دنیا، دنیای هماهنگی و توازن است و توازن همان وزن است و وزن همان چیزیست که جمله ی "در سعادت¬آباد، کسی به آزادی نمی رود." را به جمله ی "مجرم، به صحنه ی جرم بر می گردد." وصل می کند و به من یادآوری می کند که پیش از این هم مادرِ مادربزرگِ من را به مامیِ پانی، و مامیِ پانی را به می می های شراره، و دستِ آخر همه چیز را به ممه وصل کرده و من نگران می شوم که اگر همه چیز به هم وصل است، نکند اُولجایتوی مغول به صحنه ی جرم برگردد!
این نوشته را یک داستان که هیچ حتی یک داستانک هم نمیدانم و به نظرم در اندازه داستان و داستانک نیست. یک دست نوشته و یا دقیق تر و بهتر بخواهم بگویم یک آشفته نویسی خوابگونه (احتمالا محدود به یک دوره زمانی خاص برای نویسنده) می ماند و اتفاقا نویسنده هم خودش در جمله پایانی متن صریحا آنرا به خواننده گوشزد می کند جزء متنهایی که این روزها بسیار مد شده و بازارش در وبلاگها و شبکه های اجتماعی و...به نظر می رسد داغست از بن مایه های ادبی و تکنیکهای نویسندگی و آفرینش هنری و ادبی خبر چندانی نیست و بیشتر قیل و قال دارد تا شور و حال
هیچوقت از خوندن نوشته هایی که موقع خوندنش حس میکنم نویسنده خودش را بالاتر از خواننده قرار داده و بیشتر برای جلب توجه نوشته(اونم جلب توجهی که تمام کلمات را بکار ببره برای این منظور) خوشم نمی اومده و هنوزم نمیاد!
یک داستان؟ نه، این یک داستان نیست! «وزن لعنتی» چند برش است از «آن» های ناهمگون که در قالب چند سطر استادانه به هم پیچ شده اند! در تار و پود اثر شما گمشده ای دارید، گمشده ای که نگارنده به زیبایی کلید آن را در نام اثر پیش رویتان قرار داده است! وزن! کلمات در وزن لعنتی به طرز شورانگیزی شما را به بازی میگیرند: « دنده را روی یک و پا به دو و نردبان را رو به قفسه سه گذاشتم و چهار دست و پا بالا رفتم تا لغت نامه ها» سبکی نو که پیش از این کمتر جایی خوانده و یا شنیده اید..! برای ارتباط با این اثر یک چیز را هرگز فراموش نکنید! کلمات را! «بستنی» نه لزوما یک نوع خوراکی است و نه چیزی که باید بسته شود! :) غرق در بازی کلمات و سوار بر موج معانی از خواندن این اثر لذت ببرید، لذتی که پیش از این شاید در خشم و هیاهپی فاکنر و یا بطور مشخص تر در موومان چهارم سمفونی مردگان عباس معروفی تجربه کرده اید.. وزن لعنتی نه پیچیده است نه مسموم! اگر سرتاسر این اثر را خواندید و احساس کردید حرفی برای گفتن ندارد یا چیزی دستگیرتان نشده، کتابخوانی را ببوسید و کنار بگذارید! پیشنهاد میکنم عمرتان را با کتاب و داستان خوانی هدر ندهید.. نگران نباشید ، دنیا تمام نشده! در زندگی دلخوشی های دیگری هم هست :)
یک داستانک دو صفحه ای. از آنهایی که در وبلاگ ها زیاد می بینیم. اما وقتی به عنوان یک کتاب در گودریدز علامت می زنیم آن وقت مساله کمی فرق می کند.
داستانی بود که بد نبود (ریت دو در گودریدز به نظرم یعنی همین). شبیه همه هذیان ها و خواب به خواب شدن های جوانی. همیشه یکی از معیارهای اصلی خوبی یا بدی کتابی پایان آن کتاب هست و این داستان به خاطر جمله پایانیش "گم شده ام، گم بوده ام و می اندیشم که شاید خواب بوده ام، خواب دیده ام." باعث می شود تا یک ستاره اضافی بگیرد چون با همین جمله سطحش را از یک نوشته بد وبلاگی به یک داستان نه چندان خوب رسانده.
دنیا، دنیای هماهنگی و توازن است و توازن همان وزن است و وزن همان چیزیست که جمله ی "در سعادت¬آباد، کسی به آزادی نمی رود." را به جمله ی "مجرم، به صحنه ی جرم بر می گردد." وصل می کند و به من یادآوری می کند که پیش از این هم مادرِ مادربزرگِ من را به مامیِ پانی، و مامیِ پانی را به می می های شراره، و دستِ آخر همه چیز را به ممه وصل کرده و من نگران می شوم که اگر همه چیز به هم وصل است، نکند اُولجایتوی مغول به صحنه ی جرم برگردد!
این داستان را نویسنده اش معرفی کرد _ چه کار خوبی کرد _ و ما هم خواندیم و لذت بردیم از متن آهنگینش ، از راوی عجیب و غریبش و ریتم تند خوانش اش،همه لذتبخش بود. برای همین دوبار پشت هم خواندمش که لایه هایش داستان و نویسنده اش را تحلیل کنم و برسم خانه مابقی کارهایش را می خوانم.
داستان آنقدر خوب بود که منتظر مجموعه داستان و کتاب های نویسنده اش باشم و به او تبریک بگویم و "ایول" و "دمت گرم" و "دست مریزاد" نثارش کنم