for post-natal depression, but the psychologists later decided that Anne suffered from depression of biological nature.
While she was receiving psychiatric treatment, Anne started writing poetry. It all started after another suicide attempt, when Orne came to her and told her that she still has a purpose in life. At that stage she was convinced that she could only become a prostitute. Orne showed her another talent that she had, and her first poetry appeared in print in the January of 1957. She wrote a huge amount of poetry that was published in a dozen poetry books. In 1967 she became the proud recipient of the Pulitzer Prize for Live or Die (1966).
In March 1972 Anne and Kayo got divorced. After this a desperate kind of loneliness took over her life. Her addiction to pills and alcohol worsened. Without Kayo the house was very quiet, the children were at college and most of Anne’s friends were avoiding her because they could no longer sympathize with her growing problems. Her poetry started playing such a major role in her life that conflicts were written out, rather than being faced. Anne didn’t mention a word to Kayo about her intention to get divorced. He knew that she desperately needed him, but her poems, and her real feelings toward him, put it differently. Kayo talks about it in an interview as follows: “... I honestly don’t know, never have known, what her real, driving motive was in the divorce. Which is another reason why it absolutely drove me into the floor like a nail when she did it.”
On 4 October 1974 she put on her mother’s old fur coat before, glass of vodka in hand, she climbed into her car, turned the key and died of monodioxide inhalation. She once told Orne that “I feel like my mother whenever I put it [the fur coat] on”. Her oldest daughter, Linda, was appointed as literary executor and we have her to thank for the three poetry books that appeared posthumously.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
January 11, 2017
Η προκλητική έως κυνισμού σκληρότητα που πληγώνει την αμεταμέλητη ελευθερία, η αφτιασίδωτη εξομολόγηση σε γλώσσα που φέρνει τα βιώματα σε ποιητική κορύφωση, μας φέρνουν στην άβολη θέση του παρατηρητή μιας ψυχής που το γυναικείο σώμα της αιμάσσει και συστρέφεται αποβάλλοντας τα πάντα που είχε μέσα του. Όσο κι αν η ταραχώδης ζωή της Σέξτον μας βοηθά να καταλάβουμε το έργο της, είναι η γλωσσική επένδυση της ζωής της που μας καθηλώνει –ακόμη κι αν τα ποιήματά της μας απωθούν ή μας φοβίζουν απογυμνώνοντάς μας.
Οι λίγες τρυφερές στιγμές ανατρέπονται σαρωτικά, σαν για να μην μας αφήσουν σε ψευδαισθήσεις –είτε γυναίκες είτε άντρες: «Για τον εραστή μου, που επιστρέφει στη γυναίκα του»: Ας το παραδεχτούμε, ήμουν ελάχιστης διάρκειας./ Μια πολυτέλεια.// -- Σου δίνω πίσω την καρδιά σου./ Σου δίνω το ελεύθερο -- // Είναι τόσο γυμνή και μοναδική./ Είναι το άθροισμα του εαυτού σου και του ονείρου σου./ Σκαρφάλωσέ τη σαν μνημείο, βήμα το βήμα./ Είναι στέρεη.// Όσο για μένα, εγώ είμαι νερομπογιά./ Φεύγω με το νερό.
Η μετάφραση φαίνεται καλή, αλλά ποίηση είναι αυτή –σε μερικά σημεία μού φάνηκε δύσκαμπτη. Πάντως η επιμελήτρια/μεταφράστρια αξίζει έπαινο για την όλη φροντισμένη δουλειά της σε εισαγωγή και επίμετρο. Λίγες φορές ξένες ποιητικές συλλογές μεταφράζονται πλαισιωμένες έτσι. Παραπλανητικός στη σελίδα τίτλου είναι ο υπότιτλος «Ανθολόγηση από το ποιητικό της έργο», αφού μεταφράζονται μόνο τρία ακόμη ποιήματα της Σέξτον που δεν περιλαμβάνονται στο Love poems.
Οι λίγες τρυφερές στιγμές ανατρέπονται σαρωτικά, σαν για να μην μας αφήσουν σε ψευδαισθήσεις –είτε γυναίκες είτε άντρες: «Για τον εραστή μου, που επιστρέφει στη γυναίκα του»: Ας το παραδεχτούμε, ήμουν ελάχιστης διάρκειας./ Μια πολυτέλεια.// -- Σου δίνω πίσω την καρδιά σου./ Σου δίνω το ελεύθερο -- // Είναι τόσο γυμνή και μοναδική./ Είναι το άθροισμα του εαυτού σου και του ονείρου σου./ Σκαρφάλωσέ τη σαν μνημείο, βήμα το βήμα./ Είναι στέρεη.// Όσο για μένα, εγώ είμαι νερομπογιά./ Φεύγω με το νερό.
Η μετάφραση φαίνεται καλή, αλλά ποίηση είναι αυτή –σε μερικά σημεία μού φάνηκε δύσκαμπτη. Πάντως η επιμελήτρια/μεταφράστρια αξίζει έπαινο για την όλη φροντισμένη δουλειά της σε εισαγωγή και επίμετρο. Λίγες φορές ξένες ποιητικές συλλογές μεταφράζονται πλαισιωμένες έτσι. Παραπλανητικός στη σελίδα τίτλου είναι ο υπότιτλος «Ανθολόγηση από το ποιητικό της έργο», αφού μεταφράζονται μόνο τρία ακόμη ποιήματα της Σέξτον που δεν περιλαμβάνονται στο Love poems.
July 21, 2019
Ο ερωτισμός, η σεξουαλικότητα, η γυναίκα και η φύση της, μαζί με τις χίμαιρες που της γυρίζουν ένα χλωμό είδωλο σε ραγισμένο καθρέφτη, κυριαρχούν στην ποίησή της. Εξομολογητική, εσωτερική, προκλητική... όπως κι αν την πει κάποιος, η ποίηση της Σέξτον είναι η άλλοτε δυνατή και άλλοτε ψιθυριστή κραυγή μιας γυναίκας που ζητά μάρτυρες για το μαρτύριό της που καταγράφει, όπως εύστοχα σημειώνει και η μεταφράστρια, χωρίς όμως να στοχεύει στον οίκτο του αναγνώστη. Γιατί ήταν “ανυπεράσπιστη απέναντι στην τρυφερότητα”, όπως έγραψε η ίδια. Με αξιοπρέπεια.
Η ποίηση της Ανν Σέξτον, μέσα απ' τον κυνισμό της είναι ξεχωριστά τρυφερή, αισθαντική και βαθιά ερωτική. Μέσα απ' την απώλεια, την πληγή, τη θλίψη και τον θάνατο, είναι μια ποίηση για τη ζωή. Για όσα δεν προλαβαίνουν να ζήσουν. Για όσα ζουν, μονάχα πεθαίνοντας.
Η ποίηση της Ανν Σέξτον, μέσα απ' τον κυνισμό της είναι ξεχωριστά τρυφερή, αισθαντική και βαθιά ερωτική. Μέσα απ' την απώλεια, την πληγή, τη θλίψη και τον θάνατο, είναι μια ποίηση για τη ζωή. Για όσα δεν προλαβαίνουν να ζήσουν. Για όσα ζουν, μονάχα πεθαίνοντας.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews