What do you think?
Rate this book
Метро 2033: К свету #2
Resan till mörkret
N/A
397 pages, Hardcover
First published January 1, 2011
8 people are currently reading
343 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 33 reviews
October 15, 2021
Szczerze - nie przepadam, kiedy Autor sugeruje Czytelnikowi, która z części serii jest bardziej dopracowana, co pewnie miałoby się przełożyć na...no właśnie - zainteresowanie, ciekawość czytelniczą, ocenę? Moim zdaniem ta jest słabsza (pod kątem pomysłowości) niż część pierwsza, mimo że ponoć bardziej dopieszczona.
November 15, 2015
Lite väl tunn berättelse kanske men trots det så var den läsvärd.
July 28, 2014
A Vissza a sötétségbe néhány héttel az első rész vége után veszi fel az elbeszélés fonalát, és pontosan az első fejezet végéig tartott a kicsit is optimistább hangvételű regénytől való „félelmem”. A már-már elállatiasodott metrólakóknak a két könyv közötti (el nem regélt) néhány hét jutott csak egy rövid fellélegzésre a metróalagutak félhomályos, füstös, büdös, erőszakos, az állandó éhség elleni küszdelemben telő évtizedei után.
Dárda társai már az első részben jobbára elhullottak, ezért az akkor a szerző szemére vetett kifogásom – tudniillik, hogy a profi sztalker-csapat csak golyófogónak szerepelt a könyvben és rontotta a regény élvezeti értékét, hogy nem volt miért izgulni senkiért közülük, hiszen úgyis elhullanak – immár idejétmúlt lett, és Gyjakov nem követte el újra ezt a hibát a Dárdához hosszabb-rövidebb időre odacsapódó random társai kárára. Sajnos azonban más, újabb problémám merült fel ezzel a résszel kapcsolatban, igaz, teljesen szubjektív, lehetséges, hogy másokat nem izgatna különösebben. Tehát: egy mutánsoktól hemzsegő világon játszódó könyvhöz képest a száz oldalra jutó szörnyek száma meglepően alacsony, sokszor bizony erőteljesen a nullához tendál. Az összes Metro könyv közül messze ebben volt a legkevesebb elfajzott lény, ami azért volt feltűnő, és azért probléma, mert a helyükre nem igazán sikerült olyan emberi elfajzottakat becsempészni, mint az első részben mondjuk a Kivonulás papjai voltak, így a regény horror-faktora jóval alacsonyabb lett, mint A fény felében volt. Persze, azért a poszt-apokalipszises regényeket, vagy éppen a Metro Univerzumot kedvelő olvasóknak jó szívvel ajánlom ezt a részt is.
Bővebben a blogon:
http://profunduslibrum.blogspot.hu/20...
Dárda társai már az első részben jobbára elhullottak, ezért az akkor a szerző szemére vetett kifogásom – tudniillik, hogy a profi sztalker-csapat csak golyófogónak szerepelt a könyvben és rontotta a regény élvezeti értékét, hogy nem volt miért izgulni senkiért közülük, hiszen úgyis elhullanak – immár idejétmúlt lett, és Gyjakov nem követte el újra ezt a hibát a Dárdához hosszabb-rövidebb időre odacsapódó random társai kárára. Sajnos azonban más, újabb problémám merült fel ezzel a résszel kapcsolatban, igaz, teljesen szubjektív, lehetséges, hogy másokat nem izgatna különösebben. Tehát: egy mutánsoktól hemzsegő világon játszódó könyvhöz képest a száz oldalra jutó szörnyek száma meglepően alacsony, sokszor bizony erőteljesen a nullához tendál. Az összes Metro könyv közül messze ebben volt a legkevesebb elfajzott lény, ami azért volt feltűnő, és azért probléma, mert a helyükre nem igazán sikerült olyan emberi elfajzottakat becsempészni, mint az első részben mondjuk a Kivonulás papjai voltak, így a regény horror-faktora jóval alacsonyabb lett, mint A fény felében volt. Persze, azért a poszt-apokalipszises regényeket, vagy éppen a Metro Univerzumot kedvelő olvasóknak jó szívvel ajánlom ezt a részt is.
Bővebben a blogon:
http://profunduslibrum.blogspot.hu/20...
March 8, 2016
En simpel och lite ologisk story med platta och tomma karaktärer i en bok som drivs framåt av tråkiga actionsekvenser och en ointressant intrig. Kan det vara nåt?
Njäe, inte riktigt. Och hade det inte varit för att den värld som skapades av Dimitry Gluchovsky i hans Metro 2033 är så jäkla fiffig i all sin enkelhet, så skulle den här boken kvala in som en säker etta.
Det är som en litterär skräck-sci/fi version av ett uppochnervänt Minecraft. Den kända världen är i princip begränsad till Moskvas tunnelbanesystem och det är nästan bara huvudpersonerna som vågar (och är kapabla att) ge sig upp i de mutantinfesterade ruinerna av den gamla storstaden. Allt är således möjligt, och även om man inte gillar just Djakovs inkarnation av Gluchovskys dystopiska värld, så placerar även han läsaren mitt i den - och med bara lite fantasi är det inte svårt att göra sina egna små avstickare under historiens gång.
Enligt legenden har Gluchovsky bjudit in andra att skriva berättelser som utspelar sig i Metro 2033-universumet och Djakovs bok är alltså en sådan, framröstad av de ryska läsarna som en av de bättre. Det gör den förstås inte nödvändigtvis bra. Men köper en konceptet kan det ändå hålla för en läsning.
Njäe, inte riktigt. Och hade det inte varit för att den värld som skapades av Dimitry Gluchovsky i hans Metro 2033 är så jäkla fiffig i all sin enkelhet, så skulle den här boken kvala in som en säker etta.
Det är som en litterär skräck-sci/fi version av ett uppochnervänt Minecraft. Den kända världen är i princip begränsad till Moskvas tunnelbanesystem och det är nästan bara huvudpersonerna som vågar (och är kapabla att) ge sig upp i de mutantinfesterade ruinerna av den gamla storstaden. Allt är således möjligt, och även om man inte gillar just Djakovs inkarnation av Gluchovskys dystopiska värld, så placerar även han läsaren mitt i den - och med bara lite fantasi är det inte svårt att göra sina egna små avstickare under historiens gång.
Enligt legenden har Gluchovsky bjudit in andra att skriva berättelser som utspelar sig i Metro 2033-universumet och Djakovs bok är alltså en sådan, framröstad av de ryska läsarna som en av de bättre. Det gör den förstås inte nödvändigtvis bra. Men köper en konceptet kan det ändå hålla för en läsning.
October 29, 2019
Gyjakov íróként alighanem az egy szereplőre jutó eszméletvesztések és hirtelen elalvások csúcstartója: a főhősök számomra a legváratlanabb pillanatokban dobták be az unalmast (Gleb például a rettegett főellenség főhadiszállásán aludt el a legnagyobb feszültségek közepette)
A cselekmény nagyon jól indul. Kedvenc sztalkerünk, Dárda nyomozásba kezd a metró világában és terroristák után kutat. Különleges felhatalmazása miatt megismerkedhetett minden birodalom, metróállam titkaival a terroristák keresése közben, hiszen bárhová be kellett őt engedniük az állomások parancsnokainak. Ez a történet nagyon jó alkalom lett volna, hogy Gyjakov részletesen megismertesse velünk a földalatti világot és bemutassa az ő metró-vízióját, minden birodalom titkait. Ehelyett az eredeti nyomozás hamar lekerül a napirendről és elindul a folyamatos, gyakran szükségtelenül brutális akció.
Egy-két ilyen csata pedig egy trash akciófilmre emlékeztetett: Dárda a csutkáknál vagy az istenteleneknél is pár perc alatt képes előadni Schwarzenegger Kommandóját, a Hóhérral való összecsapásról pedig önkéntelenül is a Hobo with a shotgun c. darab jutott eszembe. Ez a pörgő történetmesélés gyorsan olvastatja ugyan a könyvet, de hamar érdektelenné teszi az olvasót: mint azt más értékelő is megjegyezte, egy minden képtelenséget túlélő főhős sorsa iránt nem tudunk annyira izgulni.
Összehasonlítva Glukovszkij világával, itt a mutánsok sokkal agresszívebbek, az emberek pedig romlottabbak. Az eredeti Metróban pont azt volt a fontos mondanivaló, hogy nem minden ellenség, ami Más, vagy az ember számára érthetetlen.
Mindennek ellenére Gyjakovnak sikerült megkedveltetnie a két főhőst annyira, hogy csalódásom ellenére kíváncsian vágjak a trilógia harmadik kötetébe is.
A cselekmény nagyon jól indul. Kedvenc sztalkerünk, Dárda nyomozásba kezd a metró világában és terroristák után kutat. Különleges felhatalmazása miatt megismerkedhetett minden birodalom, metróállam titkaival a terroristák keresése közben, hiszen bárhová be kellett őt engedniük az állomások parancsnokainak. Ez a történet nagyon jó alkalom lett volna, hogy Gyjakov részletesen megismertesse velünk a földalatti világot és bemutassa az ő metró-vízióját, minden birodalom titkait. Ehelyett az eredeti nyomozás hamar lekerül a napirendről és elindul a folyamatos, gyakran szükségtelenül brutális akció.
Egy-két ilyen csata pedig egy trash akciófilmre emlékeztetett: Dárda a csutkáknál vagy az istenteleneknél is pár perc alatt képes előadni Schwarzenegger Kommandóját, a Hóhérral való összecsapásról pedig önkéntelenül is a Hobo with a shotgun c. darab jutott eszembe. Ez a pörgő történetmesélés gyorsan olvastatja ugyan a könyvet, de hamar érdektelenné teszi az olvasót: mint azt más értékelő is megjegyezte, egy minden képtelenséget túlélő főhős sorsa iránt nem tudunk annyira izgulni.
Összehasonlítva Glukovszkij világával, itt a mutánsok sokkal agresszívebbek, az emberek pedig romlottabbak. Az eredeti Metróban pont azt volt a fontos mondanivaló, hogy nem minden ellenség, ami Más, vagy az ember számára érthetetlen.
Mindennek ellenére Gyjakovnak sikerült megkedveltetnie a két főhőst annyira, hogy csalódásom ellenére kíváncsian vágjak a trilógia harmadik kötetébe is.
December 13, 2021
Säger väl som många andra - platta karaktärer och ointressant handling. Omöjligt att inte jämföra med Gluchovskijs original som håller en helt annan nivå. Kom på mig själv flera gånger med att typ hoppas att huvudpersonerna skulle dö. Eller åtminstone råka ut för något som skulle få riktiga och varaktiga konsekvenser. Rekommenderar ej.
March 30, 2024
Niespodziewanie mocny początek, później mocne wyhamowanie i całkiem przyjemna końcówka. Historia bardzo fajna a postacie Tarana i Dyma mogłyby ze spokojem równać sie z Artemem
January 31, 2025
TO BYŁO MEEEEGAAA! Jeszcze lepsze niż 1 tom! Uwielbiam tę trylogię!
April 27, 2020
Die erste Hälfte dieses Buches ist alles, was ich mir von einem Titel aus der Metro-Reihe wünsche: tolle Charaktere, düstere Stimmung, Action und eine gut aufgebaute Handlung.
Doch dann hätte Djakow beinahe alles in den Sand gesetzt. Und zwar mit nur einer schlecht geschriebenen Figur. Scheinbar liegen dem Autoren die männlichen Charaktere besser, bei der weiblichen hat er nämlich auf ganzer Linie versagt.
Zum Glück kommt diese dann nicht ganz so oft vor, sodass ich dem Buch doch noch vier Sterne geben kann. Aber dieses Gör hat mir eines an Lesevergnügen verdorben. was solch ein Detail alles ausmachen kann. Es kann ein ganzes Buch aus dem Gleichgewicht bringen.
Doch dann hätte Djakow beinahe alles in den Sand gesetzt. Und zwar mit nur einer schlecht geschriebenen Figur. Scheinbar liegen dem Autoren die männlichen Charaktere besser, bei der weiblichen hat er nämlich auf ganzer Linie versagt.
Zum Glück kommt diese dann nicht ganz so oft vor, sodass ich dem Buch doch noch vier Sterne geben kann. Aber dieses Gör hat mir eines an Lesevergnügen verdorben. was solch ein Detail alles ausmachen kann. Es kann ein ganzes Buch aus dem Gleichgewicht bringen.
April 16, 2013
Didn't read to the end. I hardly started and felt annoyed. another poor copy of "Metro 2033".
January 1, 2026
LIBRO EPICARDO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Se nota demasiado el crecimiento y evolución que tuvo el autor en comparación con el primer libro. Definitivamente hubo una mejora sustancial...
Este libro me gustó por mucho más que el anterior, me encantó la trama y cómo se construyó la narrativa. También el hecho de que dividieran la historia en 3 partes fue especialmente favorable (mis favoritas eran las de Martillo).
La primera parte simplemente fue espectacular, el ver cómo se nos planteaba toda la situación inicial y el problema general de la trama, pero sobre todo el ver a Martillo con el corazón destrozado, en modo bestia, reventando todo el metro y a cuanto se le atraviese en el camino fue como un pinchazo de adrenalina directo al corazón. Pero creo que de sobra puedo afirmar que la mejor parte de esta parte fue el reverendazo clifhanger que nos meten al final. Todo lo que nos cuentan y lo que va pasando en torno a Martillo, para que al final tenga el objetivo casi a milimetros en la mano y que de repente se le escape así no más por uno de los climax más violentos y trepidantes contra el Trepanador, y luego para que sin que te des cuenta porque estabas demasiado emocionado leyendo lo que pasaba, inmediatamente brincas a la segunda parte y te quedas así como: "NOOOOOOOOOOO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
La segunda parte también estuvo bien. Al principio no me estaba encantando tanto debido a que, como dije anteriormente, la parte 1 había terminado tan emocionantemente y fue cortada tan de repente que el tener un pequeño retroceso en los eventos para ver las cosas desde el punto de vista de Gleb, fue pues como un poco desalentador. Sin embargo y por suerte, eso fue cambaindo rápidamente y empezó a cocinarse el mejor fucking misterio del libro, y luego de eso las cosas se pusieron bastante trepidantes. Creo que de las mejores escenas de esta parte tengo que destacar la primera aparición del Sanitario Negro; luego el ataque de los Zombels al convoy de comerciantes, esa escena me tuvo con las uñas clavadas en la mesa; y por último la escena del Gusano de los Túneles, esa escena me tuvo los nervios de punta y de verdad creí que Gleb no lo lograba......
La tercera parte también me encantó, no solo porque retomabamos el tan esperado punto de vista de Martillo, sino porque todo continua poniendose trepidante y violento prácticamente desde el inicio de dicha parte. Los puntos de vista de Martillo y Gleb se unen de nuevo, los misterios se van resolviendo, los problemas llegan a su climax, pero creo que la joya de la corona de esta parte fue el capítulo entero del enfrentamiento de Martillo en los pantanos del sur, que cosa más brutal y salvaje por amor a Jesucristo!!!!!!
Este libro fue como la mezcla perfectamente balanceada de terror, misterio, acción, emotividad y aventura que uno se pudiera imáginar. De verdad que funcionó muy muy bien, y definitivamente se ha convertido en mi favorito de la saga hasta el momento y en mi favorito de los libros que he leído del Universo Metro 2033 hasta el momento. No hubo ni un solo desperdicio.
El único disclaimer que hago con respecto a este libro es el "equipo" que se formó Martillo para realizar la misión del próximo libro. Comprendo que el autor por alguna razón haya querido hacer un "recicle" de personajes ya presentados, pero en términos estratégicos la verdad es que haber escogido a esas personas en específico fue una pésima idea. Yo creí que Martillo iba a escoger a otro grupo de stalkers más preparados y con más experiencia, o por lo menos sí llevarse a los que escogió, pero además llevarse stalkers bien preparados para una misión tan peligrosa como la que se avecinaba...... pero en fin...... la hipotenusa.......
Se nota demasiado el crecimiento y evolución que tuvo el autor en comparación con el primer libro. Definitivamente hubo una mejora sustancial...
Este libro me gustó por mucho más que el anterior, me encantó la trama y cómo se construyó la narrativa. También el hecho de que dividieran la historia en 3 partes fue especialmente favorable (mis favoritas eran las de Martillo).
La primera parte simplemente fue espectacular, el ver cómo se nos planteaba toda la situación inicial y el problema general de la trama, pero sobre todo el ver a Martillo con el corazón destrozado, en modo bestia, reventando todo el metro y a cuanto se le atraviese en el camino fue como un pinchazo de adrenalina directo al corazón. Pero creo que de sobra puedo afirmar que la mejor parte de esta parte fue el reverendazo clifhanger que nos meten al final. Todo lo que nos cuentan y lo que va pasando en torno a Martillo, para que al final tenga el objetivo casi a milimetros en la mano y que de repente se le escape así no más por uno de los climax más violentos y trepidantes contra el Trepanador, y luego para que sin que te des cuenta porque estabas demasiado emocionado leyendo lo que pasaba, inmediatamente brincas a la segunda parte y te quedas así como: "NOOOOOOOOOOO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
La segunda parte también estuvo bien. Al principio no me estaba encantando tanto debido a que, como dije anteriormente, la parte 1 había terminado tan emocionantemente y fue cortada tan de repente que el tener un pequeño retroceso en los eventos para ver las cosas desde el punto de vista de Gleb, fue pues como un poco desalentador. Sin embargo y por suerte, eso fue cambaindo rápidamente y empezó a cocinarse el mejor fucking misterio del libro, y luego de eso las cosas se pusieron bastante trepidantes. Creo que de las mejores escenas de esta parte tengo que destacar la primera aparición del Sanitario Negro; luego el ataque de los Zombels al convoy de comerciantes, esa escena me tuvo con las uñas clavadas en la mesa; y por último la escena del Gusano de los Túneles, esa escena me tuvo los nervios de punta y de verdad creí que Gleb no lo lograba......
La tercera parte también me encantó, no solo porque retomabamos el tan esperado punto de vista de Martillo, sino porque todo continua poniendose trepidante y violento prácticamente desde el inicio de dicha parte. Los puntos de vista de Martillo y Gleb se unen de nuevo, los misterios se van resolviendo, los problemas llegan a su climax, pero creo que la joya de la corona de esta parte fue el capítulo entero del enfrentamiento de Martillo en los pantanos del sur, que cosa más brutal y salvaje por amor a Jesucristo!!!!!!
Este libro fue como la mezcla perfectamente balanceada de terror, misterio, acción, emotividad y aventura que uno se pudiera imáginar. De verdad que funcionó muy muy bien, y definitivamente se ha convertido en mi favorito de la saga hasta el momento y en mi favorito de los libros que he leído del Universo Metro 2033 hasta el momento. No hubo ni un solo desperdicio.
El único disclaimer que hago con respecto a este libro es el "equipo" que se formó Martillo para realizar la misión del próximo libro. Comprendo que el autor por alguna razón haya querido hacer un "recicle" de personajes ya presentados, pero en términos estratégicos la verdad es que haber escogido a esas personas en específico fue una pésima idea. Yo creí que Martillo iba a escoger a otro grupo de stalkers más preparados y con más experiencia, o por lo menos sí llevarse a los que escogió, pero además llevarse stalkers bien preparados para una misión tan peligrosa como la que se avecinaba...... pero en fin...... la hipotenusa.......
July 20, 2024
W mrok to dojrzalsza, bardziej kunsztowna i jeszcze mroczniejsza kontynuacja powieści Andrieja Diakowa Do światła: dotychczas najlepszej – w opinii czytelników – książki w ramach projektu Uniwersum Metro 2033.
Straciliśmy niemal wszystko! Nie mamy już gdzie wrócić. Ale nikt nie jest w stanie pozbawić nas najważniejszego: hartu ducha. Dzisiaj, jak nigdy, powinniśmy pozostać silni, dlatego że przed nami ostatnie, być może najistotniejsze wyzwanie. Cokolwiek się stanie, trzeba odszukać sprawców wybuchu i rozliczyć się z nimi za śmierć naszych bliskich.
Na oczach załogi Babla, pływającej platformy wiertniczej, mieszkańcy Moszcznego giną w ogniu eksplozji nuklearnej. Kto i dlaczego podniósł rękę na pokojową społeczność wyspy, niwecząc nadzieje na lepszą przyszłość dla garstki ocalałych z Katastrofy? Podejrzenie pada na mieszkańców petersburskiego metra, którzy otrzymują ultimatum: w ciągu tygodnia muszą ustalić winnych. Inaczej wszyscy podzielą los unicestwionej wyspy… Śledztwo spoczywa na barkach stalkera Tarana. Sytuację komplikuje niespodziewane zniknięcie Gleba, jego przybranego syna. Mnożą się pytania, a droga do prawdy jest trudna. Odpowiedzi są bowiem ukryte w mroku – na samym dnie ludzkiej duszy.
Skażony świat, dzikie bestie, głód – to tylko opakowanie, tło, zewnętrzna strona mroku. Z tym nauczyliśmy się już walczyć. Prawdziwy mrok jest wewnątrz, w naszych głowach. I od niego wyzwolić się będzie znacznie trudniej.
Straciliśmy niemal wszystko! Nie mamy już gdzie wrócić. Ale nikt nie jest w stanie pozbawić nas najważniejszego: hartu ducha. Dzisiaj, jak nigdy, powinniśmy pozostać silni, dlatego że przed nami ostatnie, być może najistotniejsze wyzwanie. Cokolwiek się stanie, trzeba odszukać sprawców wybuchu i rozliczyć się z nimi za śmierć naszych bliskich.
Na oczach załogi Babla, pływającej platformy wiertniczej, mieszkańcy Moszcznego giną w ogniu eksplozji nuklearnej. Kto i dlaczego podniósł rękę na pokojową społeczność wyspy, niwecząc nadzieje na lepszą przyszłość dla garstki ocalałych z Katastrofy? Podejrzenie pada na mieszkańców petersburskiego metra, którzy otrzymują ultimatum: w ciągu tygodnia muszą ustalić winnych. Inaczej wszyscy podzielą los unicestwionej wyspy… Śledztwo spoczywa na barkach stalkera Tarana. Sytuację komplikuje niespodziewane zniknięcie Gleba, jego przybranego syna. Mnożą się pytania, a droga do prawdy jest trudna. Odpowiedzi są bowiem ukryte w mroku – na samym dnie ludzkiej duszy.
Skażony świat, dzikie bestie, głód – to tylko opakowanie, tło, zewnętrzna strona mroku. Z tym nauczyliśmy się już walczyć. Prawdziwy mrok jest wewnątrz, w naszych głowach. I od niego wyzwolić się będzie znacznie trudniej.
September 24, 2022
Zacznę od tego że autor dosłownie na pierwszych stronach stwarza nam prawdziwy rollercoaster. To ile wydarzyło się na samym początku książki to jest po prostu jakaś bomba nuklearna.
Mieszkańcy Moszcznego giną właśnie w eksplozji nuklearnej. Tak zaczyna się kontynuacja Do Światła.
Załoga Babla (będąca świadkiem zagłady wyspy) zaczyna szantażować mieszkańców petersburskiego metra. Jeśli nie znajdą winowajców podzielą los mieszkańców wyspy. Do misji znalezienia odpowiedzialnych za zbrodnię wyznaczają stalkera - Tarana.
Wracając do naszych głównych bohaterów, bo u nich też sporo się dzieje.
Gleb zostaje porwany przez bezbożników, Taran który walczy ze swoją chorobą, (jedynym lekiem dla niego jest serum od wegan) zmuszony jest ruszyć w niebezpieczną podróż by odnaleźć swojego przybranego syna.
Dokąd ich tym razem zaprowadzą ciemne tunele metra? Jaka tajemnicza choroba zmusza Tarana do przyjmowania surowicy? Kto stoi za zamachem na całą populację wyspy? Odpowiedzi poznajemy właśnie w tej części.
Autor tłumaczy, że jest bardziej dopracowana, mi wydaje się, że jednak pierwsza która była debiutem robiła to wielkie wow.
Mieszkańcy Moszcznego giną właśnie w eksplozji nuklearnej. Tak zaczyna się kontynuacja Do Światła.
Załoga Babla (będąca świadkiem zagłady wyspy) zaczyna szantażować mieszkańców petersburskiego metra. Jeśli nie znajdą winowajców podzielą los mieszkańców wyspy. Do misji znalezienia odpowiedzialnych za zbrodnię wyznaczają stalkera - Tarana.
Wracając do naszych głównych bohaterów, bo u nich też sporo się dzieje.
Gleb zostaje porwany przez bezbożników, Taran który walczy ze swoją chorobą, (jedynym lekiem dla niego jest serum od wegan) zmuszony jest ruszyć w niebezpieczną podróż by odnaleźć swojego przybranego syna.
Dokąd ich tym razem zaprowadzą ciemne tunele metra? Jaka tajemnicza choroba zmusza Tarana do przyjmowania surowicy? Kto stoi za zamachem na całą populację wyspy? Odpowiedzi poznajemy właśnie w tej części.
Autor tłumaczy, że jest bardziej dopracowana, mi wydaje się, że jednak pierwsza która była debiutem robiła to wielkie wow.
February 13, 2024
Druga część przygód Tarana i Gleba rozpoczyna się tak, jak całe uniwersum - od grzyba atomowego. Unicestwiono miejsce-symbol, a Taran został wybrany do odnalezienia winnych. Metro dostaje ultimatum, inaczej czeka go zagłada. Finalnie wszystko okazuje się być w rękach Gleba...
Po wspaniałym, bogatym w klimat i akcje pierwszym tomie otrzymałem drugi- jeszcze lepszy, wyciągający z metra wszystko to co najlepsze i dodające samo mięso. Diakow między seriami z kałacha prezentuje nienaganne dylematy moralne, twisty fabularne (jeden za drugim) I fenomenalny klimat. Nie mogę się doczekać zwieńczenie tej historii, post apo pierwszej wody.
Po wspaniałym, bogatym w klimat i akcje pierwszym tomie otrzymałem drugi- jeszcze lepszy, wyciągający z metra wszystko to co najlepsze i dodające samo mięso. Diakow między seriami z kałacha prezentuje nienaganne dylematy moralne, twisty fabularne (jeden za drugim) I fenomenalny klimat. Nie mogę się doczekać zwieńczenie tej historii, post apo pierwszej wody.
August 4, 2025
Стиль Андрея Дьякова заметно вырос по сравнению с его ранними работами. Язык стал живым и атмосферным, читать легко. Завязка сначала кажется надуманной и скучноватой – история будто разгоняется с натяжкой. Но как только действие переносится в тоннели и станции метро, повествование набирает темп, а атмосфера становится настолько плотной, что невольно вспоминается оригинальное «Метро 2033» Дмитрия Глуховского.
Книга точно понравится тем, кто ищет дух классического Метро 2033, оставаясь при этом самостоятельной, яркой и мрачной историей.
Книга точно понравится тем, кто ищет дух классического Метро 2033, оставаясь при этом самостоятельной, яркой и мрачной историей.
August 31, 2018
Gdyby Diakow postanowił zakończyć na tej powieści, nikt by nie ucierpiał (a autor nawet zyskał). Jest to faktycznie rzecz lepsza i mocniejsza pod względem tematyki od "Do światła". Tu tematem nie są już osoby w trybikach czasu, tutaj stajemy z konsekwencjami wyborów jednostek, kierujących się często mylnymi wyobrażeniami. Bardzo wstrząsające miejscami studium ostatecznego upadku.
Ale autor popełnił jeszcze, niestety "Za horyzot"
Ale autor popełnił jeszcze, niestety "Za horyzot"
January 15, 2026
At the start i thought the book was a little slow (might have been me as well as I was in a reading slump...again). The book does pick up the pace again towards the end. Good book overall, i wish there was a next one since i want to read more from the Metro universe but I also like the ending. I wont say more for the risk of spoilers
November 6, 2022
4,5⭐️/5⭐️
Baaaaaardzo dobra książka, jeszcze lepsza od pierwszego tomu. Tym razem historia utrzymuje poziom od początku do końca i nie ma nagłych skoków ani obniżeń ciekawości wydarzeń. Liczę, że trzeci tom to już w ogóle będzie niesamowity.
Baaaaaardzo dobra książka, jeszcze lepsza od pierwszego tomu. Tym razem historia utrzymuje poziom od początku do końca i nie ma nagłych skoków ani obniżeń ciekawości wydarzeń. Liczę, że trzeci tom to już w ogóle będzie niesamowity.
March 21, 2019
Ganska rollspel.
June 26, 2019
Świetna druga część Diakowa
Read
October 12, 2019Продолжение о наёмном убийце и парнишке Глебе!
December 23, 2019
Good continuation of the "Taran & Gleb" trilogy.
February 4, 2021
Dużo lepsza od swojej poprzedniczki. Opinie na temat grozy moim zdaniem przesadzone, nie dorównuje książce "Metro 2033". Bardzo dobry pomysł na fabułę niestety z banalnym zakończeniem.
May 26, 2021
Inte like bra som föregångaren, blev lite förutsägbar efter alla nära döden-tillfällen men är ändå en självklar läsning för alla som gillade "Resan till Ljuset" och "Metro 2033",
This entire review has been hidden because of spoilers.
September 16, 2023
3.75. will have to read the last one in german
July 18, 2013
„Tym razem niestety cud się nie zdarzył. Nie ma już na nie miejsca na tym wykoślawionym świecie.”
Kontynuacja osadzonego w Uniwersum METRO 2033 „Do światła”.
Załoga Babla – pływającej platformy wiertniczej jest świadkiem ataku nuklearnego skierowanego przeciw ich rodzinnej wyspie. Ataku, którego nikt nie miał prawa przeżyć. Załamani, zdesperowani i żądni zemsty kierują swoja uwagę na petersburskie metro. Grożąc całkowitą eksterminacją mieszkańców podziemi, dają radzie metra tydzień na znalezienie winnych. Trudne zadanie powierzone zostaje znanemu z pierwszej części Taranowi, najlepszemu stalkerowi w Piterze. Na domiar złego w tajemniczych okolicznościach znika Gleb, przybrany syn Tarana.
Książka lepsza od pierwszej części. Bardziej wyraziści bohaterowie. Szczególnie Gleb wiele zyskuje w porównaniu z pierwszą częścią - dojrzewa, bierze odpowiedzialność za swoje decyzje i czyny. Także plus za postać Dyma, chociaż nie ma on tak dużej roli, pokazany dogłębniej, już nie tylko jako zielona machina wojenna. Taran bardziej brutalny, nie cofający się przed niczym, gotowy poświęcić wszystko dla przybranego syna. Autor wprowadza wiele nowych zagrożeń, czyhających na mieszkańców post-nuklearnego świata i robi to znakomicie. Na duży plus opisy zmagań ludzi z bestiami.
Akcja książki w większości dzieje się w podziemiach. Metro jest mroczne, pełne niebezpieczeństw. Diakov wraz ze swoimi bohaterami prowadzi nas po stacjach, tunelach i zakamarkach metra. Pokazuje miedzy innymi przerażające Imperium Wegan, pełne katorżników tunele Komunistów, czy królestwo Ogryzków – dzikusów żyjących poza metrem. Co ciekawe – książka nie traci nic w momentach kiedy akcja przenosi się na powierzchnie.
I na koniec brawo za postać Czarnego Sanitariusza. Przeraża i fascynuje zarazem.
„Sprytna rzecz! I prosta jak wszystko, co genialne.”
„… wcześniej czy później przychodzi chwila, kiedy moralność odchodzi na dalszy plan i trzeba działać twardo i skutecznie, pozostawiając rozterki duchowe na później.”
„Czy nie po to człowiek jest pozbawiony daru jasnowidzenia, aby w pełni odczuć odpowiedzialność za dokonane lub zaniechane czyny?”
„Niedobrze to jest jak człowiekowi pięty marzną. Wszystko inne to proch i marność.”
„Mądrość ludowa głosi: z mądrym się dogadaj, głupiego oszukaj…I tak właśnie nikczemnicy żyją.”
http://malynosorozec.blogspot.com/
Kontynuacja osadzonego w Uniwersum METRO 2033 „Do światła”.
Załoga Babla – pływającej platformy wiertniczej jest świadkiem ataku nuklearnego skierowanego przeciw ich rodzinnej wyspie. Ataku, którego nikt nie miał prawa przeżyć. Załamani, zdesperowani i żądni zemsty kierują swoja uwagę na petersburskie metro. Grożąc całkowitą eksterminacją mieszkańców podziemi, dają radzie metra tydzień na znalezienie winnych. Trudne zadanie powierzone zostaje znanemu z pierwszej części Taranowi, najlepszemu stalkerowi w Piterze. Na domiar złego w tajemniczych okolicznościach znika Gleb, przybrany syn Tarana.
Książka lepsza od pierwszej części. Bardziej wyraziści bohaterowie. Szczególnie Gleb wiele zyskuje w porównaniu z pierwszą częścią - dojrzewa, bierze odpowiedzialność za swoje decyzje i czyny. Także plus za postać Dyma, chociaż nie ma on tak dużej roli, pokazany dogłębniej, już nie tylko jako zielona machina wojenna. Taran bardziej brutalny, nie cofający się przed niczym, gotowy poświęcić wszystko dla przybranego syna. Autor wprowadza wiele nowych zagrożeń, czyhających na mieszkańców post-nuklearnego świata i robi to znakomicie. Na duży plus opisy zmagań ludzi z bestiami.
Akcja książki w większości dzieje się w podziemiach. Metro jest mroczne, pełne niebezpieczeństw. Diakov wraz ze swoimi bohaterami prowadzi nas po stacjach, tunelach i zakamarkach metra. Pokazuje miedzy innymi przerażające Imperium Wegan, pełne katorżników tunele Komunistów, czy królestwo Ogryzków – dzikusów żyjących poza metrem. Co ciekawe – książka nie traci nic w momentach kiedy akcja przenosi się na powierzchnie.
I na koniec brawo za postać Czarnego Sanitariusza. Przeraża i fascynuje zarazem.
„Sprytna rzecz! I prosta jak wszystko, co genialne.”
„… wcześniej czy później przychodzi chwila, kiedy moralność odchodzi na dalszy plan i trzeba działać twardo i skutecznie, pozostawiając rozterki duchowe na później.”
„Czy nie po to człowiek jest pozbawiony daru jasnowidzenia, aby w pełni odczuć odpowiedzialność za dokonane lub zaniechane czyny?”
„Niedobrze to jest jak człowiekowi pięty marzną. Wszystko inne to proch i marność.”
„Mądrość ludowa głosi: z mądrym się dogadaj, głupiego oszukaj…I tak właśnie nikczemnicy żyją.”
http://malynosorozec.blogspot.com/
September 18, 2020
Even tho this book has its flaws, its a pretty enjoyable read. It radiates the energy of the original metro books (even tho it almost does every trobe worse). If youre a Fan of the original metro books, skip the first one in this spin off series and give this book a try
September 14, 2012
Es fing gut an hat aber dann nach den nächsten 300 Seiten nachgelassen. Der Schluss ist auch verwirrend da (ACHTUNG SPOILER) der schwarze Rächer auf einmal seine Eigene Tochter umbringen will!?
Die Personen sind wie immer von Djakow lebhaft beschrieben und man kann sich auch in den Zorn von Taran hineinversetzten nachdem er die vermeindliche Leiche seines Sohnes fand und die Station der Heiden massakrierte. Alles in allem ein durchwachsener Roman mit einigen Höhepunkten.
Die Personen sind wie immer von Djakow lebhaft beschrieben und man kann sich auch in den Zorn von Taran hineinversetzten nachdem er die vermeindliche Leiche seines Sohnes fand und die Station der Heiden massakrierte. Alles in allem ein durchwachsener Roman mit einigen Höhepunkten.
November 29, 2015
verkligen knappt tre stjärnor. snarare två och en halv.
det bygger vidare fint på gluchovskijs 2033 universum och jag älskar ju mutanter men det kändes så himla... tröttsamt. lite som en halvtaskig actionfilm fast på ryska i metron?
det bygger vidare fint på gluchovskijs 2033 universum och jag älskar ju mutanter men det kändes så himla... tröttsamt. lite som en halvtaskig actionfilm fast på ryska i metron?
Displaying 1 - 30 of 33 reviews