Edición original: Saga of the Swamp Thing 35 - 50 USA: Continúa la obra que revolucionó el cómic de los 80. No se puede enterrar el dolor. El dolor no se queda en el pasado ni se oculta bajo tierra. Lo que se entierra no desaparece. Lo que se planta crece.
Alan Moore is an English writer most famous for his influential work in comics, including the acclaimed graphic novels Watchmen, V for Vendetta and From Hell. He has also written a novel, Voice of the Fire, and performs "workings" (one-off performance art/spoken word pieces) with The Moon and Serpent Grand Egyptian Theatre of Marvels, some of which have been released on CD.
As a comics writer, Moore is notable for being one of the first writers to apply literary and formalist sensibilities to the mainstream of the medium. As well as including challenging subject matter and adult themes, he brings a wide range of influences to his work, from the literary–authors such as William S. Burroughs, Thomas Pynchon, Robert Anton Wilson and Iain Sinclair; New Wave science fiction writers such as Michael Moorcock; horror writers such as Clive Barker; to the cinematic–filmmakers such as Nicolas Roeg. Influences within comics include Will Eisner, Harvey Kurtzman, Jack Kirby and Bryan Talbot.
Leí la mayoría de historias hace muchos años, y creo que algunas las he disfrutado más ahora que entonces. Una de las grandes obras de Moore. A por el tercer volumen.
Mientras que el amor entre el elemental y Abby sigue floreciendo, una podredumbre acecha entre las sombras. Es John Constantine quien se acerca a la cosa para solicitar su ayuda en la lucha contra una oscuridad desconocida pero muy, muy peligrosa. Un regalo de Navidad de parte de mi pareja, quien me está alentando y ayudando a hacerme la colección. También me sirve bastante hacer saltos en el tiempo para coger esta saga pues no es un plato que deba ser engullido sin darle tiempo de reposo. Como le comenté a él, este número, relativo al redescubrimiento de sí mismo que tiene la cosa, hace que me venga en mente Frankenstein y su monstruo. La exploración personal, los nuevos conocimientos acerca de sus habilidades y orígenes, la toma de control y poder sobre sí mismo... así como la lucha tanto interna como externa entre el bien y el mal son temas que Mary Shelley ya trató en su obra y que me ha encantado encontrar en esta pues el giro que le da Alan Moore siempre es de lo más peculiar. También me ha gustado bastante la reinterpretación de los diferentes monstruos de los clásicos del terror.
De La cosa del pantano, además, surge un personaje que ha sido injustamente arrebatado a su autor: John Constantine. Si bien no estoy en desacuerdo con que haya tenido su propia historieta, me parece que si no la escribía Moore, no debía haberse realizado en ningún modo. Pero, en fin, junto a Constantine y la propia cosa del pantano, otro grupo de personajes desfila ante el lector. Todos con similar importancia.
Sin embargo, es obvio que...
Pero, como dije ya en la reseña anterior, La cosa del pantano es...
O ile pierwsza połowa zawiera całkiem niezłe opowieści grozy w stylu lubianego przeze mnie Dylana Doga, to końcówka jest nagromadzeniem takich głupot, że polec mogą najwytrwalsi fani komiksowej klasyki. Błagam niech ktoś to sprowadzi na ziemię, bo kolejnej dawki tak rozdmuchanej treści nie przetrwam.
"Saga o potworze z bagien" jest pod wieloma względami dziełem wyjątkowym. Według wielu wytworzona na kartach komiksu atmosfera, połączona z bardzo głebokim rozwojem postaci, czynią utwór Alana Moore'a najwybitniejszą powieścią graficzną jaka powstała. To ostatnie jest rzecz jasna problemem subiektywnym, ale wydaje mi się, że niewiele istnieje dzieł tego gatunku, które spotkały się z tak pozytywnym przyjęciem. Osobiście uważam, że jest to utwór wybitny pod każdym względem (fabularnym, graficznym czy "światotwórczym") i każda kolejna powieść graficzna, niestety narażona będzie na porównanie z nim, a to może skończyć się dla niej bardzo kiepsko. Tom II opisuje typowo superbohaterski aspekt postaci Potwora z Bagien. Na ziemi ma niebawem pojawić się wielkie zło i musi zostać zatrzymane przez grupę magów, do której przyłącza się również tytułowy bohater serii. Podobał mi się sposób, w jaki Alan Moore budował całą historię przy wykorzystaniu postaci takich jak John Constantine czy Zatanna. Czytelnik ani przez chwilę nie ma ochoty odłożyć czytanego tomu, czemu sprzyja dalsza rozbudowa mitologii Potwora z Bagien. Wraz z nim czytelnik dowiaduje się coraz więcej o nim, jego umiejętnościach i tożsamości, dzieki czemu może "poczuć" tę postać jeszcze lepiej niż do tej pory.
Estaba un poco enfadada con el señor Moore. Inicialmente no entendía el protagonismo de John Constantine, ni la aparente sumisión de La Cosa hacia este nuevo personaje. Me costaba hilar los capítulos ... aunque fueran sublimes Patrones de Crecimiento, Parlamento de Árboles, Nukeface, Danza fantasmal... Entonces se acercó el final y entendí que la Cosa evolucionaba tímidamente, como es el, humanamente enorme sin darse ni una mijita de importancia. TOP.
Świetnie poprowadzona seria horrorowych miniopowieści, które splatają się w niesztampowym i intrygującym finale. Po drodze jest trochę ksenofobii, ale to prawdopodobnie znak czasów. Muszę też dodać, że uwielbiam tutejszą graficzną interpretację Etrigana — jego kocie rysy twarzy są super!
La cosa del pantano continua su vida junto a su amada Abby, aunque con ciertas dificultades ya que Alec, al no ser ya un humano deberá reformular la forma de relacionarse con ella.
Mientras tanto el enigmatico John Constantine ayudará a la cosa del pantano a descubrir todo el potencial de su nueva forma de ser, a base de darle pequeñas pistas de donde debería de viajar si quiere combatir al mal.
Todo esto acabará con una épica batalla entre la luz y la oscuridad para evitar que varias realidades alternativas se fusionen en una sola, causando la muerte de millones de formas de vida.
Leído en su mayoría de las revistitas de Zinco, aunque algún que otro capítulo me lo habré leído en inglés también. Creo que ya hice más o menos una reseña en la edición de tacos de Zinco, pero nada demasiado elaborado. Quizás para cuando me lo relea. Oootra vez.