_Η αγκαλιά του διαβόλου ανοίγει στη Νάπολη_
«Ας ακουστεί το γέλιο σου μέχρι εκεί κάτω κι ας ζεστάνει όσους μας λείπουν».
Μετωπική επίθεση στο θάνατο με οδηγό το διάβολο και τοπογράφο τον Άδη επιχειρείται σε αυτή τη μακάβρια και βαθιά συναισθηματική ιστορία.
Η δαντική κωμωδία και οι μύθοι του Ορφέα μας οδηγούν με απόλυτη ακρίβεια στην ξεχασμένη πύλη της κολάσεως στη βέβηλη και ιερή Νάπολη.
Ένα εξάχρονο αγοράκι χάνει με βίαιο και άδικο τρόπο τη ζωή του και οι γονείς του έρχονται αντιμέτωποι με την πιο τραγική εκδίκηση της ανθρώπινης μοίρας, πρέπει να ζήσουν καταραμένοι και στοιχειωμένοι με την απώλεια του παιδιού τους.
Η σχέση τους καταστρέφεται και ο καθένας ξεχωριστά βιώνει το αναπόδραστο μέσα στο έρεβος της δυστυχίας.
Δεν υπάρχει χειρότερη κατάρα,δεν μπορεί να εξομοιωθεί με κανέναν πόνο,κανέναν εφιάλτη,τίποτα πιο οδυνηρό και σπαρακτικά αδιανόητο,όλα τα δεινά μαζί με την απόγνωση και την απελπισία ενώνονται,τρώνε σάρκα και ψυχή άσχημα και βίαια,όταν δυο άνθρωποι γονατίζουν μπροστά στον τάφο του παιδιού της.
Το ρίγος της βάρβαρης απώλειας σκίζει ψυχές. Τα όρια της ανθρώπινης φύσης ξεπερνιούνται και τότε όλα μπορεί να συμβούν!
Μετά απο το τραγικό γεγονός η μητέρα διαλέγει τη λήθη. Βουλιάζει στη λάσπη της δυστυχίας,εγκαταλείπει ότι αγάπησε,οδηγείται βίαια στην τρέλα και την αυτοκαταστροφή.
Ο πατέρας θέλει να θυμάται. Διαλέγει τη μνήμη ως παρηγοριά στον αδηφάγο πόνο του,όμως δεν μπορεί να διαχειριστεί το ψυχοφθόρο θανατερό και αποφασίζει να εκδικηθεί.
Ίσως,να είναι αληθινή η σκιά της ιστορίας που θέλει τη μνήμη να είναι η μοναδική επικοινωνία και η έσχατη επαφή ανάμεσα στους ζωντανούς και τους νεκρούς.
Ίσως, πράγματι όταν χάνουμε έναν δικό μας άνθρωπο του δίνουμε μαζί εκεί που θα πάει ένα κομμάτι απο τον εαυτό μας για συντροφιά. Αυτά τα κομμάτια μας μένουν για πάντα κρεμασμένα στους αιμοσταγείς θάμνους. Είναι στην πύλη της κόλασης και δεν κάνει να περάσουν στην πόλη των νεκρών.
Ίσως,οι ψυχές στην κόλαση να ζούνε και να ζεσταίνονται ανάλογα με το φως που εκπέμπουν,το οποίο τροφοδοτείται απο τη νοσταλγία των δικών τους ανθρώπων.
Οι ψυχές φωτίζουν και χαμογελούν και κλαίνε απο χαρά όταν τις θυμόμαστε τρυφερά.
Άλλες πάλι,κλαίνε και αδειάζουν,εντελώς διάφανες πέφτουν στο κενό,τις τρώει το απόλυτο κενό γιατί κανείς πια δεν τις σκέφτεται.
Αν κατέβουμε στη χώρα των νεκρών θα διασχίσουμε τον Ποταμό των δακρύων γεμάτο ψυχές που στριγκλίζουν πριν παραδοθούν στη χειραγώγηση του Θανάτου αδιάφορες και υπάκουες.
Θα συναντήσουμε διάφορες καταστάσεις ακαθόριστου τρόμου πριν φτάσουμε στην καρδιά του Βασιλείου του Άδη,εκεί που ο θάνατος στοιβάζει τις ψυχές.
Και θα καταλήξουμε στο Κάστρο των Νεκρών στην καρδιά της κόλασης,εκεί που επικρατεί η απόλυτη παγερή σιωπή που διαπερνάει,ανασαίνει,πατάει και αισθάνεται τα πάντα.
Όταν ακούσουμε τα ανατριχιαστικά βογγητά,τις κατάρες,τα έντονα ουρλιαχτά πόνου και βοήθειας θα έχουμε φτάσει στη «σπείρα των νεκρών». Είναι η πορεία των σκιών σύμφωνα με το φως που εκπέμπουν λίγο πριν οδηγηθούν στον «δεύτερο θάνατο». Στο κέντρο της σπείρας υπάρχει το έρεβος του απόλυτου κενού. Εκεί εξαφανίζονται για πάντα οι ψυχές δίνοντας τη θέση τους σε νέες αφίξεις.
Η «πύλη της Κόλασης» είναι ένα βάρβαρα υποβλητικό βιβλίο και σίγουρα δεν ενδυκνείται για αναγνώστες που δεν αντέχουν το ψυχρό και θανατερό συναισθηματικό σύμπλεγμα του τραγικού.
Συγκλονιστικό ανάγνωσμα -κυρίως για όσους είναι γονείς ή για αυτούς που πιστεύουν στην αιώνια αγάπη-αφιερωμένο στους νεκρούς που κάποτε υπήρξαν στη ζωή μας με όποιον βαθμό οικειότητας κι αν είχαμε και μας μεταβίβασαν λίγο απο τον εαυτό τους.
Βασίζεται σε μια συγκλονιστική ιστορία ανάμεσα σε μύθο,φαντασία-πραγματικότητα και στορία.
Οι πύλες της κόλασης εδώ ανοίγουν και υποδέχονται μόνο όσους τολμάμε μια κατάβαση στον Άδη και στο συλλογικό ασυνείδητο.
Καλή ανάγνωση!!
Κολασμένους ασπασμούς!