یادش به خیر.
جلد اوّل این رو من وقتی کلاس اول راهنمایی بودم، به خاطر طرح جلد خیال انگیز و سحر آمیزش، از یه نمایشگاه کتاب توی مدرسه خریدم.
همون موقع با خوندنش حس کردم خواسته یه جورایی نمونه ی ایرانی هری پاتر رو بنویسه، هر چند الآن که فکر می کنم، می بینم غیر از عنصر تعلیم جادوگری، شباهت دیگه ای با مجموعه ی هری پاتر نداره.
مدت ها توی کف ادامه ی ماجرا بودم، تا این که چند سال بعد برادر بزرگترم رفت نمایشگاه کتاب تهران و من جلد دوم این کتاب رو بهش سفارش دادم.
قشنگ ترین بخش کتاب، به نظرم بخش آخر کتابه که معلّم جادوگری رو محاکمه می کنن و حکایت "حبیب عجمی" از "تذکرة الاولیا" رو می خونه.