Waarom ben u eigenlijk (niet) getrouwd? Wat doen al die boodschappenwagentjes op de zeebodem? Kunt u het woord ‘douchegel’ nog lezen zónder aan een stekelig diertje te denken? Hoe kan ramen lappen ontaarden in Bikram-yoga en corrigerend ondergoed? Waarom verdient de uitvinder van de minibar de Nobelprijs voor de Vrede? Wat is ‘hulp, ik ben in de orkestbak gevallen’ in het Italiaans? Waar is toch dat zebrahondje voor? Op deze, en vele andere fascinerende vragen vindt u het antwoord in Staatsieportret van een stofzuiger.
Blijkt dat ik dit boek vijf jaar geleden al eens heb (voor)gelezen. Daarvan kunnen Anneke en ik ons niets meer herinneren. Dat zegt iets over ons geheugen, maar ik denk ook over de inhoud. Witteman schrijft in bijna alle columns over een gewone, nuchtere vrouw, moeder en echtgenote, die zichzelf bijzonder genoeg vindt om over te schrijven. Niks op tegen en prima lectuur voor de laatste vijf wakkere minuten van de dag, maar ongeschikt om mee te nemen memen naar een onbewoond eiland.
Weer een stukje leuker dan de vorige, maar misschien begin ik het een beetje saai worden nadat ik bijna alles geluisterd heb van Witteman. Ik probeer er nog een.
Besloot de Sylvia Witteman boeken maar eens te gaan herlezen. Helaas was deze misschien ietsje te vroeg met herlezen (ook al is het nu al bijna 5 jaar geleden). Ik wist heel veel stukjes nog, er waren een paar die wat vervaagd waren, maar dat waren echt maar een paar. Maar ik heb zeker wel genoten hoor. Ik lag regelmatig dubbel.
Altijd leuk, de verhaaltjes van Sylvia Witteman. Haar schrijfstijl en humor spreken me aan en doordat het korte stukjes zijn kun je het boek makkelijk pakken en wegleggen. Een aantal van de stukjes herkende ik uit de Volkskrant. De meeste zijn gewoon leuk, maar er zitten ook een paar tussen die me minder aanspreken. Misschien even een gebrek aan creativiteit?
Wederom een verzameling colums van Sylvia Witteman. Deden andere boekjes mij nog wel eens de slappe lach bezorgen, bij dit boekje kwam bij mij niet verder dan een glimlach. Maar nog steeds een leuk boek om te lezen. :)
Een leuke verzameling columns over het dagelijks leven van Sylvia Witteman. Herkenbaar en grappig. Het boekje leest vlot. Leuk voor tussen twee boeken in.
Geen hoogvlieger maar was toe aan een "laagvlieger" nadat ik Een klein leven had gelezen van Hanya Yanagihara. 2012, 132 pagina,s met 41 korte verhaaltjes.