Верный Руслан

by Georgi Vladimov, Георгий Владимов

Unavailable for twenty years, this harrowing allegory of obedience to authority is esteemed as “one of the defining literary texts of the post-Stalin period.” (The Guardian)

Set in a remote Siberian depot immediately following the demolition of one of the gulag’s notorious camps and the emancipation of its prisoners, Faithful Ruslan is an embittered cri de coeur from a writer whose circumstances obliged him to resist the violence of arbitrary power. “Every writer who writes anything in this country is made to feel he has committed a crime,” Georgi Vladimov said. Dissident, he said, is a word that “they force on you.” His mother, a victim of Stalin’s anti-Semitic policy, had been interred for two years in one of the camps from which Vladimov derived the wrenching detail of Faithful Ruslan. The novel circulated in samizdat for more than a decade, often attributed to Solzhenitsyn, before its publication in the West led to Vladimov’s harassment and exile.

A starving stray, tortured and abandoned by the godlike “Master” whom he has unconditionally loved, Ruslan and his cadre of fellow guard dogs dutifully wait for the arrival of new prisoners—but the unexpected arrival of a work party provokes a climactic bloodletting. Fashioned from the perceptions of an uncomprehending animal, Vladimov’s insistently ironic indictment of the gulag spirals to encompass all of Man’s inexplicable cruelty.

Genres: Fiction, Russia, Russian Literature, Historical Fiction, Animals, Dogs, Novels

224 pages, Paperback

First published January 1, 1978

About the author

Georgi Vladimov, who has died aged 72, was one of the promising young writers seen as representing new hope for Russian literature in the de-Stalinisation thaw of the 1950s and early 1960s. By the end of the 1970s, however, they had become disillusioned, and many, including Vladimov, had emigrated from the Soviet Union.

Vladimov's particular distinction was as a dissident of immense moral courage, and as the author of Faithful Ruslan, one of the defining literary texts of the post-Stalin period. His life was one of constant vicissitudes, but his authority and fortitude remained firm to the end.

Born Georgi Volosevich in Kharkov, Ukraine, of a Jewish mother and a father of mixed Polish and Belarusian origin, Vladimov studied at the Suvorov Military Academy and Leningrad University, graduating in law in 1953. His mother had already fallen foul of the official anti-semitic campaign, and Vladimov himself felt under threat.

His first novel, The Great Ore (1961), although on a typically Soviet industrial theme, attracted widespread praise for its unconventional treatment of the individualistic main character. The next novel, Three Minutes Of Silence (1969), also had a production theme, but the hero, a sailor in the White Sea fishing fleet, was a feckless youth, quite unlike a traditional hero. The book was heavily censored and Vladimov was accused of "perverting Soviet reality".

ollowing this debacle, Vladimov became a literary outcast and, after meeting Andrei Sakharov, began to play a major part in the dissident movement, boldly revoking his membership of the Writers' Union and becoming head of the Moscow branch of Amnesty International.

His most influential work, Faithful Ruslan, was written over a period of many years, and, in the 1970s, circulated widely in samizdat, where it was attributed to many different writers, including Solzhenitsyn. This brilliant allegory concerns an Alsatian guard dog after Nikita Khrushchev's closure of the prison camps; the dog's sudden release leads to disorientation and tragedy, and readers had no difficulty in seeing a parallel with the USSR's moral confusion after the Stalinist nightmare. Following its publication in Germany in 1982, the novella was translated into many European languages.

Vladimov's interest in the war and the army had begun heroically at the age of 12, when he ran away from home to defend the front against the Germans (too young to fight, he was promptly returned to his mother). The army entered his fiction in 1981 with a two-act comedy, The Sixth Soldier, which had to be published abroad. The play anticipated his later writing about the cruelty and absurdity of the Red army towards its own soldiers and others.

By this time Vladimov's life was being made intolerable by the KGB; some of his experience of harassment and its effect on family life is recorded in a satirical story, Pay No Attention, Maestro, published in 1983 in Germany, which highlighted many absurd aspects of Soviet life, including the rivalry between the KGB and the militia. Shortly before this, he and his second wife, the journalist Natalia Kuznetsova, decided to emigrate to Germany; within two months, they were stripped of their Soviet citizenship.

In 1984, Vladimov became editor of the Russian journal Facets, published in Frankfurt, though two years later he was dismissed for failing to toe the line of the journal's owners.

Financial and personal difficulties ensued, but in 1994 he produced his last major work, a novel about the retaking of Kiev during the second world war, The General And His Army. This bold, fictionalised account is notable for its portrait of the feared counter-intelligence organisation Smersh, and the true story of General Vlasov, whose army believed that taking the German side would help restore democracy in Russia. It won a prize for best Russian novel of 1994, and the Russian Booker the following year.

Vladimov's Russian citizenship was restored in

Reviews

[karen · Rating 5 out of 5]

oh, my god.
what a fantastic book.

don't get me wrong, it is insanely sad, but for most of the book, it is sad in the way it is sad when you are still desperately in love with someone who has lost interest in you and moved on- there is a masochistic pleasure in the depths of your misery as you tail-wag your way around them, trying to rekindle the love you know is still in there.it is sad and desperate and demeaning, but there is a spark of hope that makes it all worthwhile.

for a lot of the book, this is ruslan. this is a "he's just not that into you" story that takes place between a dog and a prison guard after one of stalin's gulags has been dismantled, and in a genius move the dogs, trained to guard, corral, and attack prisoners when the need arose, were set free into the woods and the town, still trained with highly specific skills and loyal to one master.

and ruslan wants his master back.

(incidentally - stalin was a serious dick. i don't know if you know that, but man... what an asshole)

torn between his duty and loyalty, and the most basic struggles for survival, he remains true to his training, despite seeing other former prison dogs eventually succumb to the comforts of food and shelter and civilian life. but for ruslan, the camp and its strictures is his entire life. duty is everything.

he moves through the town, translating everything he sees through the filter of his training, wondering when the guards are going to come back and whip all these "prisoners" into shape for their transgressions.

it is a killer novel. there are so many scenes that are powerful and shocking, and i don't even want to talk about it because it is so short, and this neversink series is 2/2 for me, and i want you all to go out and get them all and be wowed.

i mean, it is a dog POV, which can turn some people off, but it's a dog with a highly intelligent mind and a narrow worldview:

many times ruslan had noticed that humans often did things that they didn't like, and without any compulsion - something that no animal would ever do. it was significant that in ruslan's hierarchy the highest rank was held by the masters, who always knew what was good and what was bad; next in order were dogs, while prisoners came last of all. although they were bipeds, they were still not quite people. none of them, for instance, would dare give orders to a dog, yet their lives were partly controlled by dogs. in any case, how could they give sensible orders when they were all so stupid? they were obviously stupid because they kept on thinking that there was some sort of better life far away from the camp and beyond the forests - a piece of nonsense that would never enter the head of a guard dog. as if to prove their stupidity, they would run away and wander alone for months, perishing with hunger, instead of staying in camp and eating their favorite food - prison gruel, for a bowl of which they were prepared to slit each others' throats. and when they did return, looking abashed, they would still go on thinking up new ways to escape. poor fools! they were never, never happy, wherever they were.

this is a perfect example of a wild intelligence marred by a pinpoint perspective, which in a human, could be termed "propaganda", but in a dog, is just rigorous training.

and there's this part... nah, better not.

but i can talk about it graphically. this is a beautiful cover, but a little misleading.the whole time i was reading, i was picturing ruslan as some kind of german shepherd dog. after i read the book, i did a little GIS-ing, and this is what ruslan's breed looks like:

http://www.google.com/search?tbm=isch...

in other words, the biggest dog in the entire world. oh my god, can you imagine being herded by a group of dogs like that? i like dogs, and i am terrified of how big that dog is. i would be the best prisoner ever to avoid being tackled by a dog like that.

so, yeah.
good book.

come to my blog!

[Maziyar Yf · Rating 3 out of 5]

روسلان وفادار کتابی ایست ازگئورگی ولادیموف نویسنده اوکراینی . او در این کتاب از نگاه روسلان سگ اردوگاه ، به موضوع اردوگاه های استالینی یا همان گولاک ها پرداخته . گرچه نویسنده کوشیده تحلیلی از نظامی توتالیتر ، تصویری از انسان در بند و چگونگی سقوط انسان نشان دهد اما مقصود اصلی او را باید مفهوم شر و اینکه چگونه به دست انسان و در وجود انسان خلق می شود و رشد می کند دانست .
در مثلثی که ولادیموف آفریده ( نگهبان ، زندانی و سگ ) ، زندانی یا همان شخصیت ژولیده را باید قربانی و بازنده این داستان تلخ دانست . او هیچ گاه نمی تواند معنای هستی را پس از آزاد شدن از اردوگاه درک کند . زندگی او چنان پوچ و بی هدف شده که الکل ، خانواده و شهر جدید به هیچ گونه نمی تواند بخشی از آنرا پر کند . او حتی توان برگشت به شهر و خانواده خود را ندارد ، ترجیح می دهد که در کنار اردوگاه سابق زندگی کند . اردوگاه دیگر بخشی از او شده است .
ولادیموف هیچ جای امیدی از واقعیت شوروی و مردمانش باقی نگذاشته ، از نگاه او دیگر هیچ چیز قابل تغییر نیست . بنابراین برچیدن اردوگاه ها و اعاده ی حیثیت از میلیونها انسان ، جبران مافات گذشته را نخواهد کرد . نویسنده این گونه زیستن را هستی بدون اثر ، سفری از عدم به عدم در گذر از لحظه ای به نام زندگی دانسته . نویسنده پیشامد هستی بدون اثر بر آیندگان را مرگبار و مهلک دانسته . از نگاه او هستی بدون اثر در پس خود زمین خالی باقی گذاشته و سبب می شود همه نسل های بعدی ناگزیر از نقطه صفر آغاز کنند و راه زندگی را به عبث در پیش بگیرند . راهی که آن نیز به نقطه صفر خواهد رسید.

[Gorkem · Rating 4 out of 5]

Göz yaşları ile sonlandırıyorum Sadık Ruslan'ı. O kadar etkiliyeci bir öyküye sahip ki Ruslan, öyle kolay kolay kitap raflarında unutulacak bir karakter değil.

Vladimov-Anlatım ve Konu

Öncelikle, Vladimov'un ne kadar cesur, gözü kara bi yazarmış cidden!.
Stalin Dönemini, kukla haline gelmiş Rus halkını ve toplum hayatına yabancılaşmalarını o kadar zekice gözler önüne sermiş ki...

Sadık Ruslan'ın öyküsünü, Gulag Toplama Kamplarında görevli bir köpek, kendi perspektifinden değişen farklı anlatıcılar ile okuyoruz. Konusu ise en basit haliyle, bir gece yarısı sahibi tarafından terk edilme süreciyle başlıyor.

İlginçtir, bazı açılardan Sadık Ruslan, John Berger'in 1999'da, genel atmosfer açısından, yazdığı Kral'ı anımsattı. Okurken açıkcası Berger'in Vladimov'dan etkilenip etkilenmediği çok geçti aklımdan.

Vladimov , Ruslan ile meydana getirmiş olduğu sahibine tapan köpek takıntısını harika betimlemiş. Bu anlatımın kendi içindeki soğukluk, negatif varoluş, kopukluklar ve vahşet, bir işci toplama kampından kaçan işcileri öldürmekle sorumlu bir köpeğin kendi sonunu ve direnişini hiç beklenmedik kader algısına sürüklenişi tam anlamıyla çok zekiceydi.

Sonuç:

Kitabın anlatımı ve okura sunduğu perspektif takibi inanılmaz etkileyiciydi. Kitabın arka kapağında da belirtildiği modern bir fabl olması ve fabl yapının değişen anlatım biçimleri ile okura çeşitli duyguları deneyimletmesi müthişti. Ruslan sadece bir fabl değil; aynı zaman da vahşilik-evcilleşme kavramlarını acımasız bir çağın tanığı olarak son derece sert bir mizah ile dile getiriyor.

Son olarak, Jaguar'a teşekkür etmeden sonladırmak olmazdı. Sevgili Jaguar yine müthiş bir iş çıkarmış. Basım, kapak ve edisyon harikaydı. Kendilerine cidden harika kitaplar kazandırdıkları için emeklerine sonsuz teşekkürler.

Keyifli okumalar!

10/7

[Jaguar Kitap · Rating 5 out of 5]

Kayhan Yükseler çevirisiyle çok yakında...

[A. Raca · Rating 4 out of 5]

"Bir zamanlar içini aydınlatan mükemmel hayat, şimdi kötü, utanç verici bir kabustan uyanmak gibi yalnızca acı çektiriyordu ona. Gerçek hayatta zulüm ve ihanet kokan iki ayaklıların dünyası hakkında yeterince bilgi sahibi olmuştu."


İtaatkar bir köpek üzerinden Sovyetler'e 'sevgi'sini sunmuş...

[Fact100 · Rating 4 out of 5]

"Bir köpek asla kendisini gerçekten seven birini ısırmaz. Böyle bir kötülüğü ancak insan yapabilir."

"Sadık Ruslan", 1965'de yazılmasına rağmen, yayımlatılmayan, yabancı ülkelerde yayımlatılmasının (1975) ardından bilinirliğe kavuşan ve Rusya'da ancak 1995 yılında yayımlanabilen bir kitap.

Gulag çalışma kamplarına sürülmüş bir annenin evladı olan Georgi Vladimov, bu eserinde, totaliter sistemleri, kraldan çok kralcı, sadık kulları üzerinden, alegorik bir modern çağ fablı ile eleştiriyor.

"Sahibi artık onu sevmiyordu. Bu keşif bir köpeği her zaman derinden sarsar, tüm varlığını kederle doldurur, yaşama isteğinden yoksun bırakır."

Sadık olmak, görev aşkıyla tutuşmak, itaat etmek ve ait olmak, ne büyük mutluluk, değil mi? Bir toplama kampındaki görevini severek yerine getiren, "cehennemi, cennet sanan" Ruslan da böyle bir köpek.

"Ah, insanın boğazına sarılmadan ona boyun eğdirmenin ne çok yolu var!"

Yaşamayı, gerçek anlamda varolmayı ve hayatın değerini bilen, çabalayan, bu sistemden uzak durma gayretinde duran canlara acımayan bir sistemin ve kurbanlarının hazin hikayesi bu.

"Gerçek hayatta zulüm ve ihanet kokan iki ayaklıların dünyası hakkında yeterince bilgi sahibi olmuştu."

İnsanın zulmü, acımasızlığı ve adaletsizliği her zaman, her yerde olduğu gibi burada da içimizi sızlatıyor. Anlatılanların değil yaşadıklarımızın, gördüklerimizin sızısı bu. Hep mi sürer yanlışlıklar? Gelecek bulanık.

Olan biten bir köpeğin gözünden anlatılıyor olabilir ama insanın gözünden de yorumlamaya açık, hatta esas niyet bu. İnsanlık saflığını yitirdiği için öznenin değişmesi anlatımı daha zengin kılıyor.

Masum ve dilsiz canların da konuşabilme yeteneği olsa, yine aynı oranda umursamaz ve acımasız olabilir miydi insanlar?

Farklı bir perspektiften anlatılan bu akıcı ve hüzünlü sistem eleştirisini tüm yetişkin okuyuculara tavsiye ederim.

Saf olanı lekelemeden yaşayabilmemiz umuduyla...

[Pia G. · Rating 5 out of 5]

ruslan bir köpek ama sıradan bir köpek değil. sadakati neredeyse doğuştan kodlanmış ve eğitimle şekillenmiş bir kamp köpeği. kamp kapandığındaysa ruslan’ın görevi gibi dünyadaki anlamı da sona eriyor. ancak onun içindeki inanç hiçbir zaman yok olmuyor; sahibinin geri döneceğine, kendisinin yeniden bir işe yarayacağına dair inancı bir köpeğin dünyayı bizim gördüğümüzden ne kadar farklı bir şekilde gördüğünü gösteriyor bizlere. ruslan’ın sadakati bana kendi can dostumu hatırlattı. kitap boyunca onların bize olan sevgisinin ne kadar karşılıksız olduğunu düşündüm. ve insanların, hayvanlara (birbirilerine karşı da) acımasız ve tahammülsüz olduğu gerçeği her seferinde umudumu yitirmeme sebep oluyor.

evet, okuması kolay değil ancak bittiğinde ruslan ile tanışacaksınız ve o sadece bir köpek değil. o, bizim en saf yanımız ve yitip giden merhametimiz..

[Sandra Deaconu · Rating 3 out of 5]

Povestea lui Ruslan este tragică și emoționantă, iar unele scene au fost dureros de bine descrise, dar parcă nu a avut amploarea la care mă așteptam. Alegoria este interesantă, cu un aer amestecat din Jack London și George Orwell, dar nu suficient de sofisticată încât să uimească prin elocvență. Pentru mine a fost o lectură bună, dar nu atât de bună cum speram. Oricum, sunt încântată că am mai ,,cunoscut" încă un autor rus, mai ales că tema lagărelor sovietice nu este una atât de des întâlnită precum cea a lagărelor naziste. Așa că recomand lectura în special pentru curajul autorului de a o scrie la acea vreme, parcă prevăzând că, în timp, prea puțini își vor mai aduce aminte, făcând astfel din Ruslan un trist, dar necesar memento. Recenzia aici: https://sandradeaconu.blogspot.com/?m=1.

,,Niciodată! le răspundea el. Niciodată câinele nu-l mușcă pe cel care îl iubește la nebunie. Credeți-mă, eu sunt un vechi crescător de câini, cu permisiunea dumneavoastră, sunt un chinolog cu tradiție, de asemenea anomalie doar omul e în stare.''

[ژی · Rating 4 out of 5]

همسایه جان، آخر این زندگی مکافات کدام گناه است؟
_____
هنوز خاطرات گذشته دست از سرش برنداشته بودند که دردسرها و گرفتاری‌ها روزی نو رخ مینمودند
____
اگر گهگاه شامگاهان سگی را میبینید که تک و تنها وسط خیابان میدود و از میان دندان‌های به هم فشرده‌اش زوزه‌هایی خفه و دلخراش بیرون می‌آید و هرچند هیچکس در تعقبش نیست، گویی از کسی میگریزد، بدانید که از خودش میگریزد!

[Hulyacln · Rating 4 out of 5]

“Sınırlarla, çitlerle, yasaklarla kuşatılmış ve bölünmüş zavallı gezegenimiz dondurucu uzay boşluğunda, yıldızların sivri uçlarına doğru döne döne uluyordu- ve üzerinde birinin bir başkasını gözetim altında tutmadığı bir karış yer yoktu.”
.
Annesi çalışma kampına götürülen bir çocuk ne hisseder? Hangi yaraları taşır ruhunda? Hiç etkilenmez ve yoluna devam eder diyebiliyor musunuz?
Yoksa, nihayetinde bir iz kalacağına inananlardan mısınız?
Yazarımız işte o çocuk.
Ve Ruslan, o çocuğun kalbi.
.
Şiddete batırılmış, adına Görev denen kaçakları yakalamayı secde; sahibini Tanrı olarak gören bir köpek Ruslan. Çevik, akıllı ve en önemlisi sadık. Çünkü biliyor,aksi durumda bugün tellerin arkasına kaçmaya yeltenen mahkumlara ne yapılıyorsa; ona da aynısı yapılacak. Yalnız da değil, daha nice köpek var..
Ondan daha hırslısı.
Ondan daha zekisi.
Ondan daha hızlısı.
Ama Ruslan kaçmıyor. Ruslan ihanet etmiyor.
Ta ki tellerin ardına koyulduğu güne kadar.
Vakti doluyor.
.
Georgi Vladimov, bize bir köpeğin gözlerini veriyor.
O gözlerle, Gulag bölmelerinde adımlar atıyoruz.
Acımasızlığı, geri dönüşsüzlüğü, adaletsizlik ve riyakarlığı görüyoruz. Başka bir köpekte değil; insan’da.
.
Kitabın her detayını derinden duyumsamak mümkün.
Özellikle iki noktasında sarsıldım.
Kapatılan kampın salıverilen köpeklerinin, gidecek ve bildikleri başka yeri olmadığı için Görev yerlerine geri dönmeleri.
Bir diğeri ise son cümlesi.
Son cümle okunduğu an; Ruslan’ı göreceksiniz önünüzde.
İri ve sağlıklı Ruslan’ı.
Koşarken.
Hala cennetindeyken.
.
Akıcı ve yerinde dipnotlarla zenginleşen çeviride Kayhan Yükseler, yazarın bize verdiği gözleri anımsatan kapak tasarımı gray318 çalışması.

[Banu Yıldıran Genç · Rating 4 out of 5]

yazları 2 ay kampa geldiğimde bakıp beslediğim, yanımdan hiç ayrılmayan bir köpeğim var. tek görevinin beni korumak olduğunu düşünen, önümden başka köpeğin geçmesine izin vermeyen yaşlı bücür...
bu kitap stalin’in gulag’larındaki mahkumları düzene sokmak ve kaçarlarsa yakalamak üzere eğitilmiş ruslan’ı ve kamp stalin öldükten sonra boşaltılınca yaşamının amacını kaybeden o duygusal köpeği sistem eleştirisiyle anlatıyor.
o kadar acı verici ki insanın hayvana ettikleri... yürek dayanmaz.
valdimov bambaşka bir yerden bakarak yapmış eleştirisini ve bu yüzden yıllarca yasaklanmış.
şimdi önümde uyuyan bücür’ü seveceğim ve onlara yaptıklarımızdan dolayı özür dileyeceğim, elimden başka bir şey gelmiyor :(

[Ryandake · Rating 5 out of 5]

generally speaking, i love dogs. i also loathe tales told from their point of view. the dogs usually seem like some ickily anthropomorphized thing you wouldn't want to know as any species.

but this book... this book bent my brain.

we americans like our animal tales with enough saccharine to make a continent diabetic, as if one could not feel for an animal without being browbeaten into it. Ruslan is not saccharine. Ruslan is a guard dog in a Soviet prison camp, and he does not like to be petted.

what he does like is to do the work for which he's been trained. he likes making sure the prisoners stay in line, that they do as they've been trained, that he gets to chase them down if they try to escape. he is a very conscientious worker, quite exacting in his duties and his expectations. having an occasional pathetic, half-starved, hopeless dissident or criminal to attack is the icing on what is, for him, a very bountiful cake.

but then the prison camp is closed... and what is a guard dog without something to guard?

it's Ruslan's decisions after the camp closes that make him fascinating. because he is most assuredly not just a brute. he is a thinking dog, and he thinks like a dog, in a dog's terms. (those of you who don't believe a dog has the intelligence to reason things out should probably not bother with this book; you haven't observed dogs all that closely anyway.) Vladimov does a mind-trick i've never seen another author pull off: he really gets into a dog's mind, he views the world through a dog's eyes (or nose), and he judges by a dog's values.

this book is thoroughly heartbreaking, but not at all in the usual sense: "bad things happen to poor Ruslan, who is at heart a good dog." this ain't Old Yeller. this book is about how duty and faithfulness can warp even the best of creatures. if you read it, prepare to be unable, ever, to forget it.

[Aslıhan Çelik Tufan · Rating 5 out of 5]

Modern bir fabl okumak ve her satırda yürekten etkilenmek ister misiniz? O halde sizi böyle alalım.

Gerçekten de bölüm akışları ile döneme bakış açısı ve satır arası eleştirileri ile muazzam!

Hayatının bir döneminde evcil hayvan bakmış ya da bir hayvanla yakinen temasta bulunmuşsanız tam olarak Ruslan’ ı hissedebilirsiniz bile ama kelimeler de çok kuvvetli böyle olmasa dahi hissedersiniz.

Çok etkili bir dil ve konuya sahip Sadık Ruslan’ ı anlatım şekli bakımından da çok çarpıcı olması nedeniyle ısrarla tavsiye ediyorum.

Jaguar’ a da selamlar olsun böyle bir kitapla biz okurları kavuşturduğu için!

[Demet · Rating 5 out of 5]

Öncelikle Jaguar Yayınevi’ne bizi 20. Yüzyıl Rus edebiyatıyla tanıştırmaya devam ettirdiği için bin teşekkür… Yayınevi ve bu doğrultuda Kayhan Yükseler çeviri konusunda ayrıca bir alkışı hak ediyor.
Romanın ise sayfa sayısı az olmasına ragmen okunması güç bir hali var. Sovyet dönemini bir köpeğin gözünden anlatıyor. Kitapta öyle işkence sahneleri, dramlar, göz yaşları gibi okuyucuyu avucuna alacak sarsıcı ayrıntılar yok ki beni en çok etkileyen şey de bu oldu aslında. İnsan, hayatında büyük boşluklar açan, onu yaralayan şeyleri detaylı bir şekilde anlatmaz ve sadece susar ya kitap tam da bunu yapıyor. Ilerledikçe kalbiniz sıkışıyor, gözleriniz doluyor, tüm mecazlarda gizli bir acının izini sürüyorsunuz ve sonunda acısı sizin de acınız hale geliyor. Romanın sonunda üzerinizde sadece kocaman bir ağırlık kalıyor. Sanırım uzun bir süredir beni bu kadar etkileyen bir roman kahramanı olmamıştı.

[Deniz Balcı · Rating 3 out of 5]

Sadık Ruslan, en genel tabirle ifade etmek gerekirse politik bir taşlama. Bir köpek üzerinden iktidarın tek sesini korumak için yarattığı ezen, sindiren, korkutan, öldüren sistemi anlatan; özellikle de Stalin'e göndermelerle dolu olan bir roman.

Vladimov tıpkı Platonov, Bulgakov, Grossman, Pasternak gibi eleştirel bulunduğundan yasaklanmış bir yazar. Sadık Ruslan, yazılmasının üzerinden seneler geçtikten sonra Rusya'dan başka bir ülkede yayımlanabilmiş. Romanı olduğundan daha değerli yapan bence tarih sahnesindeki bu acıklı rolü. Yasaklar her zaman şahit olduğumuz gibi öznelerini daha kıymetli hale getiriyor.

Ancak romana geldiğimde, pek içine giremediğimi söylemem lazım. Bana biraz zorlama geldi. Kötü bir roman diyemem ama beni tatmin etmedi.

İyi okumalar!

[Bülent Ö. · Rating 4 out of 5]

Neye gönderme yaptığını umursamadan, bir köpeğin hayatının hikayesini okudum. Çok sevdim. Yazarın niyetini bilmiyorum ama ben Ruslan'ın zihniyle dünyaya bakmayı sevdim. Tutkuyla göreve bağlı oluşu zaman zaman kızdırdı beni. Ama hak verdim. İnsan dışında bir canlıyı sevmenin büyüsünü öğrendim. Ara vermeden okusam daha çok etkilenirdim eminim.

Çeviri çok güzeldi. Kayhan Yükseler'in zihni dert bulmasın.

Baskı kalitesi, kapak, her şey harikaydı.

Teşekkürler Jaguar.

[one of the şûrefa · Rating 4 out of 5]

Sibirya'daki çalışma kampının (büyütülüp eğitildiği yer) kapatılmasının ardından eski bir bekçi köpeğinin bakış açısıyla anlatılan oldukça iyi ve bir o kadar da hüzünlü bir alegori. Rusya'da yazılmış olmasına rağmen, orada hiç yayınlanmamış (ki bu, kitabı okuyan kimseyi şaşırtmayacaktır) ve Amerika'da sadece birkaç baskısı yapılmış. Sovyetler Birliği'ne ilgi duyan herkese tavsiye ederim. Ama hassas köpek severlerin bu kitaptan uzak durmaları daha iyi olacaktır.

[Ana Cristina Lee · Rating 4 out of 5]

En esta novela, durísima y conmovedora, el disidente Vladímov describió los campos de concentración de la era de Stalin a través de los ojos de un perro guardián, el fiel Ruslan. Publicada en 1975 en Alemania, a la manera de Animal Farm de George Orwell es una metáfora que a través de los animales describe las relaciones de dominio y opresión, que forman parte de la naturaleza y que pueden llegar a límites demenciales por motivos ideológicos. Es un análisis de los esbirros como Ruslan, de aquellos que oprimen a otros por mandato del amo que los oprime a su vez.

A través de Ruslan y sus reflexiones, así como las de sus compañeros caninos - cada uno con su carácter - vamos conociendo a los humanos del campo de trabajo, los guardianes y los prisioneros. Toda la novela está muy bien escrita y se mete de lleno en el corazón de los animales:

Si alguno hubiera podido descifrar esas súplicas, habría entendido la eterna queja de los perros por la impotencia para penetrar en la misteriosa alma del bípedo y alcanzar sus inmortales ideas. Sí, todos los animales advierten la grandeza del hombre y entienden que ésta se extiende muy lejos, tanto en la dirección del Bien como en la dirección del Mal,...

La historia comienza cuando, a la muerte de Stalin, los Gulags son clausurados y los prisioneros devueltos a la vida civil. Eso provoca que los opresores y los oprimidos pierdan su papel establecido y tengan que adaptarse a la nueva realidad. En el caso de Ruslan, la pérdida del Servicio le resulta insoportable y la nostalgia le hace imposible cambiar su papel de vigilante y opresor. Tampoco los prisioneros liberados como Andrajoso tienen fácil volver a su vida anterior - el estalinismo ha destruido a unos y otros de manera irreparable.

En conjunto es una enorme (en pocas páginas) metáfora de la opresión y el dominio, tanto entre humanos como hacia los animales y éstos entre sí. Como resume Vladímov en un párrafo pesimista:

Nuestro pequeño globo, ceñido, cubierto de cicatrices, de fronteras, de vallas, de prohibiciones, volaba rodando en los confines siderales, sobre las puntas de las estrellas, y no había un palmo de su superficie donde alguien no custodiase a otro, donde prisioneros, con la ayuda de otros prisioneros, no montasen guardia sobre unos terceros prisioneros - y sobre sí mismos - para evitarles el peligro mortal de un sorbo de más de esa azul libertad.

Autor fundamental de la disidencia soviética, junto con Aleksander Sołżenicyn vale la pena conocer su principal obra. Eso sí, tiene pasajes muy duros y de mucha crueldad con los animales; almas sensibles mejor abstenerse.

[Vahid · Rating 4 out of 5]

این اولین بار نیست که داستانی از دید یک حیوان و بالاخص سگی بیان می‌شود و قطعاً آخرین بار نیز نخواهد بود.
روسلان سگ وفادار و خو گرفته به خدمت به صاحب، اینک در برابر آزمونی دشوار قرار گرفته است.
آزادی!
و این آزادی برای اویی که از بدو تولد در اردوگاهی محصور سیم خاردار زیسته، جز بدبختی و مرگ چه ارمغانی خواهد داشت؟
روسلان وفادار، رمان فوق‌العاده‌ای بود چه از نظر فرم و قالب و چه از لحاظ محتوا.
کتابی در مدح و مذمت وفاداری و در ستایش و نکوهش فرمانبرداری!
ولادیموف واقعیت‌هایی از شوروی و دوران اسارت وسقوط و سرگشتگی انسان‌ها را از دیدگاه یک سگ به زیبایی به ما می‌نمایاند.
این رمان تلخی و مرارت و زیبایی و زشتی و آزادی و بردگی و البته گهگاهی رگه‌هایی از طنز را به خوبی به تصویر کشیده است.
همه دوستان عزیزم را به خواندن این کتاب دعوت می‌کنم( مخصوصاً فصل ۳ کتاب که شرح گفتگوی ژولیده با استیورا در آن آمده)
بعد از تحریر:
می‌دانستید نام استیورا مخفف آناستازیا است؟!
و یه سوال انحرافی:
چرا اغلب اسامی زنانه در اکثر زبان‌ها به( آ ) ختم میشه؟!؟!

[hardasan · Rating 5 out of 5]

Bir köpekle yaşayan biri olarak, bu kitabın yaşattığı ve bende bıraktığı duygular hakkında yazmayacağım.
Dört ayaklılar ile iki ayaklıların çelişik dünyaları. Diyor ki 148. sayfada: tepeden bakan tavrımızla köpekleri "kardeş" olarak adlandırırız; yalnız küçük, daha küçük kardeş olarak değerlendiririz onları ama içimizden biri Ruslan'ın bedenine girseydi ve aynı görevi yapsaydı nasıl davranırdı?

Muhteşem bir kitap. Ve teşekkürler Jaguar.

[Данило Судин · Rating 3 out of 5]

Ця книга могла бути шедевром. Але і сюди прокралася типова російська "толстоєвщина". І замість суворого та дуже оригінального "Я звинувачую!" вийшла розмита історія з нечітким посланням.

Загальна ідея надзвичайно сильна: опис ГУЛагу очима конвойної собаки. Точніше, опис життя собаки після 1956 року, коли табори закрили, а в'язнів амністували. Що робити цій собаці? Як їй сприймати тепер себе, колишніх вертухаїв та колишніх в'язнів? Владімов гарно показує психологію "функціонерів": для них система (ГУЛагу, але ми розуміємо, що йдеться про будь-яку авторитарну систему) не зникає. Слід просто дочекатися її відновлення. А якщо попередні "господарі" зрадили нас, то це не біда - знайдемо нових. А поки можна імітувати звикання до цивільного життя. Хтось стає частиною мирного життя, перевівши себе в стан "спящего агента". Мовляв, я став звичайним домашнім улюбленцем, але це лише для того, щоб вижити, зберегти сили. Коли ж Система (у Владімова - Служба) дасть сигнал, то я одразу стану в стрій. Інші, як головний герой повісті пес Руслан, залишаються осторонь нових порядків. І хоча вони видаються адаптованими до нового життя, це зовсім не так. Руслан прибивається до колишнього в'язня Потертого. І останній вірить, що Руслана можна таки перевиховати. Але... Руслан просто поставив собі нову задачу: він конвоює в'язня, поки не повернуться господарі. Він далі вірний пес системи.

Фінал твору моторошний. В місто приїздять умовні БАМівці, тобто комсомольці на якесь велике будівництво на місці колишнього табору. Вони шикуються в колону. І вирушають до новобудови. Але для конвойних собак - до табору. Тому вони вирішують, що ось - повертаються старі порядки. І починають "пильнувати" колону, тобто слідкувати, щоб ніхто з неї не вибивався: "Крок вліво, крок вправо - конвой стріляє без попередження!"

Це могла бути моторошна в своїй геніальності метафора. Сталінізм не зник 1956 року. НКВДисти не бувають колишніми. Вони мріють про відновлення старих порядків.

Повість було написано 1963-65 рр., видано 1974 р. (Тоді ж її доопрацьовано / дописано, якщо я правильно зрозумів дати, проставлені автором у передмові). Зараз, 2021 р. ми бачимо Путіна, колишнього КГБіста, який відновлює СРСР в Росії. І відновлює стару владну систему. Владінов передбачив все аж до дрібниць?

Не зовсім. В твору є декілька проблем.
Перша з них структурна. Розповідь з перспективи собаки може трактуватися як алегорія. Тобто всі розуміють, що йдеться не про собаку, а про НКВДиста. Але тоді жоден з фіналів не буде задовільним. Якщо колона БАМівців відіб'ється від собак, то це покаже, що колишні НКВДисти таки безсилі "повернути навспак хід історії". І це розмиває центральну ідею твору. Якщо ж БАМівці зазнають поразки, то... Яка це має бути поразка, щоб бути правдоподібною? Вони шикуються в колону - і йдуть як колишні зеки? Вони відступають і будівництво згортається? Ці фінали, хоча і відповідають пересторозі, яку робить автор, є нереалістичними.

Друга проблема глибша - "толстоєвщина". Автор не може написати просто повість про колишнього НКВДиста. Він має додати в неї розмірковування про вічне: "Тварь я дрожащая или право имею". Щоправда, тут питання інше. Автор послідовно - через систему флешбеків - показує, як в Руслана пробуджується пам'ять предків. Як він був вівчарською собакою, як рятував господаря з вод моря тощо. Служити - це мета собаки. Просто в ГУЛагу собаці далі аморальну мету.
Ось вона! Типова "толстоєвщина". Русский человек не може просто жити. Ні, він має мати Ціль! Служіння і самопожертва - це суть будь-якого існування. Просто треба служити правильній Цілі...

Це одразу нівелює весь посил автора. Причому, в мене відчуття, що він ці пасажі дописував 1974 р. Бо, хоч вони і гарно вплетені в текст, через пару сторінок відчуваєш, що не те - відбувся зсув, відхід від попередньої лінії тексту.

Найбільш огидним був епізод, коли кінолог, якого всі собаки любили, збожеволів, бо вбили його улюбленця. Автор викликає в нас співчуття до цього кінолога. Але голос розуму каже: "Чекай, а що він робив в таборі? Він же ж тренував собак нападати і шматувати людей! І це його психічному здоров'ю не зашкодило. А от смерть улюбленої собаки..."
Що ж, автор вважає, що я маю співчувати людині, яка легко вбивала і катувала інших людей, але сильно вболівала за тварин?

Та й собака, через яку він збожеволів... Це породиста вівчарка. Яка вся замріяна, служить, але без "вогника". Бінго! Консервативний наратив про "породу", тобто дворян. І ще й собака не винна: вона служила, але задоволення від роботи не отримувала.

Але твір сильний описом колишніх в'язнів. Як вони взаємодіють з колишніми наглядачами? Як повертаються до цивільного життя? Як вирішують, чи вертатися до своєї родини? Це моторошно. Це показує нелюдськість сталінізму.

І психологія Руслана як НКВДиста... Найбільш моторошно, коли він - собака! - мріє, щоб зробити весь світ "зоною". О, це було б життя! Адже - і за це повість хвалять найбільше! - Руслан сприймає пекло ГУЛагу як рай.

Якби автор обмежився цим, він створив би шедевр. На жаль, він цього не зробив

П.С. Після тривалих роздумів поставив "трійку". На жаль, "післясмак" від твору зовсім противний. Автор всіма силами намагається викликати співчуття до Руслана, бо ж він собака і просто служив.
Саме так Айхман себе і виправдовував: я просто виконував накази.
Звісно, у випадку з собакою все правильно. Але тоді це твір просто про собаку. Якщо це алегорія НКВДистів, то... Виправдання їхніх злочинів?

Але найбільше обурює кінолог Інструктор, про якого писав вище. До нього автор намагається викликати симпатію. Але той же Інструктор каже Руслану: не сприймай службу серйозно, сприймай її як гру. Як гру?! Катування людей? Дегуманізація, самовиправдання, які доходять до абсурду.

Як я й писав: автор розмив своє послання, зробивши його невиразним і суперечливим

[Sajjad Moradi · Rating 4 out of 5]

ادبیات روسیه همیشه منو شگفت زده می کنه

[payam Mohammadi · Rating 4 out of 5]

در میانه‌ی خواندن این کتاب بودم که به ناگاه خبردار شدم که عاشق شدم! با هر جان کندنی تونستم این کتاب رو تموم کنم چون هر لحظه فکرم پر می‌کشید و بعد که به خودم می‌اومدم می‌دیدم چند صفحه خوندم اما ازشون چیزی یادم نیست و باز مجبور می‌شدم اون صفحات رو بخونم.
القصه حال نوشتن چیزی ندارم و فقط باید بگم که کتاب خوبیه و درباره‌ی اردوگاه‌های کار اجباری دوران استالینه.
من با نظر نویسنده هم عقیده هستم که می‌گه بهشت جائیه که در اون عاشق هیچ کس و هیچ چیز نمی‌شی.
آره به گمانم بهشت اینطوریه

[Mohi Hajihoseini · Rating 4 out of 5]

"عاقبت به این نتیجه رسیده بود که لابد پیچ و مهره‌ی دستگاه فکری‌شان شُل است؛ و بنابراین تعجبی نداشت که صاحبان آن‌ها را جزو انسان‌ها نمی‌دانستند. آخر از این بینواهای خِنگ چه توقعی می‌رفت؟ آیا می‌توان از آنان متنفر بود؟ چه‌بسا بتوان به دیده‌ی تحقیر در آنان نگریست_ بابت مشاجره‌های دائمی‌شان، هراسشان از  یکدیگر، به این جهت که هرگز از هيچ‌چیز راضی نبودند و با این حال همه آنچه را که تحمل‌ناپذیر بود تحمل می‌کردند و حتی در آستانه‌ی گور دست به فشردن حلقوم جلادانشان دراز نمی‌کردند."

[Gülüzar - Ertl · Rating 3 out of 5]

Sadık Ruslan, özetle bir köpek üzerinden iktidarı içselleştirmiş, otoriteye sonsuz aşkla bağlı karakterleri anlatıyor. Yani Ruslan sadece bir köpek değil.

Ruslan’ın sorgusuz sualsiz itaat etmeye giden süreci ve kendisine verilen göreve efendisi iki ayaklılardan daha çok sahip çıkması trajik bir süreç aslında. Sahipleri görevi bırakmışken, hırpalanması ve aşağılanmasına rağmen göreve bağlı kalması, diğer köpekleri dejenere olmakla suçlaması yaşadığımız dünyada karşılığı olan bu karakterleri anlamamızı sağlıyor.

Fakat benim kitapta rahatsız olduğum bir nokta var. Yazar kitabında yarattığı karakterle anlattığı hikayeyi ve verdiği mesajı yetersiz görüp araya girerek okuyucu ile konuşmuş. Zaten mesajı çok açık ve net veren bir kitapta bir de “ ey okuyucu anlamadıysan bir de ben söyleyeyim” diyerek araya girmesi gereksiz ve kaba olmuş. Yazarın Sovyetlere duyduğu öfke ve nefret gözlerini kör etmiş ve bu nedenle edebiyat yapmayı bırakmış. Oysa hiç araya girmese ve bu kadar mesaj kaygısı gütmese daha iyi bir kitap olabilirdi.

Kötü bir kitap mı? Değil ama bazı tanıtımlarda dendiği gibi bir başyapıt demek namümkün. Anti-sovyetik olması bu eseri batı dünyasının gözünde başyapıt yapmış bence. Özellikle soğuk savaş döneminde batıda karşılık bulan bir konu ve anlatım olması göklere çıkarılması için yeterli neden olmuş.

Elbette ki yazarın kendi hayat hikayesi onun anti-sovyetik olmasını anlaşılır kılıyor. Fakat bu sebepten derdini bu kadar kaba anlatmasını mazur göstermiyor.

Kitapla ilgili biraz baktığımda yazar bu eseriyle Bulgakov ve Platanov ile bir tutulmuş. Ne Bulgakov’un Usta ile Margarita’sındaki zeka pırıltılarına ne de Platanov’un edebi diline rastlıyoruz oysa. Olsa olsa Bulgakov ve Platanov’un eserlerinde de yer alan çok sert Sovyetler eleştirisi tek ortak noktaları olabilir. Ama onlar hem bunu gözümüze sokmadan edebiyat yaparak hem de küfretmeden yapmışlar.

Kişisel okumam açısından; iktidar ve otoriteyi içselleştirme üzerine birazcık kafa yormuş olmam nedeniyle bence başarısız bir eser. Sadık Ruslan ancak bu konulara merak duyanlar için bir başlangıç kitabı olabilir. Ama bu konuda okunacak çok daha iyi eserler var.

[Uğur Karabürk · Rating 3 out of 5]

Açıkçası pek beğenemedim.

[Nehirin~ · Rating 5 out of 5]

Neredeyse gözlerini dünyaya açtığı zamandan itibaren kendisine dikte edilen "görev"i, gözlerini dünyaya yumana kadar sürdüren Ruslan'ın acıklı, insanı derinden yaralayan öyküsü...
İnsan denilen iki ayaklı canavar, elini attığı her şeyi yok etmek için var olmuş âdeta. Gaddar, riyakâr, menfaat düşkünü, adaletsiz, sevgi dâhil her şeyi gözünü dahi kırpmadan kolayca harcayabilen tek yaratık.
Ruslan... Hikâyenle hüzünlendim.

"Asla , diye karşılık verdi eğitmen onlara, Bir köpek asla kendisini gerçekten seven birisini ısırmaz. Böyle bir kötülüğü ancak insan yapabilir."

"Hem artık zincirler senin adına konuşuyorsa, kükreyip durmaya, kendini hırpalamaya ne gerek vardı?"

"İnsanlara olan yoksul, çarpık sevgisi tamamen ölmüştü, başka bir sevgi bilmiyordu, başka bir hayata da uygun değildi."

"Sahibi elini uzaklara uzatarak düşmanın olduğu yeri gösterdi. Ve Ruslan yerinden kopup rüzgâr gibi o yöne fırladı, yere değmeden uzun sıçramalarla -ne acı ne korku ne de birine en ufak bir sevgi duyuyordu... Arkasından onun acılarının ve bağlılığının biricik ödülü, Ruslan’ın en sevdiği sözler uçuyordu:
'Yakala Ruslan! Yakala!' "

[Baris Ozyurt · Rating 4 out of 5]

"…Yaylı klips tıkırdadı, tasmayı serbest bıraktı. Sahibi elini uzaklara uzatarak düşmanın olduğu yeri gösterdi. Ve Ruslan yerinden kopup rüzgâr gibi o yöne fırladı, yere düşmeden uzun sıçramalarla –ne acı ne korku ne de birine en ufak bir sevgi duyuyordu… Arkasından onun acılarının ve bağlılığının biricik ödülü, Ruslan’ın en sevdiği sözle uçuyordu:

‘Yakala Ruslan! Yakala!’ "(s.189)

[Amene · Rating 3 out of 5]

چقدر درگیر شرایط و وابستگی و وفاداری می تواند زجر اور باشد برای هر موجودی.داستانی بی نهایت نمادین و درداور از اردوگاه های کار اجباری روسیه ب محوریت سگ های نگهبان تربیت شده.

[Neli Krasimirova · Rating 3 out of 5]

Geniş bir aralıkta yazacağım. (umarım)