Το γνωρίζω καλά αυτό το ύφος! Είναι το ύφος που συχνά παίρνουν γυναίκες με το δικό της παρελθόν. Επειδή δεν τις έμαθαν πως είναι αξιαγάπητες, καταφεύγουν στο να δείχνουν αξιολύπητες. Επειδή δεν νιώθουν ικανές στην αγάπη, εύκολα καταφεύγουν στο να ζητούν οίκτο. Είναι η δεύτερη επιλογή. Η δύναμη της αδυναμίας. Μου θυμίζει τώρα εκπληκτικά τη λιθογραφία με το άγγελο του Bouguereau στο χωλ έξω από το γραφείο μου. -Εσείς τι μου προτείνετε; ρώτησε παθητικά με φωνή δειλά παιδιάστικη. Εκανε συχνά την τσακισμένη για να προλάβει μην την τσακίσουν.
Η Μάρω Βαμβουνάκη (English: Maro Vamvounaki) γεννήθηκε στα Χανιά όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια. Από εννέα χρονών ήρθε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά και ψυχολογία. Από το 1972 και για έντεκα χρόνια έζησε στη Ρόδο, όπου εργάστηκε ως συμβολαιογράφος. Σήμερα ζει στην Αθήνα.
Τα μυθιστορήματα της Βαμβουνάκη δεν είναι ποτέ μυθιστορήματα με τη κυριολεκτική έννοια του όρου. Συνήθως σκαρφίζεται ένα υποτυπώδες μυθιστορηματικό πλαίσιο για να αποτελέσει τη ραχοκοκκαλιά γύρω από την οποία θα χτίσει το σώμα του πολύ εξειδικευμένου δοκιμίου που επιθυμεί να επικοινωνήσει.
Το τραγούδι της μάσκας λοιπόν. Της μάσκας που μασκαρευόμαστε βγαίνοντας από τη παιδική ηλικία προς τη περιπέτεια της ενηλικίωσης. Είναι η μάσκα της Σάντρας και της κάθε Σάντρας της οποίας οι γονείς έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα της. Τα παιδικά βιώματα δεν είναι επιλογή αλλά το αν θα θεραπεύσεις τα τραύματά του παρελθόντος όντας ενήλικος είναι η απόλυτη ελεύθερη επιλογή.
Ίσως είναι από τα καλύτερα συγγραφικά έργα της Βαμβουνάκη που έχω διαβάσει έως τώρα. Προσπαθεί να θεραπεύσει όχι μόνο τη Σάντρα της αλλά και τον αναγνώστη της. Και νομίζω ως ένα βαθμό το καταφέρνει..
Μέσα από το Τραγούδι της Μασκας, η Μάρω Βαμβουνάκη, λέει όσα θέλει να πει με το γνωστό ύφος της γραφής της το οποίο δεν συναντάς εύκολα αλλού. Σε βάζει μέσα σε ιστορίες γνωστών, οικείων προσωπών, που μπορεί κάπου, κάπως να έχεις συναντησεις. Λέει πραγματα που έχεις σκεφτεί ή δεν έχεις πει, που σου χουν πει άλλοι, που έχεις κρίνει ή αποδεχτεί. Το διάβασα πιο ευχάριστα από το Η μοναξιά ειναι από χώμα. Δεν είναι το βιβλίο που θα ξαναδιάβαζα, είναι όμως εκείνο το βιβλίο που μου δημιούργησε τη διάθεση να διαβασω περισσότερο Βαμβουνάκη.
[...]Είναι εκπληκτικό πόση ικανότητα αυτοθεραπείας έχουν οι άνθρωποι. Αν τους εξασφαλίσεις συμπάθεια, κουράγιο, σεβασμό, εμπιστοσύνη, επιστρατεύουν από μέσα τους αφάνταστη δύναμη ζωής κι αρχίζουν αργά αργά ν΄αυτοθεραπεύονται. [...]
"Το παραδέχτηκα πως είμαι ελάχιστον πως δεν αξίζω να χαλάω κάθε τόσο τον κόσμο. Το πολύ πολύ ν'αγαπάω κάποιον που μ'εμπιστεύεται. Να νιώθω λιγότερο μνησίκακος με τα δικά μου. Να ονειρεύομαι ένα θεό"
Μια ωραία αφήγηση που από την αρχή σε παρασύρει, ιδίως αν είσαι φίλος/ φίλη της γραφής του ψυχολογικού σύμπαντος, δοσμένου με ύφος ελληνικών 70s και 80s. Κρύβει πολλές αλήθειες, σε αρκετές από τις οποίες έχεις καταλήξει ήδη και εσύ και τώρα τις βλέπεις στο χαρτί του βιβλίου. Σε κάποια σημεία προς το τέλος λίγο χάνεται στα νοήματα που θέλει να αποδώσει, αλλά είναι μία άδολη και καθαρή προσπάθεια και δε σε πειράζει. Θετικό στοιχείο επίσης η αναφορά στην εγχώρια πνευματικότητα, που συγκινεί αυτούς που θέλουν να γεφυρώσουν την παράδοση τους με τους προβληματισμούς και τα ευρήματα της "σύγχρονης τέχνης" της ψυχολογίας. Σίγουρα πολύ ανθρώπινο ανάγνωσμα, που αξίζει να του δοθεί σημασία.
Διαβάζοντας το πιο πρόσφατο βιβλίο της, την Μπαλάντα της Ζήλιας, ένιωσα να διαβάζω κάτι παρόμοιο. Μια νεαρή γυναίκα, δηλαδή, επισκέπτεται τον ψυχαναλυτή της για έναν συγκεκριμένο λόγο, ο οποίος όμως έχει βαθύτερα αίτια ύπαρξης... Αυτό, ωστόσο, δε σημαίνει πως δεν μού άρεσε και το συγκεκριμένο βιβλίο. Έχω διαβάσει αρκετά βιβλία της συγγραφέα και ξέρω πάνω κάτω τι να περιμένω πια, πράγμα που δεν είναι αναγκαία κακό! Αντιθέτως έχω την επιθυμία να συνεχίζω να τη διαβάζω!...
Ένα αρκετά καλό βιβλίο για πω την αλήθεια. Αρκετές φορες κατα την διάρκεια της ανάγνωσης με εβαλε σε σκεψεις με αυτα που έγραφε. Αλλα καποια κομμάτια του δεν με ενθουσιασαν και πολυ ειτε γιατι καπου τα ειχα ξαναδιαβασει ειτε γιατι δεν συμφωνουσαν με την γνωμη μου. Σιγουρα αξίζει να του δωσου μια ευκαιρια!!!
Ένα αρκετά καλό βιβλίο αλλά αν είστε επαγγελματίες ψυχικής υγείας δεν έχει να σας δώσει κάτι αναφέρεται σε πολύ απλές θεωρίες ψυχολογίας που είναι γνώστες και καταντά αρκετά βαρετό. Σαν δομή είναι αρκετά καλό. Μιλάει για μία γυναίκα, η οποία πηγαίνει σε έναν ψυχοθεραπευτή και με αφορμή περιστατικά από την ζωή της αναπτύσσονται πολλές γνωστές ψυχολογικές θεωρίες.