کتاب هزار و یکشب از بزرگترین یادمانهای ادبی فرهنگ اسلامی است که از بسیاری جهات: جامعه شناختی، مردم شناختی، روان شناختی، نمایشگر معتقدات و آداب و رسوم و باورهای مردمی و اساطیری جوامع عرب و اسلامی (ایران و مصر و عراق و شامات و…) در دورانی دراز یعنی در حدود هفت الی ده قرن است و خاصه از مهمترین و دلپسندترین منابع برای شناخت بینش آن جماعات از کار عشق و عاشقی و مهر و مهرکاری است.
شبهای شهرزاد، شبهای عشق و تنش و تشویش و آفرینندگی است. قصههایی که در آن شبها، به هنگامی که سپیده میزند، میگوید، همه عبرت انگیز و آموزندهاند.
جلال ستاری ( ۱۴ مرداد ۱۳۱۰ - ۹ مرداد ۱۴۰۰) محقق، اسطوره شناس و اندیشمند ایرانی است، وی بالغ بر ۹۰ جلد کتاب در زمینههای اسطوره شناسی، ادبیات نمایشی و نقد فرهنگی در طی ۵۰ سال به رشته تحریر در آورده، این کتب بعضاً از کتابهای مرجع و شاخص در زمینههای تخصصی خود هستند وی در سال ۸۴ به پاس عمری تلاش فرهنگی نشان آفیسیه (نشان ادب و هنر فرانسه) را دریافت کرد. . از جمله آثار آقای ستاری میتوان به «چشم انداز اسطوره»، «زبان رمزی افسانهها»، «زبان رمزی قصههای پرشور»، «رمز پردازی آتش»، «اسطوره و رمز»، در زمینه اسطوره و روانشناسی، «حالات عشق مجنون»، «افسون شهرزاد»، «درد عشق زلیخا»، «عشق صوفیانه»، «پژوهش در قصه اصحاب کهف»، «پژوهش در قصه یونس و ماهی»، «پژوهشی در قصه شیخ صنعان و دختر ترسا»، «پژوهشی در قصه سلیمان و بلقیس»، «گفت و گوی شهرزاد و شهریار» و آثاری دیگر در این زمینه اشاره کرد.
وی همچنین در زمینه تحلیل مباحث ادبی و اسطورهای ادبیات و فرهنگ ایران کتابهای «نمایش در شرق»، «نماد و نمایش»، «آیین و اسطوره در تئاتر»، «تراژدی و انسان»، «پرده داری و شبیه سازی»، «تقلید و تماشا»، تالیف و انتشار داد.
کتاب «در بیدولتی فرهنگ» وی نیز از جمله معدود تحلیلها در زمینه وضعیت فرهنگ در دوره پهلوی است که از سوی نشر مرکز (ناشرعمده آثار آقای ستاری) به بازار کتاب عرضه شده بود
کتاب واقعا بدی بود. پژوهش که مسلما محسوب نمی شود اما می توانست پیشینه شناسی خوبی باشد، که آن هم نبود جلال ستاری به غیر از فصل اول و آخر را به تشریح و گاها انتقاد - در این حد که بگوید دوست دارد یا ندارد البته - مطالعات و بازنویسی های پیشین هزار و یک شب اختصاص می دهد. توضیح هایش مایه ی فرسایش روح اند، پر از تکرارهای بی معنی و نامنسجم- نه موضع خود ستاری را مشخص می کنند و نه اصلا جان مایه ی اصلی مقاله یا نمایشنامه ی مورد بحث را دو فصل اول و آخر هم قرار است حرف جدیدی برای گفتن داشته باشند ولی ندارند. گفتگوی شهرزاد و شهریار هرگز در کتاب بسط داده نمی شود، و حتی منظور نویسنده از آن دقیقا مشخص نمی شود