มาตานุสติ

by Saneh Sangsuk, Dan-arun Saengthong, แดนอรัญ แสงทอง

นวนิยายชิ้นสำคัญอีกเรื่องของผู้เขียน ‘เงาสีขาว’ ซึ่งเผยให้เห็นความสามารถอันเอกอุ ในแง่ของการสร้างบรรยากาศและสถานการณ์ได้อย่างชวนประหวั่นพรั่นพรึงชนิดจะติดตรึงอยู่ในความทรงจำของผู้อ่านไปอีกนานแสนนาน

แดนอรัญ แสงทอง พาเราท่องไปในโลกสีดำ ว่าด้วยภาวะคลอนแคลน ไร้เสถียรภาพทางจิตใจของเด็กหญิงคนหนึ่งซึ่งตกอยู่ในสถานการณ์ที่มิอาจพึ่งพาผู้ใดได้เลย เว้นเสียแต่คำสอนของผู้เป็นมารดาเท่านั้น

‘มาตานุสติ’ ไม่ใช่นวนิยายสะท้อนสภาพสังคม หรือชะตากรรมของคนเล็กๆ เพียงด้านเดียว หากแต่ยังแฝงไว้ด้วยคำถามอันใหญ่โตให้เราต้องขบคิดใคร่ครวญกันต่อ ว่าจะทำเช่นไรเพื่อมิให้เรื่องราวเลวร้ายอุบัติขึ้นอีกกับครอบครัวใด

ในฐานะนักเขียน แดนอรัญ แสงทอง ได้ทำหน้าที่ของตนได้อย่างสมบูรณ์แล้วมิใช่หรือ แล้วเราล่ะ ?

224 pages, Paperback

Expected publication January 1, 2549

About the author

Saneh Sangsuk is an award-winning Thai author who wrote White Shadow (2001) and the short story Venom (2001). In 2008, he received the Ordre des Arts et des Lettres (Order of Arts and Letters) Medal from the French Ministry of Culture for his remarkable contributions to literature. His works have been translated into seven different languages including English, German, French and Spanish. His book White Shadow is considered one of the best 20 novels in Thailand. Currently, he lives in Phetchaburi, Thailand, and uses the pen name Dan-arun Saengthong in his published work.

His pen name in the original language is แดนอรัญ แสงทอง

Reviews

[gam s (Haveyouread.bkk) · Rating 5 out of 5]

★★★★☆ สุดยอดแบบม้วนเดียวจบ

โอ้โหหห แดนอรัญเอาอีกแล้ว 😭 โดนตกตั้งแต่หน้าแรกจนถึงหน้าสุดท้าย อ่านๆไปก็คิดในใจ ผีสิงเขาตอนเขียนป่าววะ ทำได้ไง 😭 ลายเส้นโคตรชัด ลายเส้นคนเขียนโดนผีสิง เพราะการอธิบายมันให้ฟีลคนละเม้อเพ้อพกเพราะพิษไข้ป่ามาลาเรียมาก (ทั้งหมดคือการชม)

เล่มนี้เป็นโรลเลอร์โคสเตอร์ทางอารมณ์เกี่ยวกับแม่ลูกคู่หนึ่งที่ย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังใหม่ ยังไม่มีไฟฟ้าใช้ ท่ามกลางความมืดมิดของคืนวันแรก มีเสียงคนบุกเข้ามาในบ้าน ลูกสาวนอนรอระหว่างแม่ย่องลงไปเช็คว่าคือเสียงอะไร แต่ผ่านไปสิบ ยี่สิบ สามสิบนาที แม่ก็ยังไม่กลับมา ... ระหว่างนั้นจิตก็ฟุ้งกระเจิงคิดเป็นตุเป็นตะไปถึงอดีต กระแสสำนึกของเด็กหญิงวัยสิบห้า ว่าด้วยความทุเรศทุรังของการหาเช้ากินค่ำ ความจน ความจัญไรของสังคม ว่าด้วยความสัมพันธ์กับแม่ที่เป็นดั่งดวงใจของกันและกัน 🥲 เรื่องพาเราไปไกลมากกก (ที่แปลว่าไปเรื่อยมาก 555 ทั้งลิง หมี จระเข้ ยันกระหรี่ ขี้ยา ทมยันตี ผีสาง โจรป่า ฯลฯ) ก่อนจะวกกลับมาจบอย่างสวย ไม่รู้ต้องพูดไง สุดยอดชิบหาย มันคลั่ง มันเมายาบ้า มันมั่วซั่ว มันงดงามในความทุเรศทุรัง นี่สิวรรณกรรม!

ณ ตอนนี้เรียงความชอบได้ประมาณนี้
เดียวดายใต้ฟ้าคลั่ง 》 มาตานุสติ 》 เจ้าการะเกด




ปล. ฮีก็ไปเอาแรงบันดาลใจเยอะสิ่งมาจากนิยายฝรั่งอีกแหละ แต่ถ้าเอามาเขียนได้ขนาดนี้ก็ต้องยอมรับในฝีมือนะ เพราะกระแสสำนึกนี่ไม่ง่าย แต่เขาเอาอยู่อะ เหมือนมากระซิบข้างหูว่า มึง.ฟัง.กู

[Sunshineboder · Rating 5 out of 5]

เป็นรายงานสภาพทางภูมิศาสตร์ ของอเวจีขุมต่างๆ เเละสภาพจิตใจของผู้ที่อยู่ในขุมอเวจีนั้นจริงๆ เป็นเรื่องราวที่เริ่มจากจุดเริ่มต้นเพียงเล็กน้อย เเล้วจึงค่อยๆflash back เรื่องราวไปในเเง่มุมต่างๆที่ตัวละครเเม่ลูกต้องเผชิญ ส่วนท้ายๆเรื่องทำให้เราเอาใจช่วยเเละต้องติดตามเรื่องราวไปให้ถึงจุดจบเเต่ตอนจบซึ่งเฉลยต่อท้ายอันนั้นส่วนตัวคิดว่าอาจจะไม่ต้องพูดถึงโดยตรงขนาดนั้นจะทำให้หนังสือเป็นที่น่าจดจำมากกว่าเเต่การเขียนภาษาก็คือสุดยอด
มากๆจริง

[Nuttawat Kalapat · Rating 5 out of 5]

แนะนำ แนะนำ
นิยามของคำว่าวางไม่ลงที่แท้ทรูเลยครับ
ประหวั่น พรั่นพรึง ตราตรึง
ครบกระบวนท่า มีทั้งความดาร์คสะใจ การแก้แค้นที่ สาสม และ ความขนลุกเกรียว ในความเลือดสาด และ บรรยากาศ ที่น่าขนลุก การสู้ชีวิตของคนที่เกิดมาลำบาก การต่อสู้กับขยะสังคมเล่มนี้ให้รสชาติ ครบ อ่านจบแล้วอิ่มมากสำหรับผม
.
.
เล่มที่ 49/2021 (159)
ผู้เขียน: แดนอรัญ แสงทอง
สำนักพิมพ์: สามัญชน
จำนวนหน้า: 224 หน้า ปกอ่อน
พิมพ์ครั้งที่ 2 — มีนาคม 2558
.
.
สิ่งที่น่าเจ็บปวดที่สุดสำหรับเล่มนี้คือ แม้ว่าตัวเอกของเราจะแกร่งแค่ไหน ห้าวหาญแค่ไหน แต่ไฉนกลับไม่มีความสุขเอาเสียเลย
.
เรื่องนี้เอาผมอยู่จริงๆ ครับ
.
โดยรวมหนังสือเล่าแค่ชีวิต แม่ลูกเดี่ยว (ลูกสาว)ฐานะยากจนคู่หนึ่ง เท่านั้นเอง แต่มันทำให้เรารู้สึกได้หลากหลายเหลือเกิน ทั้งบันเทิง หดหู่ ซาบซึ้ง
.
.
การเล่าเรื่องสุดยอดจริงครับ
.
ความเห็น
- ช่วงท้าย นึกว่า stephen คิงมาเองจริงๆ ครับ 55
.
10/10

[May Sa · Rating 5 out of 5]

ชอบจังหวะการเล่ามาก พาขึ้นพาลงพาไปทั่วเลย แล้วจบแบบเออฟ้ามีตาแบบเจ้าการะเกดเลย ชั้นกรี๊ดออกเสียงพูดตรงๆ

[ฮอ · Rating 5 out of 5]

วางไม่ลง

[Nutdanai · Rating 5 out of 5]

อ่านแล้วต้องอุทานในใจตลอดเวลา บ้าไปแล้ว เขียนหนังสือแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย
สยองขวัญสั่นประสาท แต่วางไม่ลงเลย เรื่องราวของแม่ลูกคู่หนึ่งที่ต้องย้ายถิ่นฐานอยู่บ่อย ๆ ในเรื่องเป็นเพียงเหตุการณ์สั้น ๆ ในคืนหนึ่งเพียงเท่านั้น แต่หนังสือเล่าผ่านห้วงคำนึงถึงเหตุการณ์ในอดีตของตัวลูกสาวจนถึงเวลาปัจจุบัน ถึงหนังสือน่าจะเน้นไปที่ความสยองขวัญเป็นหลัก แต่ในแง่ของการเล่าเรื่องชีวิตของชนชั้นล่างก็ทำได้ดีไม่แพ้กัน เป็นงานเขียนชั้นยอดชิ้นหนึ่งที่ควรได้รับการพูดถึงมากกว่านี้

'แม่พยายามสุดความสามารถของแม่เสมอที่จะทำให้เธอได้เติบโตและมีชีวิตอยู่ในสถานที่ที่ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แม่ช่างเป็นแม่ที่ทะเยอทะยานอะไรเช่นนั้น แต่มนุษย์ทุกคนมีสิทธิ์ฝัน และมนุษย์ที่กล้าหาญก็จะลงมือไขว่คว้าความฝันของตน'

[namsai · Rating 5 out of 5]

ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน อ่านจบเมื่อกี้ใจยังเต้นตึก ๆ อยู่เลย นี่มันคือนิยามของหนังสือที่วางไม่ลงของจริง แล้วคือคนแบบใดเอาเนื้อหาหน้าสุดท้ายเป็นคำโปรยปกหลัง(?) เล่มนี้เป็นเรื่องราวแม่ลูกคู่นึงที่ต้องระหกระเหินย้ายที่อยู่เป็นประจำ ชีวิตของแม่คนนึงที่ต้องเลี้ยงลูกสาวคนเดียวด้วยความสามารถทั้งหมดที่มี เรื่องราวชีวิตชนชั้นรากหญ้าที่พยายามไขว่คว้าหาชีวิตที่ดีกว่านี้ คืออ่านละกุมขมับ หดหู่สสสส ยิ่งเขียนผ่านมุมมองลูกสาวของแม่จน ๆ คนนึงนี่มันโอ้ยยยยยย
.
เรื่องราวทั้งหมดในเล่มนี้เกิดขึ้นเพียงแค่อึดใจ เกิดในคืนแรกที่คู่สองแม่ลูกย้ายเข้ามาในบ้านสองชั้นขนาดเล็ก กลางทุ่ง ไกลเมือง พอตกกลางดึกก็มีเสียงเหมือนคนบุกเข้ามาในบ้าน แม่เลยบอกกับลูกสาวให้อยู่ตรงนี้ และ “แม่จะรีบกลับมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้“ หลังจากนั้นเกือบ 200 หน้าคือความคิดของลูกสาวที่ฟุ้งซ่านเพราะความกลัว คิดไปถึงเรื่องราวของเธอและแม่ก่อนที่จะย้ายมาอยู่ในบ้านหลังนี้ที่เหมือนกับเป็นความฝันอันสูงสุดของทั้งคู่ที่อยากมีบ้านเป็นของตัวเองสักที คือมันหดหู่ สยองขวัญ สติกระเจิง กุมขมับ อึดอัด แต่หยุดอ่านไม่ได้
.
เราประทับใจกับการบรรยายในหลายตอนของเล่มนี้มากก เขียนด้วยสำเนียงเล่าเรื่องเรียบง่าย เรื่อย ๆ เย็น ๆ แต่อ่านแล้วขนลุกเกรียวจนลืมหายใจเพราะเนื้อหา🤯 ที่ชอบที่สุดคือฉากที่ลูกสาวบอกแม่ว่าจะลาออกจากโรงเรียนเพราะมองว่ายิ่งเรียนก็ยิ่งมีแต่ปัญหา แต่แม่ไม่ยอมเพราะแม่มองว่าการศึกษาคือใบเบิกทางอนาคตที่จะทำให้ชีวิตลืมตาอ้าปากได้ พอลูกสาวดื้อดึงแม่ก็ทำอะไร��างอย่างที่เราอ่านแล้วเราร้องไห้ แดนอรัญค่อย ๆ โหมโรงความหวัง ความแค้น ความหดหู่ ละพออ่านเจอฉากนี้แล้วต้องกรีดร้องอะ หรือฉากที่ลูกสาวนึกไปถึงข่าวฆาตกรรมที่โด่งดังหลายปีก่อนที่ตัวฆาตกรมีวิธีทรมานเหยื่อด้วยวิธีพิสดารที่เราอ่านแล้วทึ่ง อหคิดได้ไงวะ คือมันไม่ได้พิสดารแบบโหดเลือดสาดแต่มันเล่นกับจิตใจคนและทำให้เราอ่านแล้วขนลุกเกรียวเสียวสันหลัง แดนอรัญเก่งอะ นั่งเหม่อมองผนังแล้วงงว่าทำไมถึงเขียนอะไรแบบนี้ได้
.
ซึ่งไอ้การเป็นผู้หญิงจน ๆ นี่มันคือ intersectionality ที่น่าหดหู่มาก ชีวิตของทั้งคู่มีปัญหาในฐานะคนจนก็ว่าแย่แล้วแต่เป็นผู้หญิงเข้าไปอีกมันก็เพิ่มเงื่อนไขในชีวิตอีกมากมายมหาศาล อย่างการหาที่อยู่สักที่ก็ไม่ได้พิจารณาเรื่องค่าเช่าเป็นอันดับแรก แต่ต้องเลือกที่ที่ปลอดภัยมาก่อน ซึ่งความปลอดภัยเหล่านั้นก็แลกมากับค่าเช่าที่เพิ่มขึ้น มันจะมีฉากนึงที่ทั้งคู่ได้ที่อยู่ใหม่แถวเรือนจำและต้องเดินผ่านเจ้าถิ่นแถวนั้น ซึ่งพอพวกนั้นเห็นแม่ลูกกำลังเดินเข้าไปมันก็ถกกางเกงใส่จนทั้งคู่ก็ต้องย้ายออก หรือได้ที่อยู่ที่ค่าเช่าแสนถูกแต่ใช้ห้องน้ำรวมซึ่งเป็นสวรรค์ของนักถ้ำมองทำให้อยู่ได้ไม่นานก็ต้องออก หรือบางที่ก็มีคนบุกรุกเข้ามาหวังจะข่มขืนกลางวันแสก ๆ เพราะเห็นว่าเป็นผู้หญิง 2 คนที่อยู่ตามลำพัง ก็ต้องย้ายออก พอสุดท้ายทั้งคู่ได้มีบ้านของตัวเองสักทีก็มีคนที่ไหนไม่รู้บุกเข้ามาอีก คือ😭

และแดนอรัญก็แตะไปถึงเรื่องผ้าอนามัยที่ถูกมองเป็นสิ่งฟุ่มเฟือย จังหวะเขียนฉากที่ลูกสาวมีประจำเดือนครั้งแรกในสภาวะที่บ้านไม่มีตังสักบาท ไม่มีผ้าอนามัยสักชิ้น ก็เขียนได้จริงมากกกกก อิผู้ชายที่มาดิ้นเร่า ๆ เรียกร้องความเท่าเทียมปลอม ๆ ตัดพ้อว่าถ้าผู้หญิงได้ผ้าอนามัยฟรีแล้วผู้ชายจะได้อะไร หรือเอาไปเทียบกับมีดโกนหนวดงี้ คืออย่าใช้คนำสมองไหมยังไง บนโลกนี้จะไม่สนใจอะไรแล้วนอกจากตัวเองเหรอ ลองมาอ่านเล่มนี้แล้วจะรู้ว่าที่เราเรียกร้องผ้าอนามัยฟรีก็ไม่ใช่เพื่อนคนชนชั้นกลางแบบเรา ๆ หรอก แต่เพื่อคนที่เหมือนแม่ลูกคู่นี้ต่างหาก จังหวะที่ทั้งบ้านซื้อแกงชืด ๆ มา 1 ถุงแล้วต้องแบ่งไว้กิน 2-3 มื้อเพราะตังไม่พออะ อย่าหวังเลยว่าจะมีเงินไปซื้อผ้าอนามัยห่อละ 30-40 บาท พี่ ๆ ชายแท้มีจู๋จะเข้าใจกี่โมง🙄

[Renata7th · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องที่เล่าถึงแม่ลูกที่ต้องระหกระเหินไปตามที่ต่างๆ พอได้ที่อยู่เป็นหลักแหล่ง กลับเจอผู้บุกรุกยามวิกาลซึ่งเป็นใคร หรือเป็นอะไรก็มิอาจทราบได้ คนแม่ตัดสินใจลงไปดู และลูกรออยู่ชั้นบนโดยเชื่อว่าแม่จะกลับมาในอีกไม่นาน

พล็อตเรื่องที่เล่าไปดูธรรมดา ไม่น่าเขียนได้ยาว แต่เพราะคนเขียนเขียนให้เห็นมุมมอง ความทรงจำต่างๆของคนลูกที่แล่นเข้ามาในหัวขณะรอแม่ไปสำรวจความผิดปกติที่ชั้นล่าง เหมือนมีเรื่องย่อยซ้อนอยู่ในเรื่องใหญ่นั่นแหละ วิธีการเล่าเรื่องที่น่าสนใจมาก ถึงจะมีบางอย่างที่ไม่ชอบแต่ก็ทำให้มองข้ามไปได้และอยากอ่านต่อเรื่อยๆ

ส่วนตัวคิดว่าเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะกับเด็กและคนขวัญอ่อน เราอ่านไปแล้วรู้สึกอึดอัด กลัวตลอดเวลา กลัวจนไม่สังเกตเห็นมุกตลกใดๆที่ผู้เขียนแอบใส่เข้ามาในเรื่อง โดยเฉพาะตอนท้าย ยิ่งถ้าเป็นคนที่อ่านเรื่องสยองขวัญแล้วหลอน จินตนาการตามทั้งที่อ่านจบไปแล้วควรคิดดีๆก่อนอ่าน และไม่ควรอ่านขณะอยู่คนเดียวในเวลากลางคืนค่ะ แต่เพราะว่ามนน่ากลัวขนาดนี้เราถึงชอบ ให้คะแนนตรงเขาเขียนได้ 'ถึง' ดีน่ะนะทมันเป็นความกลัวในแบบที่เราอยากได้มานานด้วย

[Por · Rating 5 out of 5]

เรื่องนี้แปลกมากๆ เราสามารถเล่าเรื่องย่อโดยใช้พื้นที่แค่สามบรรทัด แต่เป็นหนังสือที่เล่นกับความรู้สึกได้สุด ขนาดเราอ่านนานแล้ว ยังจำความรู้สึกนั้นได้ชัดเจนอยู่เลย เป็นหนังสือที่ทำให้เราหายใจไม่ทั่วท้อง ลุ้นอยู่ตลอดเวลา อึดอัด ถึงขนาดพลิกไปดูอยู่เรื่อยๆว่าเหลืออีกกี่หน้า ใกล้จบหรือยัง อยากรู้ว่าตอนสุดท้ายแม่จะกลับมาไหม เรื่องเริ่มต้นเมื่อมีเสียงดังอยู่นอกบ้านกลางดึกแล้วแม่ต้องออกไปดู ทิ้งให้เด็กหญิงอยู่คนเดียวในห้องนอนมืดๆ เรื่องตัดฉากสลับเหตุการณ์ปัจจุบันกับห้วงมโนนึกของเด็กหญิงที่ลอยล่องออกไปไกลด้วยความฟุ้งซ่านที่เกิดขึ้นระหว่างรอแม่กลับมา บ้างก็นึกจินตนาการว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก บ้างก็หลบลี้ความพรั่นพรึงจากการจินตนาการถึงเหตุการณ์ด้านนอกด้วยการนึกย้อนไปถึงอดีตแทน ระหว่างนั้นเราก็ได้รับรู้ถึงเรื่องราวของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่มีชีวิตแร้นแค้น เป็นหนังสือที่ตีแผ่สภาพชีวิตคนชนชั้นรากหญ้า ความเหลื่อมล้ำทางสังคมได้เป็นอย่างดี ในขณะเดียวกันก็เป็นนิยายที่ค่อนข้างหลอนสั่นประสาทอยู่พอประมาณ

[Kafkaesk Dylan · Rating 5 out of 5]

ให้ภาพของความอึมครึม หดหู่ เศร้าหมอง และสยองขวัญ แห่งสภาพสังคมและสภาวะของจิตใจอันเพริดกระเจิงไว้อย่างแจ่มชัด ตั้งแต่ต้นจนจบ
.
ถ้านี่เป็นหนัง มันก็คือ Drama / Horror / Thriller ชั้นยอดแต่กลับเป็นที่รู้จักและได้รับการกล่าวขวัญถึงน้อยกว่าที่มันควรจะได้รับ...น้อยกว่าที่มันควรได้รับไปมากๆ

[Jessada_K · Rating 4 out of 5]

โดน มาตานุสติ ของแดนอรัญ แสงทอง กระหน่ำหวดอย่างบ้าคลั่งในสามหน้าสุดท้าย อ่านไปก็ลืมหายใจ อ่านไปก็อึดอัดไป เฮ้อ... เรื่องนี้เขียนดีมาก

[Klin กลินท์ · Rating 5 out of 5]

“แม่จะรีบกลับมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้” น.201

“แม่ ช่างเป็นแม่ที่ทะเยอทะยานอะไรเช่นนั้น แต่มนุษย์ทุกคนมีสิทธิ์ฝัน และมนุษย์ที่กล้าหาญก็จะลงมือไขว่คว้าความฝันของตน” น.114

“มาตานุสติ” ของ แดนอรัญ แสงทอง
{รายงานสภาพทางภูมิศาสตร์ของอเวจีขุมต่าง ๆ แห่งโลกยุคใหม่ และสภาพทางจิตใจของผู้ที่อยู่ในขุมอเวจีเหล่านั้น}

“บ้านของใครหนอใครก็รักเรือนเขา บ้านของเราหนอเราก็เฝ้ารักปอง...” น.143

ยังคงตึดตรึงอยู่ในความทรงจำ ระหว่างการอ่านนั้นแทบหายใจหายคอไม่ทัน ตะลึงพรึงเพริด ประหวั่นพรั่นพรึง ท้อแท้ สิ้นหวัง หดหู่ หวาดกลัว สยดสยอง มีความหวัง แอบยิ้มและขำเล็ก ๆ บ้างบางขณะ ลุ้นระทึกไปกับการต่อสู้ของชีวิตครั้งแล้วครั้งเล่า มืด สว่าง ฯลฯ ดำดิ่งลงไปในชะตากรรมของสองแม่ลูกผู้หาเช้ากินค่ำ ผู้ระเหเร่ร่อน แทบทุกอารมณ์ความรู้สึกประดามีพรั่งพรูตั้งแต่เปิดหน้าแรกไปจนหน้าท้ายสุด แม้ว่าในช่วงแรก ๆ อาจจะทำให้เชื่อได้ยากว่า แม่ ด้วยวัยเพียงเท่านั้นจะสมบุกสมบันได้เพียงนี้เชียวหรือ อะไร ? ที่ทำให้แม่ต้องสุด ๆ กับชีวิตขนาดนี้กับการจะผลัก ขยับชีวิตของตนเองและลูกให้ดีขึ้นและทัดเทียมอย่างมีเกียรติและศักดิ์ศรีของความเป็น “คน” ในท่ามกลางของอีกหลากหลายชีวิต หรือว่าโลกในความจริงนั้นโหดร้ายยิ่งกว่า มืดดำยิ่งกว่านี้หรือ?

“แม้ว่าเธอและแม่จะเป็นคนยากไร้อนาถา เป็นประชาชนในระดับรากหญ้า เป็นไพร่ เมื่อพิจารณาจากสถานภาพทางสังคม เป็นวัชพืชอันดื้อด้านและทุเรศทุรังของโลกยุคใหม่ เป็นคนประเภทที่ถ้าหากบุญพาวาสนาส่งให้ได้มีโอกาสเสนอหน้าค่าตาต่อสาธารณชน ก็เป็นไปได้อย่างดีที่สุดก็เพียงเด็กหญิงคนใช้หรือนางคนใช้ในละครโทรทัศน์ซึ่งเป็นความบันเทิงอันตื้นเขินและโง่เง่า เป็นทาส แม้ระบบทาสจะถูกล้มเลิกไปนานนมกาเลแล้ว” น.9 เปิดฉาก

“เห่เอ๋ยนาฬิเกต้นดก ปลูกไว้แถมพก หนุ่มน้อยจะมีเมีย แค้นใจอ้ายกระรอกมันมาเด็ดดอกกินเสีย อ้ายหนุ่มก็ชวดมีเมียว่าจะบวชไปจนตาย” น.109

สู้กันต่อไป ชะตากรรมของใครก็ของคนนั้น

อ่านหมายเลข 13 ลองหาอ่านดูครับ :) #มาตานุสติ #แดนอรัญแสงทอง แดนอรัญ แสงทอง #ณอ่านTheReaderTheKlinLibrary ณ อ่าน The Reader- The Klin Library

[Chalermchai Kurapavee · Rating 5 out of 5]

กระแสสำนึกในค่ำคืนหนึ่งของเด็กหญิงที่ย้อนกลับไปมองชีวิตของตนเองในช่วงที่ผ่านมาทั้งทุกข์และสุข ทั้งขม และทึมเทา ทั้งหมดเล่าผ่านความคิดของเด็กหญิงในคืนนั้นก่อนจะคลี่คลายทุกอย่างในช่วงเช้าวันถัดมาด้วยเหตุการณ์บางอย่าง

ภาษาสวยงาม ราวกับบทกวี ชอบมาก แต่แว่นในการมองบางเรื่องของแกยังคงความเป็นคนยุคเก่า

และชอบวิธีการเล่าเรื่อง จะเอาไปใช้บ้างงงง

[Punyatat Simapaisan · Rating 5 out of 5]

สุด!

[Sarayoot Subphaitoon · Rating 5 out of 5]

สำนวน ภาษาการเล่าเรื่องและบรรยากาศของแดนอรัญ แสงทองนั้นยอดเยี่ยมมีพลัง และยิ่งแจ่มชัดยิ่งขึ้นในวรรณกรรมเรื่องนี้