What do you think?
Rate this book
The Kiss to the Leper
The Kiss to the Leper by Francois Mauriac is a novel about a French priest named Charles who has become disillusioned with his life and the Church. After being sent to a leprosarium to care for leprosy patients, Charles gradually begins to see the beauty and dignity of these outcasts and rediscovers his own humanity and faith. Through his experiences with the patients and his interactions with a nurse named Marthe, Charles undergoes a spiritual transformation, becoming a more compassionate and selfless person. The book explores themes of faith, redemption, and the power of love.
63 pages, Kindle Edition
First published January 1, 1922
22 people are currently reading
443 people want to read
About the author
François Mauriac
564 books402 followersFrançois Charles Mauriac was a French writer and a member of the Académie française. He was awarded the 1952 Nobel Prize in Literature "for the deep spiritual insight and the artistic intensity with which he has in his novels penetrated the drama of human life." Mauriac is acknowledged to be one of the greatest Roman Catholic writers of the 20th century.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 45 reviews
July 27, 2019
Early Mauriac so his style is still developing, but you can still see what he is getting at, which is what makes it powerful and heart-rending. Read in one sleepless night. Well, it did not take the whole night as it is more of a novella, than a full novel. It might have kept me awake even if I was not already. Left me hungry for his later, better works.
Young girl married to a physically repulsive but wealthy hobbledehoy to shore up the family finances, can barely stand to be near him. The ensuing marriage and how it changes the young pair is the gist of the story.
I loved that Hopkins was the one who translated it into English. Knew that it was in good hands!
Young girl married to a physically repulsive but wealthy hobbledehoy to shore up the family finances, can barely stand to be near him. The ensuing marriage and how it changes the young pair is the gist of the story.
I loved that Hopkins was the one who translated it into English. Knew that it was in good hands!
Read
May 27, 2023เป็นนิยายเก่าที่อ่านได้เพลิดเพลิน ถึงแม้ว่าจะมีคำบางคำที่ไม่ค่อยเข้าใจความหมายอยู่บ้างแต่มันก็ไม่ได้ติดขัดอะไร อันนี้ก็ต้องยกความดีความชอบให้กับนักแปลละนะ
สิ่งที่ชอบคือการได้รับรู้ถึงบริบทของชีวิตในช่วงสมัยนั้น แน่นอนว่าไม่ได้มีอะไรที่เราเห็นด้วยในหลาย ๆ เหตุการณ์ แต่เราก็คิดว่าเป็นเสน่ห์ของหนังสือที่เขียนมาร้อยปี มันเทียบได้ว่าชีวิตในสมัยปัจจุบันมันดีกว่าแค่ไหน
สิ่งที่ชอบคือการได้รับรู้ถึงบริบทของชีวิตในช่วงสมัยนั้น แน่นอนว่าไม่ได้มีอะไรที่เราเห็นด้วยในหลาย ๆ เหตุการณ์ แต่เราก็คิดว่าเป็นเสน่ห์ของหนังสือที่เขียนมาร้อยปี มันเทียบได้ว่าชีวิตในสมัยปัจจุบันมันดีกว่าแค่ไหน
March 3, 2025
จุมพิตสีขาวนี่คงเป็น beauty and the beast ในเวอร์ชั่นฝรั่งเศสปึ 1922 ที่คนเคร่งศาสนาเป็นคนเขียนขึ้นมาใหม่เลยไม่มีฉากแฟนซีอย่างการจุมพิตแล้วกลายร่างอะไรแบบนั้น
เรื่องราวในเล่มก็ง่ายๆ ตรงไปตรงมา หญิงสาวสุดสวยประจำหมู่บ้านต้องแต่งงานกับชายหนุ่มผู้ร่ำรวยแต่อัปลักษณ์ ถึงมันจะดูดาษดื่น แต่การพัฒนาตัวละครภายในเล่มของโมริยัคนั้นน่าสนใจดี และได้เห็นความสัมพันธ์กับศาสนาของผู้คนในยุคนั้น
พอเรามาอ่านปี 2025 (100 กว่าปี) ก็ไม่รู้ได้รู้สึกว่ามันเก่าอะไร ปัจจุบันก็คงมีเห็นตามปกติตามข่าว แต่อาจจะใช่ระดับสาวสวยประจำหมู่บ้าน แต่ก็ยังเห็นได้ว่าผู้หญิงต้องแต่งงานหรือเอาตัวรอดทางเศรษฐกิจผ่านการแต่งงานกับผู้ชายรวยๆ อยู่ดี ต่างกันที่บริบทสังคมที่ครอบเรื่องราวเอาไว้แตกต่างกันไป
นาโอมิสาวสวยที่แต่งงานแล้วก็แทบจะอยู่ใกล้สามีไม่ได้เพราะขยะแขยงเขาก็ทุกข์กับที่ตัวเองเป็นคนแบบนี้ ฌ็อง สามีก็เศร้าที่เห็นนาโอมิหมดความสดใส ความสวยเพราะอยู่ใกล้ตัวเองแม้จะดีใจที่ได้เธอมาครอบครอง โอโห tragic ฌ็องก็เลยต้องจากบ้านเพื่อให้นาโอมิมีความสุข พอกลับมาถึงบ้านก็ตายด้วยโรค ตอนจบในอนาคตนาโอมิก็กลายเป็นหญิงม่ายอ้วนที่ไร้สุข อะไรวะ ก็คนมันไม่ได้รักทำไมต้องให้จบแบบไม่มีความสุขด้วย เป็นเดือดเป็นร้อนแทนนาโอมิ
แต่ด้วยความสมัยนั้นอะเนอะ เราคิดว่าโมริยัคค่อนข้างเคร่งศาสนา (ไม่ได้อ่านประวัติโมริยัคอะ ท่อด) รักในพระเจ้า การที่นาโอมิไม่สามารถก้าวข้ามสิ่งภายนอกอย่างความอัปลักษณ์ของฌ็องได้ ก็สร้างความทุกข์ให้กับจิตใจหญิงสาวที่เป็นเด็กดี เชื่อในคำสอนพ่อแม่ ทำพิธีทางศาสนามาตลอด การที่ไม่สามารถรักทุกคนได้อย่างเท่าเทียมก็เป็นเรื่องผิดบาป ถูกลงโทษด้วยตอนจบที่ไม่มีความสุข ในขณะที่ฌ็องแม้หน้าตาอัปลักษณ์แต่มีความรักที่เสียสละกว่ามาก เขายอมตายเพื่อนาโอมิ เพื่อให้หล่อนได้มีความสุขแม้เขาจะไม่ได้อยู่ด้วยก็ตาม เป็นความรักเหมือนของพระผู้เป็นเจ้าผู้ยอมไถ่บาปให้มนุษย์คนอื่นๆ ถ้าอ่านตามสำนวนที่โมริยัคเขียน มันก็คือเรื่องอย่างนั้น
แต่เราอยากอ่านเล่มนี้ให้สนุกขึ้นหน่อย เราคิดว่านาโอมิเสียสละไม่แพ้ฌ็อง แม้ว่าจะไม่ได้แลกด้วยความตายก็ตาม เธอต้องแต่งงานกับคนที่เธอไม่รัก (มันก็คงยากที่จะให้เสียชีวิตเพื่อเขา) แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังปรนิบัติพ่อสามีเป็นอย่างดี ทำถูกตามศีลธรรมครรลองไม่ได้ไปมีชู้อะไรกับใครที่ไหน สิ่งเดียวที่ทำให้ทุกข์คือการพยายามก้าวข้ามความรักแบบที่พระเจ้าควรเป็น คือมีให้กับทุกคนอย่างเท่าเทียม ในแง่นี้แล้วนาโอมิจึงมีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่ เป็นคนธรรมดา และคนที่ลงโทษเธอไม่ใช่พระเจ้า แต่เป็นตัวเองที่เฆี่ยนตีตัวเองว่าเป็นอย่างที่พระเจ้าควรให้เป็นไม่ได้ เรื่องมันเลยกลายเป็นว่า จริงๆ แล้วคนร้ายในเรื่องนี้คือพระเจ้าที่เรียกร้องให้หญิงสาวต้องทำในสิ่งที่มนุษย์ไม่มีวันทำได้ แล้วก็ การที่ฌ็องต้องตายไม่ใช่เพราะเขาเสียสละตัวเองให้นาโอมิเป็นสุข แต่เป็นเพราะเขาต้องการลงโทษนาโอมิให้เป็นทุกข์ตลอดกาลในการก้าวไม่พ้นความผิดบาปในใจตัวเอง
พลิกล็อค ย่อหน้าสุดท้ายนี้คิดเอง ไม่ได้ตีความตามบริบทยุคสมัยของหนังสือ แต่ตีความแบบคนขี้มโน
เรื่องราวในเล่มก็ง่ายๆ ตรงไปตรงมา หญิงสาวสุดสวยประจำหมู่บ้านต้องแต่งงานกับชายหนุ่มผู้ร่ำรวยแต่อัปลักษณ์ ถึงมันจะดูดาษดื่น แต่การพัฒนาตัวละครภายในเล่มของโมริยัคนั้นน่าสนใจดี และได้เห็นความสัมพันธ์กับศาสนาของผู้คนในยุคนั้น
พอเรามาอ่านปี 2025 (100 กว่าปี) ก็ไม่รู้ได้รู้สึกว่ามันเก่าอะไร ปัจจุบันก็คงมีเห็นตามปกติตามข่าว แต่อาจจะใช่ระดับสาวสวยประจำหมู่บ้าน แต่ก็ยังเห็นได้ว่าผู้หญิงต้องแต่งงานหรือเอาตัวรอดทางเศรษฐกิจผ่านการแต่งงานกับผู้ชายรวยๆ อยู่ดี ต่างกันที่บริบทสังคมที่ครอบเรื่องราวเอาไว้แตกต่างกันไป
นาโอมิสาวสวยที่แต่งงานแล้วก็แทบจะอยู่ใกล้สามีไม่ได้เพราะขยะแขยงเขาก็ทุกข์กับที่ตัวเองเป็นคนแบบนี้ ฌ็อง สามีก็เศร้าที่เห็นนาโอมิหมดความสดใส ความสวยเพราะอยู่ใกล้ตัวเองแม้จะดีใจที่ได้เธอมาครอบครอง โอโห tragic ฌ็องก็เลยต้องจากบ้านเพื่อให้นาโอมิมีความสุข พอกลับมาถึงบ้านก็ตายด้วยโรค ตอนจบในอนาคตนาโอมิก็กลายเป็นหญิงม่ายอ้วนที่ไร้สุข อะไรวะ ก็คนมันไม่ได้รักทำไมต้องให้จบแบบไม่มีความสุขด้วย เป็นเดือดเป็นร้อนแทนนาโอมิ
แต่ด้วยความสมัยนั้นอะเนอะ เราคิดว่าโมริยัคค่อนข้างเคร่งศาสนา (ไม่ได้อ่านประวัติโมริยัคอะ ท่อด) รักในพระเจ้า การที่นาโอมิไม่สามารถก้าวข้ามสิ่งภายนอกอย่างความอัปลักษณ์ของฌ็องได้ ก็สร้างความทุกข์ให้กับจิตใจหญิงสาวที่เป็นเด็กดี เชื่อในคำสอนพ่อแม่ ทำพิธีทางศาสนามาตลอด การที่ไม่สามารถรักทุกคนได้อย่างเท่าเทียมก็เป็นเรื่องผิดบาป ถูกลงโทษด้วยตอนจบที่ไม่มีความสุข ในขณะที่ฌ็องแม้หน้าตาอัปลักษณ์แต่มีความรักที่เสียสละกว่ามาก เขายอมตายเพื่อนาโอมิ เพื่อให้หล่อนได้มีความสุขแม้เขาจะไม่ได้อยู่ด้วยก็ตาม เป็นความรักเหมือนของพระผู้เป็นเจ้าผู้ยอมไถ่บาปให้มนุษย์คนอื่นๆ ถ้าอ่านตามสำนวนที่โมริยัคเขียน มันก็คือเรื่องอย่างนั้น
แต่เราอยากอ่านเล่มนี้ให้สนุกขึ้นหน่อย เราคิดว่านาโอมิเสียสละไม่แพ้ฌ็อง แม้ว่าจะไม่ได้แลกด้วยความตายก็ตาม เธอต้องแต่งงานกับคนที่เธอไม่รัก (มันก็คงยากที่จะให้เสียชีวิตเพื่อเขา) แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังปรนิบัติพ่อสามีเป็นอย่างดี ทำถูกตามศีลธรรมครรลองไม่ได้ไปมีชู้อะไรกับใครที่ไหน สิ่งเดียวที่ทำให้ทุกข์คือการพยายามก้าวข้ามความรักแบบที่พระเจ้าควรเป็น คือมีให้กับทุกคนอย่างเท่าเทียม ในแง่นี้แล้วนาโอมิจึงมีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่ เป็นคนธรรมดา และคนที่ลงโทษเธอไม่ใช่พระเจ้า แต่เป็นตัวเองที่เฆี่ยนตีตัวเองว่าเป็นอย่างที่พระเจ้าควรให้เป็นไม่ได้ เรื่องมันเลยกลายเป็นว่า จริงๆ แล้วคนร้ายในเรื่องนี้คือพระเจ้าที่เรียกร้องให้หญิงสาวต้องทำในสิ่งที่มนุษย์ไม่มีวันทำได้ แล้วก็ การที่ฌ็องต้องตายไม่ใช่เพราะเขาเสียสละตัวเองให้นาโอมิเป็นสุข แต่เป็นเพราะเขาต้องการลงโทษนาโอมิให้เป็นทุกข์ตลอดกาลในการก้าวไม่พ้นความผิดบาปในใจตัวเอง
พลิกล็อค ย่อหน้าสุดท้ายนี้คิดเอง ไม่ได้ตีความตามบริบทยุคสมัยของหนังสือ แต่ตีความแบบคนขี้มโน
November 28, 2014
I can accept, even admire belief, when it is accompanied by a sense of struggle and a dose of doubt. A French Catholic intellectual tradition, stretching from Pascal on down to writers like Mauriac and Bernanos, has precisely this spirit. For example, Mauriac, in this novel, struggles with Christian imagery and teaching that can be disturbing: the challenge to love, really love, the unlovable and, moreover, to recognize and somehow surmount our own ugliness before God. Mauriac also confronts here Nietzsche's onslaught on Christianity's valorization of pity and weakness, found most powerfully in "The Anti-Christ." The task he sets for himself might be more than can be successfully tackled in this small novel, especially since a last chapter, which could almost constitute an independent short story, raises other questions, specifically the ambiguous feelings a caretaker, however saintly and devoted, can feel for an exceedingly difficult patient, a theme that almost seems to take the last section of the novel, at least so I thought, in a new direction. Still, any reader who likes the taste of belief well salted, rather than over sweetened as it so often is, might profitably turn to this novel. Oh yes, a note for non-native readers of French: I found the French difficult and turned in several cases to an English translation. Part of the problem was Mauriac's somewhat unusual syntax, discussed in some detail in the introduction to my volume, but the vocabulary, too, was sometimes a bit of a stretch for me (and indeed for the dictionary I normally uses!)
June 21, 2011
I actually read this in the English translation, translated as "A Kiss for a Leper." The basic story is of a deformed rich man who is given a beautiful young wife. This wife is repulsed by his body, and they never consummate the marriage. That's it. The psychological depth Mauriac gives to the characters is quite amazing. He's a bit like Doestoevsky in that the character's voices (although it's inner dialogue) become the narrative engine, and a bit like Tolstoy in that the Landes of Bourdeaux become something of a character by mere description. I really like Mauriac.
March 9, 2021
J’ai beaucoup aimé lire mon premier livre de Mauriac, malheureusement trop court pour moi. Je trouve le sujet et les réflexions qu’il soulève très interessants, notamment sur la conscience de sa propre laideur, la volonté morale d’être une bonne épouse conforme aux codes sociaux, le personnage de Noémi m’a énormément touché.
Je me répète mais pour moi, le texte était beaucoup trop court, le récit aurait pu être plus détaillé, notamment sur les sentiments personnels de Noémi...
⭐️⭐️⭐️/5
Je me répète mais pour moi, le texte était beaucoup trop court, le récit aurait pu être plus détaillé, notamment sur les sentiments personnels de Noémi...
⭐️⭐️⭐️/5
May 24, 2023
MAY
by
François Mauriac
Finish date: 23.05. 2023
Genre: novella
Rating: A++++
Review: The Kiss to the Leper Le Baiser au lépreux (ISBN: 9782253009016)
Bad news: The book was too short...novella just 137 pages. I could have read it as a novel!
Mauriac uses a scalpel to construct his sentences...with "le mot juste".
Good news: This book is not available in an English translation paperback, but wait...you can read it for free on Gutenberg.org! 137 pages... the perfect book to enjoy for an afternoon with tea and cookies. I downloaded the English version to my Kindle...easy-peasy.
Good news: Character development was off the charts! Jean is ugly but rich, Noémie is beautiful and poor. They are going to marry for dark family reasons.
I was impressed how Mauriac describes a seemingly loveless marriage. But when you finish the book you realise their marriage had become a deep attachment filled with compassion.
Personal This book is timeless....it feels just like a Jane Austen book. The theme of the book is mutual attraction is the most important thing of a marriage. One who betrays his or her heart will never own true love. It is much more important than money and social position.
Last thoughts:
I don’t read many books by Nobel Prize winners….they are just too dense to digest but this book was captivating. I even felt it was better than Jane Austin because Mauriac takes an open and direct look at subjects that Austin sometimes avoids. Mauriac leaves the bedroom door open just enough for the reader to feel that not every book ends in a “happy ever after” weddding in a Cotswold village church!
This book was written in 1922 when Mauriac was at the dawn of his career. He won the Nobel Prize 1952 for Literature. His books are so worth your reading time...
#AbsoluteDelight
#CoupDeCoeur
by
François MauriacFinish date: 23.05. 2023
Genre: novella
Rating: A++++
Review: The Kiss to the Leper Le Baiser au lépreux (ISBN: 9782253009016)
Bad news: The book was too short...novella just 137 pages. I could have read it as a novel!
Mauriac uses a scalpel to construct his sentences...with "le mot juste".
Good news: This book is not available in an English translation paperback, but wait...you can read it for free on Gutenberg.org! 137 pages... the perfect book to enjoy for an afternoon with tea and cookies. I downloaded the English version to my Kindle...easy-peasy.
Good news: Character development was off the charts! Jean is ugly but rich, Noémie is beautiful and poor. They are going to marry for dark family reasons.
I was impressed how Mauriac describes a seemingly loveless marriage. But when you finish the book you realise their marriage had become a deep attachment filled with compassion.
Personal This book is timeless....it feels just like a Jane Austen book. The theme of the book is mutual attraction is the most important thing of a marriage. One who betrays his or her heart will never own true love. It is much more important than money and social position.
Last thoughts:
I don’t read many books by Nobel Prize winners….they are just too dense to digest but this book was captivating. I even felt it was better than Jane Austin because Mauriac takes an open and direct look at subjects that Austin sometimes avoids. Mauriac leaves the bedroom door open just enough for the reader to feel that not every book ends in a “happy ever after” weddding in a Cotswold village church!
This book was written in 1922 when Mauriac was at the dawn of his career. He won the Nobel Prize 1952 for Literature. His books are so worth your reading time...
#AbsoluteDelight
#CoupDeCoeur
September 15, 2020
Novel about an arranged marriage. The focus lies on atmosphere, written in vigorous prose. I read this in French, and I must confess that for once, it went a bit over my head, and so, didn't resonate. It remembered me of La Porte étroite by Gide.
March 5, 2023
Excellent book. I’m sorry I waited so long to read an author I’d often heard of and kept meaning to get to.
Maybe the best book to read right after Houllebecq’s Submission. Both writers take Nietzsche’s critique of Christianity seriously but Mauriac is actually a Christian.
Submission is a book written as if the animating truth of Christianity has vanished. A Kiss for the Leper is written as if it has been diminished but is still true.
I’m sympathetic to Houllebecq’s doomerism and can imagine what it’s like living in France amongst the churches and the statues and comparing them to what is produced by Catholicism now but Mauriac is right:
“There are no masters. We are all of us born slaves and we grow into the freedom of the Lord.”
Maybe the best book to read right after Houllebecq’s Submission. Both writers take Nietzsche’s critique of Christianity seriously but Mauriac is actually a Christian.
Submission is a book written as if the animating truth of Christianity has vanished. A Kiss for the Leper is written as if it has been diminished but is still true.
I’m sympathetic to Houllebecq’s doomerism and can imagine what it’s like living in France amongst the churches and the statues and comparing them to what is produced by Catholicism now but Mauriac is right:
“There are no masters. We are all of us born slaves and we grow into the freedom of the Lord.”
November 30, 2022
Free download avaliable at Project Gutenberg
I made the proofing of this book for Free Literature and Project Gutenberg will publish it.
I made the proofing of this book for Free Literature and Project Gutenberg will publish it.
April 24, 2022
A touching and thought-provoking novel which shocks in its grotesque and depressing depiction of mankind.
June 1, 2013
One of Mauriac's earlier works, this short novella already betrays the author's penchant for deft, incisive characterizations, pastoral scenery, and unflinching depictions of psychic and spiritual torment. It is the story of a horribly unhappy arranged marriage between a rich but desperately ugly young man, and a beautiful but naive and simple young woman. With his singular human insight, Mauriac penetrates through the morass of their loathing and self-recrimination to touch at the deep spiritual ties that bind them together in spite of it all.
September 26, 2014
Intriguing plot (though it’s only possible in some earlier ages, if then). As for the character of Jean P. (cross between Thomas Mann’s Herr Friedmann and Dalibor Cvitan’s Ervin), level of spinelessness is too damn high. The character of Neomi is too sloped towards the ideal and it’s (sadly) making her quite unrealistic .
July 14, 2024
2.5 stars. A novel steeped in the Catholic cult of suffering, in which people born to endure misery are redeemed only in death, which somehow transforms their personal pain and the resentment they felt for each other on earth into some kind of transcendent preparation for the acceptance of eternal love.
In other words, a load of rubbish.
Note: spoilers ahead
What makes it all the more inauthentic is the set-up, in which Mauriac seemingly revels in his sharp, brutal descriptions of the protagonist: a man so hideous, deformed, and unappealing that he is mocked openly in the village, who is foisted off on an attractive young woman in an arranged marriage by a priest (of course) because his family has money. There are some harsh passages here that would be overkill even for Zola, including a cruel description of the wedding night, in which the husband rolls over after consummating the marriage, “more hideous than a worm beside the corpse he had just abandoned.” Yikes. The husband pretends to sleep the rest of the night as an act of mercy on his wife. He later seeks solace in prostitutes, which causes her to resent him even more, even as she takes joy in every moment the vile man is not in her presence.
To this point, Zola would approve of the naturalist themes! But then Mauriac goes astray. Supposedly, this brutal set-up is designed to make the suffering and death of the husband at the end of the novel more meaningful, leading to the wife's preparation for future eternal glory. It doesn’t just ring false as a spiritual epiphany, but also as a literary device: we are supposed to believe this young woman’s entire character and spiritual destiny changes because the man who repulses her more than anyone else has suffered and died. In reality (i.e., in a Zola novel!), the husband’s death would be a cathartic release, and she would be bathed in the liberation of being free of him, with a nice inheritance to boot. A very worldly ending.
That’s the difference between Zola (whom I love) and Mauriac: Zola is more honest in his endings, and so one’s release from suffering often comes through another person’s death, not as a spiritual transformation but as a very earthly escape from a traumatic trap. And in some cases, one can never escape. So one either survives long enough to see the cause of one’s misery planted in the ground, or one dies. Mauriac – like the old medieval priests who wrote stories of violence, debauchery, and vulgarity only to tack on some moral at the end to justify all the luridness that preceded it – seems to use Christian “spiritual revelation” as a deus ex machina to justify all the brutality that came before it. Death becomes not an engine for earthly respite (or release) but for heavenly priming. At least Zola doesn’t try to make human misery into anything more noble than it is. Rather than glorify the suffering, Zola only portrays it. Mauriac uses it as the brutal ornamentation for his morality plays.
In other words, a load of rubbish.
Note: spoilers ahead
What makes it all the more inauthentic is the set-up, in which Mauriac seemingly revels in his sharp, brutal descriptions of the protagonist: a man so hideous, deformed, and unappealing that he is mocked openly in the village, who is foisted off on an attractive young woman in an arranged marriage by a priest (of course) because his family has money. There are some harsh passages here that would be overkill even for Zola, including a cruel description of the wedding night, in which the husband rolls over after consummating the marriage, “more hideous than a worm beside the corpse he had just abandoned.” Yikes. The husband pretends to sleep the rest of the night as an act of mercy on his wife. He later seeks solace in prostitutes, which causes her to resent him even more, even as she takes joy in every moment the vile man is not in her presence.
To this point, Zola would approve of the naturalist themes! But then Mauriac goes astray. Supposedly, this brutal set-up is designed to make the suffering and death of the husband at the end of the novel more meaningful, leading to the wife's preparation for future eternal glory. It doesn’t just ring false as a spiritual epiphany, but also as a literary device: we are supposed to believe this young woman’s entire character and spiritual destiny changes because the man who repulses her more than anyone else has suffered and died. In reality (i.e., in a Zola novel!), the husband’s death would be a cathartic release, and she would be bathed in the liberation of being free of him, with a nice inheritance to boot. A very worldly ending.
That’s the difference between Zola (whom I love) and Mauriac: Zola is more honest in his endings, and so one’s release from suffering often comes through another person’s death, not as a spiritual transformation but as a very earthly escape from a traumatic trap. And in some cases, one can never escape. So one either survives long enough to see the cause of one’s misery planted in the ground, or one dies. Mauriac – like the old medieval priests who wrote stories of violence, debauchery, and vulgarity only to tack on some moral at the end to justify all the luridness that preceded it – seems to use Christian “spiritual revelation” as a deus ex machina to justify all the brutality that came before it. Death becomes not an engine for earthly respite (or release) but for heavenly priming. At least Zola doesn’t try to make human misery into anything more noble than it is. Rather than glorify the suffering, Zola only portrays it. Mauriac uses it as the brutal ornamentation for his morality plays.
October 11, 2023
Prima carte de la François Mauriac pe care o citesc, însă cu siguranță nu ultima. Deși modul de expunere a frazelor este unul deloc simplu, aș zice chiar că autorul folosește o sintaxă mai complicată, am dus lectura la bun sfârșit și am reușit să savurez această istorie originală.
Jean Péloueyre este un tânăr de 23 ani care provine dintr-o familie înstărită. Deși este urât de îngheață apele este considerat un burlac râvnit. Noémie d’Artiailh este o tânără de 17 ani, de o frumusețe admirabilă, dar săracă. Astfel sub ghidajul preotului din comună cei doi sunt căsătoriți. Însă, viața de cuplu se dovedește a fi un calvar pentru ambii. Noémie nu se poate împăca cu urâțenia soțului, iar Jean care își iubește soția foarte tare suferă și el fiind conștient de propria urâțenie. Ce soluția va găsi Jean pentru a pune punct acestor chinuri? Vor reuși cei doi soți să aibă o familie fericită? Poate dragostea apărea chiar și atunci când simți dezgust față de aspectul fizic al celuilalt?
Un roman cu un fir narativ captivant. Autorul pune accent pe trăirile interne ale lui Jean. Poate dacă aș avea de reproșat ceva ar fi faptul că s-a pus prea puțin accent pe trăirile Noémiei. Acestea sunt deduse din schimbările care se produc cu eroina.
Nu este un roman care vă va produce bucuria de a-l fi citit. Nu veți ajunge la finele lecturii cu zâmbetul pe buze, dar mai degrabă cu inima grea. Istoria prezentată aici descrie aspectele mai puțin plăcute ale vieții, suflete chinuite de o realitate dură aleasă de însuși protagoniști, dar din care se pare că nu există decât o cale de scăpare. Vă las să descoperiți care este acea cale citind romanul.
“Le baiser au lépreux” de François Mauriac
Jean Péloueyre este un tânăr de 23 ani care provine dintr-o familie înstărită. Deși este urât de îngheață apele este considerat un burlac râvnit. Noémie d’Artiailh este o tânără de 17 ani, de o frumusețe admirabilă, dar săracă. Astfel sub ghidajul preotului din comună cei doi sunt căsătoriți. Însă, viața de cuplu se dovedește a fi un calvar pentru ambii. Noémie nu se poate împăca cu urâțenia soțului, iar Jean care își iubește soția foarte tare suferă și el fiind conștient de propria urâțenie. Ce soluția va găsi Jean pentru a pune punct acestor chinuri? Vor reuși cei doi soți să aibă o familie fericită? Poate dragostea apărea chiar și atunci când simți dezgust față de aspectul fizic al celuilalt?
Un roman cu un fir narativ captivant. Autorul pune accent pe trăirile interne ale lui Jean. Poate dacă aș avea de reproșat ceva ar fi faptul că s-a pus prea puțin accent pe trăirile Noémiei. Acestea sunt deduse din schimbările care se produc cu eroina.
Nu este un roman care vă va produce bucuria de a-l fi citit. Nu veți ajunge la finele lecturii cu zâmbetul pe buze, dar mai degrabă cu inima grea. Istoria prezentată aici descrie aspectele mai puțin plăcute ale vieții, suflete chinuite de o realitate dură aleasă de însuși protagoniști, dar din care se pare că nu există decât o cale de scăpare. Vă las să descoperiți care este acea cale citind romanul.
“Le baiser au lépreux” de François Mauriac
September 2, 2018
The writing, so flowing, at times deep and thoughtful, moves the story right down the path you know it's going to go. I loved how the story came almost like full circle in the end. In it's simplicity the story was beautiful, but lacked too much in descriptions of the time period and maybe the characters lacked in very strong emotions, yeah, I think it was overall a little lackluster.
November 14, 2021
Dicté en à peine deux semaines, « Le Baiser au Lépreux » marque le début d’une série de grands livres de la part de l’auteur, comme « Thérèse Desqueyroux » ou « Le Nœud de Vipère ». Le livre fit tout de suite scandale, et sera l’annonciateur du style mauriacien, mêlant le thème de la bourgeoisie et de la chrétienté.
Jean Péloueyre est riche et jouit donc d’un confort matériel et d’une éducation sans faille, mais dame nature lui a ôté un seul privilège qui pourtant, est essentiel : la beauté. Encore, être beau est une chance déjà exceptionnelle. Pour Jean, simplement ne pas être laid aurait déjà été un cadeau de Dieu. Car Jean n’est pas juste laid, il est repoussant. De ce fait, il passe le plus clair de son temps chez lui, les volets fermés, à l’abris des regards moqueurs.
Son destin bascule lorsque son père décide de le marier. Il a pitié de sa future femme qu’il admire tant. Belle, jeune, fraîche et innocente, comment lui imposer sa laideur, ses trait repoussant, son corps faible et presque malade ? Du côté de la belle Noémie, comment être une bonne épouse chrétienne tout en devant subir la répugnance physique qu’elle éprouve pour le mari qu’on lui a imposé ?
Je ne dirais pas que ma lecture m’a plu de A à Z, car le rythme est plutôt lent et peu de chose ne se passe, mais j’ai été touché par cette tension entre deux être fondamentalement bons dans leur âme, mais que le physique éloigne. Il y a aussi beaucoup de phrases magnifiques et de références discrètes à nombreuses pièces de théâtres ou poèmes. Mauriac n’hésite pas à puiser chez ses paires pour légèrement en modifier les phrases, ajoutant une nouvelle dimension à la formule tout en leur adressant un clin d’œil. Une lecture agréable et instructive.
Jean Péloueyre est riche et jouit donc d’un confort matériel et d’une éducation sans faille, mais dame nature lui a ôté un seul privilège qui pourtant, est essentiel : la beauté. Encore, être beau est une chance déjà exceptionnelle. Pour Jean, simplement ne pas être laid aurait déjà été un cadeau de Dieu. Car Jean n’est pas juste laid, il est repoussant. De ce fait, il passe le plus clair de son temps chez lui, les volets fermés, à l’abris des regards moqueurs.
Son destin bascule lorsque son père décide de le marier. Il a pitié de sa future femme qu’il admire tant. Belle, jeune, fraîche et innocente, comment lui imposer sa laideur, ses trait repoussant, son corps faible et presque malade ? Du côté de la belle Noémie, comment être une bonne épouse chrétienne tout en devant subir la répugnance physique qu’elle éprouve pour le mari qu’on lui a imposé ?
Je ne dirais pas que ma lecture m’a plu de A à Z, car le rythme est plutôt lent et peu de chose ne se passe, mais j’ai été touché par cette tension entre deux être fondamentalement bons dans leur âme, mais que le physique éloigne. Il y a aussi beaucoup de phrases magnifiques et de références discrètes à nombreuses pièces de théâtres ou poèmes. Mauriac n’hésite pas à puiser chez ses paires pour légèrement en modifier les phrases, ajoutant une nouvelle dimension à la formule tout en leur adressant un clin d’œil. Une lecture agréable et instructive.
May 27, 2020
Well written, but yes, it would have maybe had more meaning during the era in which it came out. This was more of a long short story. This is the second book by Francois Mauriac and I do like the way he writes so will look for a novel of his to tackle next.
September 12, 2021
الرواية جيدة نسبيا لكن خطأ كبير بترجمة غلاف الرواية والصورة كذلك الرواية لا تتحدث عن الابرص بل عن شخص شديد القبح كأنه جذام يتزوج بامرة جميلة
والبرص هو مرض جلدي يسبب بقع بيضاء بالبشرة وهذا مختلف تماما عن فحوا القصة
والبرص هو مرض جلدي يسبب بقع بيضاء بالبشرة وهذا مختلف تماما عن فحوا القصة
February 12, 2016
l1 des plus grand livre que j'ai plus qu'aimer <3
July 24, 2016
austere arranged marriage that would be of last century. well written and feelings of paintings more than literature.
August 5, 2021
I read this book in French. Although the topic and approach must have been revolutionary in its time,when reading it now it did not resonate with me.
May 30, 2025
3,75 "Chiuse gli occhi, li riaprì, contemplò il suo volto nello specchio: ah! povera figura di sparuto landese, di «landesino» come lo chiamavano in collegio, triste corpo nel quale l'adolescenza non aveva saputo compiere il suo consueto miracolo, miserabile preda per il pozzo sacro di Sparta!"
emo.
Un libro con una prosa veramente meravigliosa, pur avendo una trama un po' banale. In poche giornate pagine Mauriac è riuscito a descrivere in una fantastica maniera l'incoerenza umana: Giovanni è caritatevole e umile, rispetta il padre, preferisce scappare dalla casa perché sa quanto provochi disgusto nella moglie, ma viene visto come un mostro; Noemi crede di essere una fervente credente ma rigetta il marito solo per il suo aspetto fisico, senza vedere la sua profondità morale, scossa nella sua fedeltà dalla sola vista di un uomo carino; Gerolamo usa la sua salute cagionevole per poter comandare il figlio e la nuora.
“Lei scuoteva il capo, non vedeva nulla, salvo che Giovanni moriva per lei: com'era nobile e grande! come lo avrebbe amato se fosse guarito ! Gli renderebbe centuplicata la tenerezza di cui era stata così avara. Come poteva sapere Noemi che se Giovanni Peluèr fosse entrato in convalescenza lei avrebbe già cominciato a staccarsene, e che per farsi amare da lei avrebbe dovuto giungere alla sua ultima ora?”
La religione è vista in tutta la sua debolezza, attuata da persone che non ci credono davvero e che la usano come modo di fuggire dalla realtà e assicurarsi salvezza senza sforzo.
"Forse i Saggi, come a lui la religione, fornivano al padre dei sotterfugi per fregiare col nome di saggezza la rinunzia a ogni conquista?"
Lo consiglierei? Nonostante fosse il mio primo approccio a Mauriac mi ha fatto appassionare alla sua scrittura in modo tale che le poche pagine volavano, ma a livello di trama il libro è un po' carente. Per cento pagine credo che sia una bella lettura da fare, ma sono conscio del fatto che se non piace la scrittura aulica dell'autore può stancare facilmente.
emo.
Un libro con una prosa veramente meravigliosa, pur avendo una trama un po' banale. In poche giornate pagine Mauriac è riuscito a descrivere in una fantastica maniera l'incoerenza umana: Giovanni è caritatevole e umile, rispetta il padre, preferisce scappare dalla casa perché sa quanto provochi disgusto nella moglie, ma viene visto come un mostro; Noemi crede di essere una fervente credente ma rigetta il marito solo per il suo aspetto fisico, senza vedere la sua profondità morale, scossa nella sua fedeltà dalla sola vista di un uomo carino; Gerolamo usa la sua salute cagionevole per poter comandare il figlio e la nuora.
“Lei scuoteva il capo, non vedeva nulla, salvo che Giovanni moriva per lei: com'era nobile e grande! come lo avrebbe amato se fosse guarito ! Gli renderebbe centuplicata la tenerezza di cui era stata così avara. Come poteva sapere Noemi che se Giovanni Peluèr fosse entrato in convalescenza lei avrebbe già cominciato a staccarsene, e che per farsi amare da lei avrebbe dovuto giungere alla sua ultima ora?”
La religione è vista in tutta la sua debolezza, attuata da persone che non ci credono davvero e che la usano come modo di fuggire dalla realtà e assicurarsi salvezza senza sforzo.
"Forse i Saggi, come a lui la religione, fornivano al padre dei sotterfugi per fregiare col nome di saggezza la rinunzia a ogni conquista?"
Lo consiglierei? Nonostante fosse il mio primo approccio a Mauriac mi ha fatto appassionare alla sua scrittura in modo tale che le poche pagine volavano, ma a livello di trama il libro è un po' carente. Per cento pagine credo che sia una bella lettura da fare, ma sono conscio del fatto che se non piace la scrittura aulica dell'autore può stancare facilmente.
May 1, 2022
Hmm...
Pyhä suudelma, vuoden 1952 nobelistin François Mauriacin varhaistuotantoon kuuluva pienoisromaani jätti jokseenkin mietteliääksi. Tätä voisi kuvailla rakkaudettomaksi rakkausromaaniksi: rikas mutta epäviehättävä Jean päätyy järjestettyyn avioliittoon kauniin ja hyveellisen Noémin kanssa. Avioliitto on hyvin onnetton: Noémi kamppailee sen kanssa, ettei voi olla hyvä vaimo koska tuntee niin suurta vastemielisyyttä miestään kohtaan, kun taas Jean sen kanssa, että tekee selvästi vaimonsa onnettomaksi.
Mauriacia pidetään yhtenä 1900-luvun keskeisimmistä katolilaisista kirjailijoista ja kristillisyydellä on hyvin vahva rooli romaanissa. Avioliittoihanteiden lisäksi Jean kipuilee myös koko uskon kanssa, kun tulee lukeneeksi Nietzscheä. Kirjassa on sangen kiinnostava vastaus Nietzcshen kristillisen moralismin kritiikkiin: kipuilun jälkeen Jean luopuu tahdostaan olla Ruhtinas, noudattaa herramoraalia ja päätyy alistuvaan orjamoraaliin. Ja kirjan traaginen lopetus, jonkinlainen melankolisen eksistentialistinen Kristus-metafora, sitoo tämän nietzsceläisen kelailun osaksi draamaa.
Ihan en tämän perusteella rakastunut Mauriaciin, mutta odotan kyllä jännityksellä millaisia hänen keskeisimmät teoksensa ovat.
Pyhä suudelma, vuoden 1952 nobelistin François Mauriacin varhaistuotantoon kuuluva pienoisromaani jätti jokseenkin mietteliääksi. Tätä voisi kuvailla rakkaudettomaksi rakkausromaaniksi: rikas mutta epäviehättävä Jean päätyy järjestettyyn avioliittoon kauniin ja hyveellisen Noémin kanssa. Avioliitto on hyvin onnetton: Noémi kamppailee sen kanssa, ettei voi olla hyvä vaimo koska tuntee niin suurta vastemielisyyttä miestään kohtaan, kun taas Jean sen kanssa, että tekee selvästi vaimonsa onnettomaksi.
Mauriacia pidetään yhtenä 1900-luvun keskeisimmistä katolilaisista kirjailijoista ja kristillisyydellä on hyvin vahva rooli romaanissa. Avioliittoihanteiden lisäksi Jean kipuilee myös koko uskon kanssa, kun tulee lukeneeksi Nietzscheä. Kirjassa on sangen kiinnostava vastaus Nietzcshen kristillisen moralismin kritiikkiin: kipuilun jälkeen Jean luopuu tahdostaan olla Ruhtinas, noudattaa herramoraalia ja päätyy alistuvaan orjamoraaliin. Ja kirjan traaginen lopetus, jonkinlainen melankolisen eksistentialistinen Kristus-metafora, sitoo tämän nietzsceläisen kelailun osaksi draamaa.
Ihan en tämän perusteella rakastunut Mauriaciin, mutta odotan kyllä jännityksellä millaisia hänen keskeisimmät teoksensa ovat.
June 8, 2024
Le baiser au lépreux est un magnifique roman sur l’impact du physique sur la vie quotidienne. Il introduit Jean, un jeune homme dont les caractéristiques physiques désavantageuses le conduisent vers un mépris total de sa personne. Lorsqu’il se marie avec Noémi, l’une des plus belles jeunes filles du village, son mépris se transforme en une souffrance que rien ne pourrait apaiser. J’ai trouvé ce personnage très attachant, sa douleur est extrêmement bien écrite par Mauriac et l’injustice qu’il subit très émouvante. Cependant, je trouve que le roman laisse un petit peu le lecteur sur sa faim. En effet, j’aurais aimé qu’il se focalise encore plus sur Noémi qui est un personnage très intéressant et qui aurait mérité un développement plus concret. En plus de cela, j’ai trouvé que le roman manquait de relief. En effet, l’intrigue relativement plate a pour effet de diminuer l’impact du roman sur le lecteur. Au final, j’ai trouvé que Le baiser au lépreux était un très beau roman mais qui souffre de son manque de puissance.
February 26, 2024
ชอบสำนวนการแปลของอาจารย์วัลยามาก ๆ ค่ะ เรามองว่าเป็นสำนวนแปลที่เฉียบคมและชัดเจน บางคำที่ใช้ในการแปลสามารถทำให้คนไทยในยุคปัจจุบันอย่างเรา ๆ นี้สามารถเข้าใจถึงบริบทของชาวฝรั่งเศสในยุคนั้นได้
รวมทั้งการเล่าเรื่องบริบททางสังคมที่มีความเกี่ยวข้องกับตัวเอกทั้งหลาย จึงทำให้เราเห็นถึงภาระของความเป็นหญิง และทำความเข้าใจเกี่ยวกับบริบทความเชื่อของคนในสังคมที่ให้ความสนใจเกี่ยวกับศาสนาเป็นอย่างยิ่ง ทั้งนี้ เรายังเห็นได้ถึงสำนวนการเขียนและการเปรียบเปรยของผู้เขียนที่ทำให้เราเข้าใจถึงความเจ็บปวดจากค่านิยมต่าง ๆ และภาพพจน์ที่แสดงออกมาทำให้เราได้เข้าใจถึงสำนวนอันยอดเยี่ยมของผู้เขียนและความสามารถอันเหลือล้นของผู้แปล
ถึงแม้ว่าตัวเนื้อเรื่องอาจไม่ได้มีความแปลกใหม่สำหรับศตวรรษที่ 21 แต่เราก็ยังมองว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องที่สามารถสัมผัสและรู้สึกสำนึกได้ผ่านอารมณ์ของผู้เขียน เราจึงมองว่าเรื่องนี้เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่มีความน่าอ่านและน่าสนใจมากเรื่องหนึ่ง ขอบคุณค่ะ
รวมทั้งการเล่าเรื่องบริบททางสังคมที่มีความเกี่ยวข้องกับตัวเอกทั้งหลาย จึงทำให้เราเห็นถึงภาระของความเป็นหญิง และทำความเข้าใจเกี่ยวกับบริบทความเชื่อของคนในสังคมที่ให้ความสนใจเกี่ยวกับศาสนาเป็นอย่างยิ่ง ทั้งนี้ เรายังเห็นได้ถึงสำนวนการเขียนและการเปรียบเปรยของผู้เขียนที่ทำให้เราเข้าใจถึงความเจ็บปวดจากค่านิยมต่าง ๆ และภาพพจน์ที่แสดงออกมาทำให้เราได้เข้าใจถึงสำนวนอันยอดเยี่ยมของผู้เขียนและความสามารถอันเหลือล้นของผู้แปล
ถึงแม้ว่าตัวเนื้อเรื่องอาจไม่ได้มีความแปลกใหม่สำหรับศตวรรษที่ 21 แต่เราก็ยังมองว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องที่สามารถสัมผัสและรู้สึกสำนึกได้ผ่านอารมณ์ของผู้เขียน เราจึงมองว่าเรื่องนี้เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่มีความน่าอ่านและน่าสนใจมากเรื่องหนึ่ง ขอบคุณค่ะ
August 14, 2023
A fairy tale placed around the turn of the 19th century, which is a variation on the La Belle et la Bête (1740), but without the magic-realism and with christian-religious morality. This is one of the author's earlier works, one could argue his breakthrough, and owing to its brevity more of a novella than a novel. His later work shows the unique style of the author better and has a better layering of the story.
Want to read
February 26, 2024For me, It's good french fiction but not for the beginner because somewords or some sentences made me confuse. (I'm on delf a1-a2) But it's not a plobrem.
For the plot, it's kinda simple for me. But when you started to know about characters feelings, the book will be more interesting. So I recomend this for people on delf b1 et plus ou christian people.
For the plot, it's kinda simple for me. But when you started to know about characters feelings, the book will be more interesting. So I recomend this for people on delf b1 et plus ou christian people.
March 7, 2019
A deep and moving look into an unhappy arranged marriage that, in the end, provides spiritual comfort to both husband and wife. Mauriac never ceases to amaze me with his powerful insights and deeply human characters. Highly, highly recommended.
Displaying 1 - 30 of 45 reviews