What do you think?
Rate this book
Flaubert
Gustave Flaubert (1821-1880) visse nella Francia agitata dai sussulti della Restaurazione, dai moti rivoluzionari, dalla smania di vivere d'una società in frenetico sviluppo, e del suo tempo riassume in sé tutte le contraddizioni.
Esecra vivamente i borghesi proprio perché si sente visceralmente borghese con il proprio piacere per l'ordine e le comodità, con il proprio rispetto delle gerarchie. Condanna tutti i governi, ma non sopporta gli eccessi del popolo che tenta di sfidarli.
Rannicchiato nel morbido nido di Croisset, sogna viaggi in paesi lontani; quelli che è riuscito a fare ne testimoniano il coraggio e la resistenza.
Nemico giurato dei preti, è attratto dai problemi religiosi. Ossessionato dal fascino femminile, rifiuta di legarsi a una donna. Assetato di amicizia, trascorre la maggior parte del tempo lontano da tutti. E questi eterni conflitti lo rendono autore tormentato e febbrile, esigente con sé stesso [sic], folgorato da attimi di felicità che però ha già scontato con dolori, ansie, paure, rivoluzionario nell'arte e conservatore nella vita quotidiana. «Pochi uomini hanno sofferto come me per la letteratura», confessò.
Aspetti grandiosi, eccezionali, emergono da un'esistenza povera di eventi esteriori e caratterizzano il personaggio poliedrico e struggente portato alla luce da Henri Troyat: un uomo che potrebbe essere il degno protagonista d'un romanzo dello stesso Flaubert.
Esecra vivamente i borghesi proprio perché si sente visceralmente borghese con il proprio piacere per l'ordine e le comodità, con il proprio rispetto delle gerarchie. Condanna tutti i governi, ma non sopporta gli eccessi del popolo che tenta di sfidarli.
Rannicchiato nel morbido nido di Croisset, sogna viaggi in paesi lontani; quelli che è riuscito a fare ne testimoniano il coraggio e la resistenza.
Nemico giurato dei preti, è attratto dai problemi religiosi. Ossessionato dal fascino femminile, rifiuta di legarsi a una donna. Assetato di amicizia, trascorre la maggior parte del tempo lontano da tutti. E questi eterni conflitti lo rendono autore tormentato e febbrile, esigente con sé stesso [sic], folgorato da attimi di felicità che però ha già scontato con dolori, ansie, paure, rivoluzionario nell'arte e conservatore nella vita quotidiana. «Pochi uomini hanno sofferto come me per la letteratura», confessò.
Aspetti grandiosi, eccezionali, emergono da un'esistenza povera di eventi esteriori e caratterizzano il personaggio poliedrico e struggente portato alla luce da Henri Troyat: un uomo che potrebbe essere il degno protagonista d'un romanzo dello stesso Flaubert.
335 pages, Paperback
First published January 1, 1988
1 person is currently reading
35 people want to read
About the author
Henri Troyat
508 books271 followersTroyat was a French author, biographer, historian and novelist.
Troyat was born Levon Aslan Torossian in Moscow to parents of Armenian descent. His family fled Russia in anticipation of the revolution. After a long exodus taking them to the Caucasus on to Crimea and later by sea to Constantinople and then Venice, the family finally settled in Paris in 1920, where young Troyat was schooled and later earned a law degree. The stirring and tragic events of this flight across half of Europe are vividly recounted by Troyat in 'Tant que la terre durera'.
Troyat received his first literary award, Le prix du roman populaire, at the age of twenty-four, and by twenty-seven, he was awarded the Prix Goncourt.
Troyat published more than 100 books, novels and biographies, among them those of Anton Chekhov, Catherine the Great, Rasputin, Ivan the Terrible and Leo Tolstoy.
Troyat's best-known work is La neige en deuil, which was adapted as an English-language film in 1956 under the title The Mountain.
He was elected as a member of the Académie française in 1959. At the time of his death, Troyat was the longest serving member of the Academy.
From Wikipedia
Troyat was born Levon Aslan Torossian in Moscow to parents of Armenian descent. His family fled Russia in anticipation of the revolution. After a long exodus taking them to the Caucasus on to Crimea and later by sea to Constantinople and then Venice, the family finally settled in Paris in 1920, where young Troyat was schooled and later earned a law degree. The stirring and tragic events of this flight across half of Europe are vividly recounted by Troyat in 'Tant que la terre durera'.
Troyat received his first literary award, Le prix du roman populaire, at the age of twenty-four, and by twenty-seven, he was awarded the Prix Goncourt.
Troyat published more than 100 books, novels and biographies, among them those of Anton Chekhov, Catherine the Great, Rasputin, Ivan the Terrible and Leo Tolstoy.
Troyat's best-known work is La neige en deuil, which was adapted as an English-language film in 1956 under the title The Mountain.
He was elected as a member of the Académie française in 1959. At the time of his death, Troyat was the longest serving member of the Academy.
From Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
February 26, 2024
Прочитав биографию, вам откроется совершенно другая сторона Флобера, разительно отличающаяся от того образа, который может возникнуть после знакомства с его романами. Это интересно, нескучно и позволяет намного лучше понять исторические отсылки и замысел, вложенный Флобером в его произведения.
Весьма любопытно читать его переписки с другими знаменитыми представителями французского реализма. ты как будто сам оказываешься на месте писателя и вынужден переживать все волнения нелегкой эпохи.
Необычный человек и вполне незаурядная биография.
Весьма любопытно читать его переписки с другими знаменитыми представителями французского реализма. ты как будто сам оказываешься на месте писателя и вынужден переживать все волнения нелегкой эпохи.
Необычный человек и вполне незаурядная биография.
August 30, 2008
A tad light-weight, but I like the reliance on Flaubert's letters, which were amusing. Some of the coarse sex joking around was pretty funny.
July 10, 2017
Yes, I enjoyed Flaubert. James Wood and others have called him the most anxious style-driven author, causing writers after him to never be quite 'okay' about their performance, their works as they are published. At some point, when he'd had his first real publication, he fell into a depression: that's it, nothing more can be done. And when he went back to read, he found himself wanting to change more, cut more, words having been written and published then meaning less somehow. It's not uncommon, that kind of self-haranguing after publication. We see it recorded in Graham Greene's biography, where Sherry lightly addresses the issue by showing young Greene reading a story he'd written as a boy within a day of its publication, the world over seemingly his oyster, only then to find himself doubting all of his work later as soon as it showed on the page as some gangly, ugly thing regardless of praise, or in Greene's case because of it.
A relief is to read Troyat's depiction of George Sand's eloquent way of sloughing off worry and anxiety of her texts by continuing on with others, a way Doris Lessing also had. Sand then meant to allow Flaubert the same grace, but as with most closed boxes, influence isn't so easy from without.
With Flaubert, praise and publication came with a cost; that his life before was somehow holy, or insulated in the primary language of his art; then destroyed because of its parading around Paris, because of society's embrace. He finds the court system, society, and its writers a kind of lurching monster, a door-knocking threat--
All in all, we admire him for his ability to take hard hits early on, and keep with his temperament throughout and well into his most important years as the best friend of George Sand, and the War years.
Things I don't like about Troyat's work are few. He can't be shooed away at any point, because he seems closer to the author than you are or ever will be, and somehow that's not offensive; and so you tend to want to hear any of his judgements at all, as though the closer he sits and leans into Flaubert's letters and rituals, victuals and remonstrances, the more closer we pull to Troyat. His judgements are ancillary to our seeking out of the mind that can construct Madame Bovary, the mind that endures struggle with every word, with every letter from the world outside. It is easy to fall into the mindset that he had it so good, how could he NOT produce literary work of value. But it wasn't so good. Rats in the attic, illness early in life, seizures. In the end we love the author, the boy, the man-child who became a model for later stylists, not in life but in practice, and the child who nearly died as many times as he lived becomes a sort of ghost worth having around when you're trying your best to make that sentence mean something so close to its character.
A relief is to read Troyat's depiction of George Sand's eloquent way of sloughing off worry and anxiety of her texts by continuing on with others, a way Doris Lessing also had. Sand then meant to allow Flaubert the same grace, but as with most closed boxes, influence isn't so easy from without.
With Flaubert, praise and publication came with a cost; that his life before was somehow holy, or insulated in the primary language of his art; then destroyed because of its parading around Paris, because of society's embrace. He finds the court system, society, and its writers a kind of lurching monster, a door-knocking threat--
All in all, we admire him for his ability to take hard hits early on, and keep with his temperament throughout and well into his most important years as the best friend of George Sand, and the War years.
Things I don't like about Troyat's work are few. He can't be shooed away at any point, because he seems closer to the author than you are or ever will be, and somehow that's not offensive; and so you tend to want to hear any of his judgements at all, as though the closer he sits and leans into Flaubert's letters and rituals, victuals and remonstrances, the more closer we pull to Troyat. His judgements are ancillary to our seeking out of the mind that can construct Madame Bovary, the mind that endures struggle with every word, with every letter from the world outside. It is easy to fall into the mindset that he had it so good, how could he NOT produce literary work of value. But it wasn't so good. Rats in the attic, illness early in life, seizures. In the end we love the author, the boy, the man-child who became a model for later stylists, not in life but in practice, and the child who nearly died as many times as he lived becomes a sort of ghost worth having around when you're trying your best to make that sentence mean something so close to its character.
November 11, 2023
De door Henri Troyat in 1988 gepubliceerde biografie van Gustave Flaubert (door mij gelezen in de prettig leesbare vertaling van Jean-Pierre Plooi, in 1989 uitgegeven door de Prom) is beknopt en overzichtelijk. Ze is in sterke mate gebaseerd op brieven van Flaubert zelf en op hetgeen anderen, met name de gebroeders De Goncourt, in hun (dag)boeken en brieven zoal over hem te melden hadden. Buitengewoon interessant en ook amusant om te lezen, maar voor wie het genoegen heeft gesmaakt eerder al kennis te nemen van de oorspronkelijke brieven en andere teksten voegt het boek van Troyat niet zo heel veel toe. Het zou misschien kunnen worden getypeerd als een enigszins kale compilatie, die minstens zo veel citaat bevat als beschouwing of analyse door de biograaf.
Vergelijk ik “Flaubert” van Troyat met de biografie die Francine du Plessix Gray in 1994, zes jaar later, publiceerde over Louise Colet, die een belangrijke rol speelde in het leven van Flaubert, dan constateer ik dat laatstbedoeld boek beduidend genuanceerder is en tevens meer diepgang kent (alsook voorzien is van een wel zeer welkom register op persoonsnamen!). Merkwaardigerwijs komt bij Troyat als mogelijke doodsoorzaak van Flaubert wel diens epilepsie om de hoek kijken, evenals een eventuele hersenaandoening, maar niet de syfilis waaraan hij al op jeugdige leeftijd leed en die mede ten grondslag zou kunnen hebben gelegen aan het overlijden van de 58-jarige schrijver op 8 mei 1880.
Toch heb ik ook deze biografie al met al met genoegen en interesse gelezen, niet in de laatste plaats vanwege de figuur Flaubert zelf, op het achterflap getypeerd als ‘een geëxalteerd, sarcastisch, potsierlijk en teder mens’. Inzichtelijk wordt gemaakt hoe hij tijdens het schrijven van “Madame Bovary” en andere beroemde boeken worstelde met de eisen die hij zichzelf oplegde ten aanzien van hun stijl, en hoe hij daaronder zou hebben geleden. IJdel was hij ook, in ieder geval volgens zijn vrienden Edmond en Jules de Goncourt, ten gevolge waarvan ‘om het nou maar eens eerlijk te zeggen, hij nooit geheel oprecht is in wat hij zegt te voelen, te lijden, te beminnen’ (p. 183). Zijn huisarts zou zelfs niet hebben geschroomd de schrijver meermalen aan te duiden als ‘een dikke hysterische meid’ (p. 285). Niet helemaal duidelijk is, ten slotte, wie de meeste credits toekomen –de gebiografeerde dan wel zijn biograaf– wanneer Flaubert, aan het eind van zijn levensverhaal, kernachtig wordt omschreven als een vat vol tegenstrijdigheden, in zijn verhouding tot onder meer burgerdom en geloofsaangelegenheden, maar ook waar het gaat om reislust dan wel de voorkeur in zijn Croisset te verblijven, de omgang met tal van vrienden versus de wens tot afzondering om te kunnen schrijven, en zijn sterke belangstelling voor vrouwen zonder met hen een al te sterke binding te willen hebben. Een verscheurd en niet zelden diep ongelukkig man, aan wie de literatuur zeer veel te danken heeft.
Vergelijk ik “Flaubert” van Troyat met de biografie die Francine du Plessix Gray in 1994, zes jaar later, publiceerde over Louise Colet, die een belangrijke rol speelde in het leven van Flaubert, dan constateer ik dat laatstbedoeld boek beduidend genuanceerder is en tevens meer diepgang kent (alsook voorzien is van een wel zeer welkom register op persoonsnamen!). Merkwaardigerwijs komt bij Troyat als mogelijke doodsoorzaak van Flaubert wel diens epilepsie om de hoek kijken, evenals een eventuele hersenaandoening, maar niet de syfilis waaraan hij al op jeugdige leeftijd leed en die mede ten grondslag zou kunnen hebben gelegen aan het overlijden van de 58-jarige schrijver op 8 mei 1880.
Toch heb ik ook deze biografie al met al met genoegen en interesse gelezen, niet in de laatste plaats vanwege de figuur Flaubert zelf, op het achterflap getypeerd als ‘een geëxalteerd, sarcastisch, potsierlijk en teder mens’. Inzichtelijk wordt gemaakt hoe hij tijdens het schrijven van “Madame Bovary” en andere beroemde boeken worstelde met de eisen die hij zichzelf oplegde ten aanzien van hun stijl, en hoe hij daaronder zou hebben geleden. IJdel was hij ook, in ieder geval volgens zijn vrienden Edmond en Jules de Goncourt, ten gevolge waarvan ‘om het nou maar eens eerlijk te zeggen, hij nooit geheel oprecht is in wat hij zegt te voelen, te lijden, te beminnen’ (p. 183). Zijn huisarts zou zelfs niet hebben geschroomd de schrijver meermalen aan te duiden als ‘een dikke hysterische meid’ (p. 285). Niet helemaal duidelijk is, ten slotte, wie de meeste credits toekomen –de gebiografeerde dan wel zijn biograaf– wanneer Flaubert, aan het eind van zijn levensverhaal, kernachtig wordt omschreven als een vat vol tegenstrijdigheden, in zijn verhouding tot onder meer burgerdom en geloofsaangelegenheden, maar ook waar het gaat om reislust dan wel de voorkeur in zijn Croisset te verblijven, de omgang met tal van vrienden versus de wens tot afzondering om te kunnen schrijven, en zijn sterke belangstelling voor vrouwen zonder met hen een al te sterke binding te willen hebben. Een verscheurd en niet zelden diep ongelukkig man, aan wie de literatuur zeer veel te danken heeft.
September 4, 2023
Поява видатного митця - це завжди аномалія, яка завжди відбувається всупереч чинному стану речей, обставинам, власним бажанням, а нерідко й здоровому глузду. Здається, життя знаменитого французького романіста цілком відповідає цій думці. Хлопчик, що народився у сім'ї лікаря і мав отримати престижну професію юриста, внаслідок ланцюга випадковостей присвячує своє життя мистецтву. Причому у випадку Флобера "присвячує" згадано не заради красного слівця. Для нього заняття літературою це справжнє самозречення, фанатизм, служіння у призабутому, а, далебі, й невідомому більшості сучасних письменників сенсі слова. Зайве казати, що саме через таке ставлення, його книги успішно пережили свого автора і досі, вже більше ніж сторіччя після смерті, продовжують тішити читачів з усього світу. Зрозуміло, що окрім суто біографічних подробиць, до речі, страшенно цікавих, книга переповнена високочолими роздумами, що однаково корисні, як для письменників-початківців, так і для всіх, хто сьогодні торує свій шлях у мистецтві.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews