Ο μεγάλος ύπνος

by M. Karagatsis, Μ. Καραγάτσης

Η μητέρα του Μ. Καραγάτση, Ανθή Ροδοπούλου, πεθαίνει στις 25 Μαρτίου 1946. Ο Καραγάτσης αμέσως αρχίζει να γράφει τον "Μεγάλο ύπνο", που τυπώνεται τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου.
"Το έντονο αυτοβιογραφικό στοιχείο, μια μελαγχολική ή και πένθιμη διάθεση, μια ατμόσφαιρα οικειότητας και θαλπωρής (έστω και, συχνά, διαβρωμένης), δίνουν έναν διαφορετικό, ηπιότερο χαρακτήρα στο έργο. Οι τόνοι είναι χαμηλοί, οι εντάσεις χαλαρές, η γλώσσα ομαλότερη, χωρίς υπερβολές.
Δεν λείπουν οι συνήθεις προβληματισμοί και στοχασμοί του συγγραφέα για τα ανθρώπινα, τη λογοτεχνία και πλήθος άλλων θεμάτων: από την αμφισβήτηση της συμβατικής ηθικής και τους φιλοσοφικούς διαλογισμούς για τον έρωτα και το θάνατο, τα δύο φύλα, τις ιδεολογίες, τη φυλετική ταυτότητα, το ένστικτο της κυριαρχίας και το Ριζικό, μέχρι τους εγκωμιαστικούς λόγους για τον Βίκτορα Ουγκό και τους "φοβερούς όρχεις του"."

- Άρης Μπερλής, "Η μεσοπολεμική πεζογραφία", τ. Δ΄, Εκδόσεις Σοκόλη 1992

Genres: Fiction

184 pages, Hardcover

First published August 1, 1946

About the author

M. Karagatsis (Greek: Μ. Καραγάτσης) is the pen name of the Greek novelist, journalist, critic and playwright Dimitris Rodopoulos. He was born in Athens, lived in Larissa and studied law in France.
The pen name M. Karagatsis is the name by which the novelist is generally known. The initial "M" stands for Mitya, the Russian diminutive of Dimitris. "Karagatsis" is derived from the "Karagatsi" tree, under the shadow of which he used to write as a young writer.
Karagatsis has been characterized as primarily a prose writer of the illusory reality of persons and situations. His writing is bold, sensual, with great imagination and a unique narrative style, and is often studied by Greek students.
His first three novels (Colonel Liapkin, Chimaera and Junkermann) compose the trilogy "Acclimazation under Apollo" about foreigners who live and work in Greece. Karagatsis sets these books in modern cosmopolitan Greece, in contrast with the stereotype that Greek life is conservative and countrified.

Reviews

[Eirini Proikaki · Rating 2 out of 5]

Τι το ήθελα τώρα αυτό?Ψυχοπλακώθηκα!Πολλή αρρώστια ,πολλή μαυρίλα,πολλοί θάνατοι...και καλά οι άνθρωποι αλλά όχι και ο γάτος ρε φίλε!Γιατί ο καημένος?Για την γραφή του Καραγάτση δεν χρειάζονται σχόλια,το βιβλίο θέτει κάποια ενδιαφέροντα ερωτήματα για την ζωή ,τον θάνατο,τον έρωτα αλλά πολύ με στεναχώρησε.

[Lila Dimaki · Rating 4 out of 5]

Η νεκρικη ακολουθια της μητερας του Καραγατση.Μυθιστορηματικη, φιλοσοφικη διεισδυση στην κοσμοθεωρια του συγγραφεα.

[Georgia Kapitsaki · Rating 3 out of 5]

Ωραία βιβλίο, αλλά δεν αποτελεί αριστούργημα του Καραγάτση. Παρακολουθούμε τις τελευταίες ώρες της γιαγιάς Αννας Ρούση με κάποιες αναπολήσεις και αναφορές στα άτομα της οικογένειάς της μέσα από τα δικά της μάτια, τα μάτια του γιου της Μιχάλη, της εγγονής της Μανιώς και άλλων ατόμων.

[Manos Kovras · Rating 4 out of 5]

7/10


Το βιβλίο αυτό του Καραγατση ήταν σίγουρα το πιο "ταπεινό" και down to earth βιβλίο του από αυτά που έχω διαβάσει μέχρι τώρα. Μπροστά δηλαδή σε έργα όπως ο φάκελος και η Χίμαιρα, αυτό φάνηκε σαφώς λιγότερο φιλόδοξο και πολύ πιο μετρημένο. Ωστόσο αυτό δεν αναιρεί το βάθος και την βαρύτητα του μυθοστορηματος αυτού.

Πρόκειται για ένα μικρό μυθιστόρημα το οποιο καταπιάνεται με το ζήτημα του θανάτου και οτιδήποτε μπορεί να σχετίζεται με αυτό το ζήτημα. Βλέπουμε έναν Καραγατση πολύ πιο απλό και "μινιμαλιστη" θα έλεγα να προσφέρει τη δική του οπτική και τις δικές του ιδέες μέσω της ιστορίας αυτής με ένα αρκετά φιλοσοφικό ύφος (καθώς και με την πάντα υπέροχη γραφή που χαρακτηρίζει αυτόν τον συγγραφέα).

Γενικά όλο το έργο ήταν αρκετά βαρύ και μελαγχολικό με πολλές στενάχωρες και συγκινητικές στιγμές. Παράλληλα είχε έναν έντονο φιλοσοφικό χαρακτήρα και πάρα το μέγεθος του, έκρυβε πολύ ενδιαφέροντα κονσεπτς και ιδέες περί της έννοιας του θανάτου αλλά και όχι μόνο, καθώς δεν απεφευγε να καταπιαστει και με ζητηματα περισσότερο κοινωνικά (εντόπισα βέβαια και μερικές σεξιστικές συλλογιστικές οι οποίες σίγουρα δεν ενίσχυαν το βιβλίο και το βαιμπ αλλά τις οποίες λόγω της εποχής που γράφτηκε επέλεξα να αγνοήσω).

Πάντως σε μερικά σημεία μου φάνηκε ίσως λίγο υπερβολικά "μαύρο" και μακάβριο αν και υποθέτω ότι ίσως ήταν ενας τρόπος για τον συγγραφέα να περάσει τα μηνύματα του μέσω της υπερβολής. Εν τέλει πάντως για εμένα ήταν ένα ως επί το πλείστον φιλοσοφικό βιβλίο και πράγματι σε φιλοσοφικό επίπεδο, μερικές από τις έννοιες που αναφέρθηκαν μου φάνηκαν παρά πολύ ενδιαφέρουσες.

Γενικά ήταν ένα εύπεπτο αλλά παράλληλα βαρύ και πυκνό ανάγνωσμα το οποίο παρότι δεν συγκλόνιζε σαν ιστορία και παρότι δεν θα μου μείνει τόσο όσο άλλα πιο "big" έργα του Καραγατση, ήταν παράλληλα βαθύ, συγκινητικό και ολοκληρωμένο.

[Δημήτρης Κώτσος · Rating 5 out of 5]

Με αφορμή το θάνατο της μητέρας του ο Καραγάτσης γράφει μία τρυφερή και ανθρώπινη ιστορία. Η Άννα Ρούση λίγο πριν πεθάνει αναλογίζεται στιγμές από τη ζωή της και τη δυσκολία που αντιμετωπίζουν τα οικεία της πρόσωπα μέχρι να αποδεχθούν το μοιραίο φινάλε που θα ζήσουν με την απώλεια της.

[Yiorgos · Rating 3 out of 5]

Το μοναδικό αξιόλογο βιβλίο του Καραγάτση δυστυχώς αμαυρώνεται από έναν χαρακτήρα βασισμένο στον ίδιο τον συγγραφέα (φυσικά και θα έβαζε μέσα τον εαυτό του) ο οποίος δήθεν ξέρει να ανατέμνει το γυναικείο ψυχισμό. Τι κρίμα.

[teo · Rating 3 out of 5]

Ο έρωτας και ο θάνατος, οι δυο δυνάμεις που κινούν τα πάντα στον κόσμο του Καραγάτση. Αν και σε αυτό το βιβλίο πιο πολύ τον θάνατο συναντάς παρά τον έρωτα. Το προδίδει και ο τίτλος άλλωστε.
Το ψυχογράφημα των χαρακτήρων δεν είναι όπως σε αλλά βιβλία του. Το λιγότερο αγαπημένο μου. Όπως σε όλα του, υπάρχει μια μεγάλη αυτοπεποίθηση στην απόδοση γυναικείων χαρακτήρων, το οποίο πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα είναι μια άλλη κουβέντα.

[luv · Rating 4 out of 5]

Me aformh ton thanato ths mhteras tou, o Karagatsis gia mia akoma fora synthetei ena tromero ergo, thetontas filosofika zhthmata pou apasxolon kathe anthrwpo diaxronika. Poly wraia topothetisi apenanti ston thanato, epishs agaphsa poly ton prwtagwnisth

[Demi]

Ο βιβλιοπώλης θέλησε να με προειδοποίησει ότι είναι ένα πολύ στενάχωρο βιβλίο. Το είχα ακούσει και από άλλους και γι αυτό το απέφευγα καιρό, αν και μου αρέσει πολύ ο Καραγάτσης. Τελικά δε συμφωνώ με το βιβλιοπώλη, νομίζω ότι είναι πολύ τρυφερό και όμορφο, κλασικό δείγμα γραφής του Καραγάτση χωρίς το φαντασιακό στοιχείο