ნუ გეშინია დედა!; თეთრი ბაირაღები; მარადისობის კანონი

ნოდარ დუმბაძე - თხზულებანი #2

by Nodar Dumbadze, მილიცა ჯაფარიძე (Editor)

Genres: Georgian

718 pages, Hardcover

First published January 1, 1989

About the author

Nodar Dumbadze (July 14, 1928 – September 4, 1984) was a Georgian writer and one of the most popular authors in the late 20th-century Georgia.
Born in Tbilisi, he graduated from the Faculty of Law at Tbilisi State University in 1950. The same year, his first poems and humorous stories appeared in the Georgian press. He edited the satirical magazine Niangi from 1967 until 1972 when he became a secretary of the Union of Georgian Writers and a member of the presidium of the Union of Soviet Writers in 1972. Most of his fame came through his novels Me, Grandma, Iliko and Ilarioni (1960), I Can See the Sun (1962), A Sunny Night (1967), Don’t Be Afraid, Mother! (1971), The White Banners (1973), and The Law of Eternity (1978). His works are remarkable for simplicity and lyricism of the prose, humor, and melancholy coupled with optimism. He was awarded the Shota Rustaveli State Prize in 1975 and the Lenin Prize in 1980. Most of his major works have been dramatized and/or filmed. He died in Tbilisi and was buried there, at the Children’s Town "Mziuri" founded by him.

Reviews

[Mao Vekua · Rating 5 out of 5]

სამივე ნაწარმოები ძალიან მომეწონა, თუმცა ვფიქრობ "მარადისობის კანონი" მაინც საუკეთესო იყო, შემდეგ "თეთრი ბაირაღები" და შემდეგ "ნუ გეშინია, დედა!".
"მარადისობის კანონის აზრი იმაში მდგომარეობს, პატივცემულო პროფესორო, რომ...
ადამიანის სული გაცილებით უფრო მძიმეა, ვიდრე სხეული, იმდენად
მძიმე, რომ ერთ ადამიანს
მისი ტარება არ შეუძლია, ამიტომ, ვიდრე ცოცხლები ვართ, ერთმანეთს
ხელი უნდა შევაშველოთ და ვეცადოთ, როგორმე უკვდავყოთ ერთმანეთის
სული. თქვენ ჩემი, მე
სხვისი, სხვამ სხვისი და ასე დაუსაბამოდ, რამეთუ იმ სხვისი
გარდაცვალების შემდეგ არ დავვობლდეთ და მარტონი არ დავრჩეთ ამ
ქვეყანაზე...“
ზუსტად ამ სიტყვების გამო ღირდა ნაწარმოების წაკითხვა, შიგადაშიგ ძლიერი სევდა მიპყრობდა ხოლმე, როდესაც პალატაში მყოფი ადამიანების ისტორიებს ვკითხულობდი. თითოეული პერსონაჟის მესმოდა და ვგრძნობდი ყველა სიტყვას, რომელიც მწერალმა დაწერა.
"თეთრი ბაირაღები" მსგავსად ზემოთქმულისა სევდანარევი ღიმილის მომგვრელი ნაწარმოებია. იყო დეტალები, რომელიც უზომოდ მომეწონა და ვფიქრობ ბევრჯერ გადავიკითხავდი.
"თეთრი ბაირაღები" როგორც სიწმინდის, სილამაზის, მშვიდობის სიმბოლო.
საინტერესო იყო დედისა და შვილის ურთიერთობის საკითხიც. განსაკუთრებით ჩამრჩა ზაზას მშობლის სიტყვები: "ადამიანი ტაძრის კედელზე მოხატული ფრესკა არ არის, რომ ერთ განზომილებაში უმზირო, ან მოშალო... მას ირგვლივ უნდა შემოუარო და იმ მხრიდან უმზირო საიდანაც ლამაზია." დუმბაძის ენა აქაც საოცარი იყო, თავს მართლაც რომ იმ საპატიმროში ვგრძნობდი სადაც შოშია, ლიმონა, ტიგრანა, ისიდორე და სხვები დაუმწყვდევიათ.
" ნუ გეშინია, დედა!" კი გაჯერებულია კაცთმოყვარეობით, ჰუმანიზმით, ემოციებითაა სავსე.
საბოლოო ჯამში, მეტად კმაყოფილი დავრჩი და სულ აღვნიშნავ, რომ ნოდარ დუმბაძეს შეუძლია ის რაც არ გამოსდის ბევრ მწერალს ანუ შეუძლია მსუბუქი, ყველასთვის გასაგები ენით გადმოგვცეს არანორმალური მოცულობის სიბრძნე, საკმაოდ მძიმე ისტორიები.

[Keti Molashvili · Rating 4 out of 5]

ემილ ზოლას შემდეგ, ქართველებში დუმბაძე აღმოვაჩინე და დავიწყე მისი კითხვა. სულ ორი ქართველი მწერალია, რომელთა ყველა წიგნი მაქვს წაკითხული. ერთი ხომ ხვდებით რომ დუმბაძეა, მეორე ყაზბეგი ♡ დუმბაძისნაირად ვერავინ წერს, ინანიშვილივით საოცარი მოთხრობების წერის უნარი აქვს, რომელიმეს ვერ გამოარჩევ, მაგრამ დუმბაძე კიდევ ცოტა სხვაგვარად და შიგნიდან რომ ბედნიერებას გაგრძნობინებს მისი ლაღი წერის მანერა, ისე წერს ♡

[Elene · Rating 5 out of 5]

it is so dramatic but i like it no i love it o almost cry

[Mariam Uchaneishvili · Rating 4 out of 5]

მძიმე, თუმცა საკმაოდ საინტერესო. დუმბაძეს მწერლობა სულ სხვაა, უცხო, ყველა ადამიანზე მორგებულ რეალობაში გადაჰყავხარ და მაინც განსაკუთრებულად გაგრძნობინებს თავს. ფავორიტი, რა თქმა უნდა მარადისობის კანონია.

[Rauli]

maradisobis kNONI