Τέσσερα αδέλφια θα σκορπίσουν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα αναζητώντας την περιπέτεια. Ο μικρότερός τους, ο Ραλφ θα ξεκινήσει ένα συναρπαστικό ταξίδι προς το νότο, μαγεμένος από τη φήμη για το Πηγάδι στο Τέλος του Κόσμου• τη μυστηριώδη πηγή της ζωής, την υπόσχεση της αιώνιας νιότης και ευτυχίας. Αυτή είναι η ιστορία του. Το φιλήσυχο βασίλειο του Άπμεντς μοιάζει πια ασφυκτικό για τον Ραλφ. Ο εύφορος και καρπερός τόπος δεν τον χωράει πια. Θα δραπετεύσει, κι ας μην έχει την άδεια των γονιών του. Η καρδιά του θα κυριευτεί από τον έρωτα για μια γυναίκα αινιγματική, μια αρχαία μάγισσα-σύμβολο των αρχέγονων θηλυκών και θεϊκών δυνάμεων. Καθόλου δε θα διστάσει να κάνει τα πάντα γι’ αυτήν. Έως και να σκοτώσει… Το πρώτο μέρος ενός μαγευτικού μύθου που διαβάζεται φωναχτά και τραγουδιστά, όπως τα παλιά παραμύθια, ενός γοητευτικού θρύλου από το παρελθόν με την υπογραφή του Γουίλιαμ Μόρρις, του συγγραφέα που επηρέασε όσο κανείς άλλος τον Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν.
People best remembered wallpaper and furniture designs of William Morris, British painter, craftsman, and social reformer, whose poetry includes Sigurd the Volsung, the epic in 1876.
The Pre-Raphaelite brotherhood and the Arts and Crafts Movement associated William Morris, an English architect, textile, artist, writer, and Marxist. Morris wrote and published fiction and translations of ancient and medieval texts throughout his life. He worked his known The Defence of Guenevere and Other Poems (1858).
William Morris, an important figure in the emergence, founded the Socialist league in 1884 but broke with the movement over goals and methods before the end of 1880s, that decade.
He founded the press of Kelmscott in 1891 and devoted much of the rest of his life. People consider the edition, masterpiece of Kelmscott of 1896 of the Works, book of Geoffrey Chaucer.
Ένιωσα απέραντη ανακούφιση όταν έληξε το μαρτύριο. Ξέρω ότι μια κακή μετάφραση μπορεί να χαντακώσει ένα βιβλίο, αλλά δυστυχώς, μια πολύ καλή μετάφραση (όπως αυτή του Βλαντή) δεν μπορεί να το σώσει. Δείχνει την ηλικία του με τέτοιον τρόπο που οι ήρωές του μου είναι βαρετοί έως και εντελώς ενοχλητικοί. Κάποιες φορές μάλιστα με ενοχλούν έως την οργή. Ξέρω τι θέση έχει ο Μόρρις στην αγγλική και την παγκόσμια λογοτεχνία, mainstream ή φανταστική, αλλά στο μυαλό μου και την καρδιά μου έχει κοπεί από τους προκριματικούς.
Ξεκίνησα να διαβάζω την συγκεκριμένη σειρά επειδή διάβασα ότι υπήρξε έμπνευση για τον Τολκιν! Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα, μάλλον το θεωρώ αφελές ανάγνωσμα με απλοϊκότατο τρόπο γραφής. Ίσως ο δεύτερος τόμος με πείσει...