Το χρονικό μιας μοιχείας

by Μάρω Βαμβουνάκη, Maro Vamvounaki

Αγαπάμε τελικά τα πρόσωπα ή μόνο τον έρωτα αγαπάμε; Αγαπάμε αυτό που μας δίνουν ή αυτό που περιμένουμε να μας δώσουν; Τη μορφή τους πόσο αγαπάμε και πόσο τη μεταμόρφωση που σχολαστικά τους επεξεργαζόμαστε; Κι αυτό που περιμένουμε πόσο αντέχει να ελπίζει; Αντέχει! Κι εγώ δεν ξέρω αν είναι ευλογία ή κατάρα η αντοχή τούτη. Κι εγώ δεν ξέρω τι αξίζει πιο πολύ, η ειρήνη ή η αγωνία της ψυχής μας.

Genres: Novels

149 pages, Paperback

First published January 1, 1997

About the author

Η Μάρω Βαμβουνάκη (English: Maro Vamvounaki) γεννήθηκε στα Χανιά όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια. Από εννέα χρονών ήρθε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά και ψυχολογία. Από το 1972 και για έντεκα χρόνια έζησε στη Ρόδο, όπου εργάστηκε ως συμβολαιογράφος. Σήμερα ζει στην Αθήνα.

Reviews

[Marinetta]

Ξεκίνησε με 5* , συνέχισε με 4* και προς το τέλος 3,5*

[Xenia]

το βρήκα πολύ κουραστικό αν και λίγες σελίδες με κούρασε αφάνταστα η περιττή ανάλυση.

[Elli]

Ξεπερασμένο

[BloomyMommy]

Από το βιβλίο αυτό της κυρία Βαμβουνάκη συγκρατείς πολλά σημεία τα οποία σε αγγίζουν και σε οδηγούν σε μια πιο εσωτερική αναζήτηση. Βέβαια σε κάποιες φάσεις ίσως να κουράζει τον αναγνώστη αλλά σε σύγκριση με αυτά που τελικά κερδίζει κανείς από αυτό το ανάγνωσμα είναι μικρό το τίμημα. Δίνει μέσα στο έργο της αυτά που πολλές φορές φοβόμαστε ή δε θέλουμε να πούμε. Και το κάνει με τέτοιο τρόπο που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό.
"Πάντα μ'αρεσαν οι μεγάλες κουβέντες. Με συγκινούν. Έχω το θέατρο μέσα μου. Κι εγώ ξεγελιέμαι στο τί είναι αληθινό και τί ψεύτικο από αυτά που λέω στον ίδιο μου τον εαυτό. Είναι κάποιες φράσεις που τις επαναλαμβάνω όταν σκέφτομαι, μόνο και μόνο γιατί μ'ευχαριστούν σαν ήχος." (σελίδα 48)

[Mary Παπαδοπούλου]

Βουτιά στα βαθιά, στο άδυτο της ανθρώπινης ψυχής και μυαλού. Ένα συναρπαστικό ταξίδι.

[Nefeli]

"Αγαπάμε τελικά τα πρόσωπα ή μόνο τον έρωτα αγαπάμε; Αγαπάμε αυτό που μας δίνουν ή αυτό που περιμένουμε να μας δώσουν; Τη μορφή τους πόσο αγαπάμε και πόσο τη μεταμόρφωση που σχολαστικά τους επεξεργαζόμαστε;" Για άλλη μία φορά τρυπώνει στην ψυχή μας και λέει αλήθειες. Γράφει για αυτά που όλοι μας έχουμε σκεφτεί αλλά πολλές φορές δε μπορούμε καν να τα μετουσιώσουμε σε λέξεις και προτάσεις. Η εξιδανίκευση του έρωτα όταν μας λείπει κάτι και κρεμόμαστε από την ελπίδα. Αυτό ερωτευόμαστε σε στιγμές απόγνωσης όπως αυτή της ηρωίδας, την ελπίδα , ελπίδα για αυτά που δε ζήσαμε, ελπίδα για αυτό που ψάχνουμε που ούτε εμείς δεν το γνωρίζουμε ακόμα. Και ίσως ποτέ να μην το μάθουμε.

[Searchingthemeaningoflife Greece]

[...]Ζούμε μια ζωή σχεδιασμένη απ΄τις κρίσεις των άλλων. Το τι πιστεύουν οι άλλοι, το τι ξέρουν για μας, το τι περιμένουν από εμάς, είναι τα ξυλοπόδαρα που πρόθυμα σκαρφαλώνουμε πάνω τους και μετά τρεκλίζουμε περπατώντας. [...]