Δεν είμαι σίγουρος πως θα μπορούσε να περιγράψει κανείς με απλό τρόπο το Salammbo του Druillet. Τόσο το μαγευτικό στήσιμο του κόσμου και οι ποιητικοί διάλογοι, όσο και το μοναδικό σχεδιαστικό του στυλ με τις αναρίθμητες μικρές λεπτομέρειες σε κάθε του καρέ, στα gutter, ακόμα και στα μπαλονάκια, συνθέτουν ένα μαγευτικό ανάγνωσμα. Μοιάζει σαν να μην έχει δημιουργήσει ένα απλό κόμικ, μα ένα έπος βασισμένο στο πρωτότυπο έργο του Flaubert. Δεν θα μπορώ να συγκρατηθώ και να μην πω πως αποτελεί μία κλεφτή, μα βαθιά ματιά, σε μία εποχή που οι κομίστες μέσω του scifi οπτικοποιούσαν ολόκληρους κόσμους, τόσο ζωντανούς που σε τραβούσαν να ταξιδέψεις ως εκεί προκαλώντας σου την αίσθηση πως "πίσω από εκείνη την πόλη, στην κορυφή τούτου του λόφου, πέρα στον ορίζοντα, υπάρχει και άλλο, και απλά δεν στο έχω δείξει ακόμα". Μία εποχή που το κόμικ σαν μέσο και τα στοιχεία που το συνθέτουν, αποτελούσαν αυτά καθαυτά αντικείμενο πειραματισμού και εξερεύνησης, όπως και οι κόσμοι τους οποίους προέτασαν εμπρός στον αναγνώστη.
Svi oni koji su odustali na prvom Stalkerovom tomu, trebalo bi da pročitaju Salambo, jer će dobiti konačno jednu krštenu i koherentnu priču u kojoj Drije crta tako da prati tekst/priču za razliku od prvog toma, u kome se čini da je bilo obratno. Floberovo delo po kome je ovo rađeno nisam čitala, ali se malo sećam Kartagine iz istorije, pa sam mogla ispratiti radnju.
Competes with The Incal for my favorite comic book. The narrative could have been wrapped up a little more nicely, but what sights are shown in this book!