What do you think?
Rate this book
Nestgeuren
Nestgeuren. Wie kent niet de geuren van het ouderlijk nest? Bij sommige mensen roept de gedachte eraan al de sfeer van warmte, welkom en veiligheid op. Bij anderen is er meteen een associatie met zeer pijnlijke ervaringen. Soms is er sprake van een mengeling van zeer verschillende gevoelens. Wat onze achtergrond ook is, de invloed van de ouder-kind relatie doet zich ons hele leven gelden, zowel bewust als onbewust. Nestgeuren is thuiskomen bij jezelf.
In dit boek voor docenten en werkers in de jeugdhulpverlening en psycho-sociaal werk, worden belangrijke thema`s in de ouder-kindrelatie behandeld. Aan de hand van de theoretische concepten worden praktische suggesties gegeven voor het begeleidingscontact. In dit boek wordt een aantal concepten uit de Transactionele Analyse (TA) en het Neurolinguïstisch programmeren (NLP) gebruikt. Mede hierdoor wordt een helder theoretisch kader geboden. Het is bedoeld voor mensen die met mensen werken en kan worden gebruikt als basis voor verschillende vormen van begeleiding en hulpverlening. Het boek is echter zo geschreven dat het voor iedereen die in het onderwerp geïnteresseerd is toegankelijk is.
In dit boek voor docenten en werkers in de jeugdhulpverlening en psycho-sociaal werk, worden belangrijke thema`s in de ouder-kindrelatie behandeld. Aan de hand van de theoretische concepten worden praktische suggesties gegeven voor het begeleidingscontact. In dit boek wordt een aantal concepten uit de Transactionele Analyse (TA) en het Neurolinguïstisch programmeren (NLP) gebruikt. Mede hierdoor wordt een helder theoretisch kader geboden. Het is bedoeld voor mensen die met mensen werken en kan worden gebruikt als basis voor verschillende vormen van begeleiding en hulpverlening. Het boek is echter zo geschreven dat het voor iedereen die in het onderwerp geïnteresseerd is toegankelijk is.
312 pages, Paperback
First published May 1, 1996
5 people are currently reading
31 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
October 8, 2020
Praktisch boek, matig qua onderbouwing. Leunt op transactionele analyse. Dat is op zich prima gedachtegoed, maar daarover bestaan wel betere boeken. Weisfelt heeft ruim aandacht voor hechting, het verschil tussen hechting en binding / symbiose en voor het belang van autonomie (Nb in termen van TA de ‘volwassene’). Ook aandacht voor overdracht en tegenoverdracht als vervuilingen in volwassen relaties. Een beetje woordenspel wordt het bij het duiden van verticale loyaliteit (grootouders - ouders - kinderen), en horizontale loyaliteit (tussen gelijken). Dat komt nl weer op hetzelfde neer: verticaal niet vervuilen met symbiose, horizontaal niet vervuilen met overdracht en tegenoverdracht. Dat problemen met verticale loyaliteit tot uiting komen in zowel verticale als in horizontale is een no brainer, ze komen nl tot uiting in alle relaties.
Autonomie
Autonomie en het bereiken daarvan is een kernbegrip in dit boek. Bij de definitie gaat het wel gelijk mis. Weisfelt stelt dat autonomie en onafhankelijkheid teveel op één hoop worden gegooid. Volgens hem is onafhankelijkheid een negatieve omschrijving, een niet-beschrijving: niet-afhankelijk. Vervolgens beschrijft hij alleen maar wat er aan die definitie van autonomie niet deugt... Dat zo’n man zelf niet doorheeft dat hij doet wat hij een ander verwijt.
Verderop komt hij met een definitie van autonomie, en ook één die me tot op zekere hoogte aanspreekt. Weisfelt stelt dat de grenzen van de situatie waarin mensen verkeren en persoonlijke mogelijkheden niet autonomie bepalen, er alleen maar grenzen aan stellen. Autonomie is de activiteit van het vorm geven aan je leven binnen die grenzen. Iemand is niet autonoom, iemand handelt autonoom. Deze definitie erkent afhankelijkheid van anderen en erkent dat je als autonoom handelend mens ook rekening houdt met anderen. Het issue zit hem in die grenzen: wie is de autoriteit voor het vaststellen daarvan, de persoon zelf die op dat moment misschien niet autonoom handelt, denkt of voelt? Liggen de grenzen vast of kan de autonoom handelende mens zichzelf meer ruimte verschaffen... dat essentiële stuk ontbreekt.
Weisfelt haalt de definitie van autonomie vanuit TA (Eric Berne) aan. Die beschrijft schijnbaar autonomie als een set persoonskenmerken: bewustzijn (van zelf, de ander en interactie), spontaniteit en intimiteit. Weisfelt voegt er spontaan twee kenmerken aan toe. Op basis waarvan? Persoonlijke voorkeur? Leuk? Evidence ontbreekt.
Weer elders een interessante definitie van Erikson: ”Doen wat je doen moet, zonder verlies van eigenwaarde, is de bron van vrije wil.”
Helaas blijven het losse definities naast elkaar, die niet worden geïntegreerd tot een samenhangend inzicht in autonomie.
Betekenis, zin
Mensen die zonder betekenis of zingeving leven, kunnen terecht komen in existentiële wanhoop. Ze zijn zwervers in het leven. De vrouw die als de kinderen uit huis zijn, niet meer weet waarom ‘ze het allemaal doet’.
Uit eigen praktijk
Veel paragrafenkopjes lijken hun herkomst te hebben in de therapiepraktijk van de auteur. Bevat daarom wel praktische tips zoals:
- Ga als begeleider te allen tijd uit van de autonomie van de cliënt en streef daarnaar. Voorkom redder-gedrag.
- Een begeleider is ook een voorbeeld voor een cliënt. Wees je daarvan bewust en nodig uit om je voorbeeld te volgen. Probeer niet groter of kleiner te doen dan je bent, ‘werk met je eigen maat’.
- Helpende relatie is een eenweg-intimiteit, vrij van schaamte en macht, gericht op autonomie-ontwikkeling van de cliënt.
- Begeleider nodigt de cliënt uit om weerstanden te overwinnen. Gebruik trots van de cliënt.
- Blijf als begeleider alert op overdracht en tegenoverdracht.
Bevat allerlei praktische situaties en tips. Van zinnen als deze krijg ik alleen wel de kriebels: ”Ieder mens bestaat uit een oneindig aantal delen (energiepatronen).” Je mag hopen dat mensen die dit boek voor hun werk gebruiken hun formele opleiding al elders hebben gehad. En dat mensen die het voor zichzelf lezen voldoende kritisch blijven. Voor mij is dit net even te dun en te willekeurig.
Autonomie
Autonomie en het bereiken daarvan is een kernbegrip in dit boek. Bij de definitie gaat het wel gelijk mis. Weisfelt stelt dat autonomie en onafhankelijkheid teveel op één hoop worden gegooid. Volgens hem is onafhankelijkheid een negatieve omschrijving, een niet-beschrijving: niet-afhankelijk. Vervolgens beschrijft hij alleen maar wat er aan die definitie van autonomie niet deugt... Dat zo’n man zelf niet doorheeft dat hij doet wat hij een ander verwijt.
Verderop komt hij met een definitie van autonomie, en ook één die me tot op zekere hoogte aanspreekt. Weisfelt stelt dat de grenzen van de situatie waarin mensen verkeren en persoonlijke mogelijkheden niet autonomie bepalen, er alleen maar grenzen aan stellen. Autonomie is de activiteit van het vorm geven aan je leven binnen die grenzen. Iemand is niet autonoom, iemand handelt autonoom. Deze definitie erkent afhankelijkheid van anderen en erkent dat je als autonoom handelend mens ook rekening houdt met anderen. Het issue zit hem in die grenzen: wie is de autoriteit voor het vaststellen daarvan, de persoon zelf die op dat moment misschien niet autonoom handelt, denkt of voelt? Liggen de grenzen vast of kan de autonoom handelende mens zichzelf meer ruimte verschaffen... dat essentiële stuk ontbreekt.
Weisfelt haalt de definitie van autonomie vanuit TA (Eric Berne) aan. Die beschrijft schijnbaar autonomie als een set persoonskenmerken: bewustzijn (van zelf, de ander en interactie), spontaniteit en intimiteit. Weisfelt voegt er spontaan twee kenmerken aan toe. Op basis waarvan? Persoonlijke voorkeur? Leuk? Evidence ontbreekt.
Weer elders een interessante definitie van Erikson: ”Doen wat je doen moet, zonder verlies van eigenwaarde, is de bron van vrije wil.”
Helaas blijven het losse definities naast elkaar, die niet worden geïntegreerd tot een samenhangend inzicht in autonomie.
Betekenis, zin
Mensen die zonder betekenis of zingeving leven, kunnen terecht komen in existentiële wanhoop. Ze zijn zwervers in het leven. De vrouw die als de kinderen uit huis zijn, niet meer weet waarom ‘ze het allemaal doet’.
Uit eigen praktijk
Veel paragrafenkopjes lijken hun herkomst te hebben in de therapiepraktijk van de auteur. Bevat daarom wel praktische tips zoals:
- Ga als begeleider te allen tijd uit van de autonomie van de cliënt en streef daarnaar. Voorkom redder-gedrag.
- Een begeleider is ook een voorbeeld voor een cliënt. Wees je daarvan bewust en nodig uit om je voorbeeld te volgen. Probeer niet groter of kleiner te doen dan je bent, ‘werk met je eigen maat’.
- Helpende relatie is een eenweg-intimiteit, vrij van schaamte en macht, gericht op autonomie-ontwikkeling van de cliënt.
- Begeleider nodigt de cliënt uit om weerstanden te overwinnen. Gebruik trots van de cliënt.
- Blijf als begeleider alert op overdracht en tegenoverdracht.
Bevat allerlei praktische situaties en tips. Van zinnen als deze krijg ik alleen wel de kriebels: ”Ieder mens bestaat uit een oneindig aantal delen (energiepatronen).” Je mag hopen dat mensen die dit boek voor hun werk gebruiken hun formele opleiding al elders hebben gehad. En dat mensen die het voor zichzelf lezen voldoende kritisch blijven. Voor mij is dit net even te dun en te willekeurig.
Displaying 1 of 1 review